Stroje System of a Down.

Drop C to, od najgrubszej struny do najcieńszej, C G C F A D. Zacznij od E Standard, obniż wszystkie sześć strun o cały ton do D Standard (D G C F A D), potem obniż 6. strunę jeszcze o cały ton do C. Niskie C jest oktawę poniżej 4. struny, więc power chord jednym palcem na trzech niskich strunach działa w dowolnym miejscu gryfu, a pusta C pod riffem zawsze brzmi. To strój System of a Down, Toxicity i Steal This Album!.

Drop C♯ to ten sam kształt o półton wyżej: C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯. Z E Standard obniż każdą strunę o półton do E♭ Standard, potem obniż 6. strunę o cały ton do C♯. Każdy układ palców, który znasz z Drop C, działa bez zmian; cała piosenka po prostu brzmi o półton wyżej. To strój Mezmerize i Hypnotize.

Bas podąża za gitarami. We wszystkich głównych tabulaturach bas 4-strunowy jest obniżony tak samo: C G C F dla albumów w Drop C i C♯ G♯ C♯ F♯ dla podwójnego albumu, oktawę poniżej czterech niskich strun gitary. Wpisy basu na stronach albumów też podają ten strój.

Pisanie w E♭, nagrywanie w Drop C. Wikipedia, cytując książkę Megan Perry „Wired” z 2004 roku, mówi, że Malakian często pisał piosenki w E♭ Standard, a potem przenosił je do Drop C dla zespołu. Opisywał Drop C jako środkowy wybór, który lubił: większość jego riffów leży na górnych strunach i brzmi czysto, a dół staje się grubszy i cięższy. To samo źródło cytuje jego słowa, że brzmienie nu-metalu na 7-strunowej gitarze obniżonej do A nie było dla niego. Żadna tabulatura z pięciu albumów nie wymaga 7-strunowej gitary.

1998–2002: Drop C. W wywiadzie dla Guitar World z 2005 roku, przeprowadzonym przez Alana di Perna (wydrukowanym w numerze z lipca 2005), Malakian powiedział, że zespół zwykle stroił o cały ton w dół, a niską strunę jeszcze o cały ton: C G C F A D. Tabulatury zgadzają się przy każdej piosence z pierwszych trzech albumów, a artykuł Wikipedii o Toxicity powołuje się na oficjalny zbiór tabulatur Hal Leonard, według którego ten album jest napisany głównie w Drop C. Historia jego sprzętu na stronie Thomann mówi, że większość debiutu nagrano na Fender Big Apple Stratocaster, Stracie z dwoma humbuckerami, zanim stał się nim Ibanez Iceman, a na sesje Toxicity przywiózł baryton Icemany, Gibsona SG, Les Paula i gitarę dwugryfową. Żadne źródło nie łączy konkretnej piosenki z gitarą barytonową, więc każda piosenka na tych płytach jest tu podana dla sześciostrunowej gitary w Drop C.

2005: o półton w górę, do Drop C♯. Ten sam wywiad podaje zmianę i powód. Malakian chciał, żeby atak każdej nuty był słyszalny w szybszej, bardziej skomplikowanej muzyce Mezmerize i Hypnotize, więc zespół przestroił o półton w górę, do C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯; przy Toxicity, jak powiedział, chciał cięższego, bardziej basowego brzmienia. Przeszedł też z bardzo grubych strun na komplety z niską struną .048 lub .050 i mówił, że we własnej grze zbliża się do standardowej wysokości dźwięku. Jego główna przesterowana gitara to Gibson SG z 1962 przez Marshalla, często podwojona przez SG Special z 1964 z przetwornikami P-90. Większość basu nagrał sam na Fenderze Precision, a Shavo Odadjian zagrał na dwóch lub trzech utworach. Dwie piosenki nie przeszły w górę: tabulatury zostawiają Question! i Dreaming w Drop C, a wersja z 2006 jego biografii na Wikipedii wymienia właśnie te dwie jako wyjątki.

2020 i scena dziś. Dwa charytatywne single zespołu z 2020, Protect the Land i Genocidal Humanoidz, są zapisane w tabulaturach w Drop C, z powrotem w starym stroju. Na scenie obraz jest podobny. Transkrypcje koncertów z 2005 z fanowskich źródeł, na przykład z londyńskiej Astorii, grają starsze piosenki jak War?, Highway Song i Roulette w Drop C♯, a także nowy materiał (jedna transkrypcja Science z tego samego koncertu zostaje w Drop C). Transkrypcje z lat reunionu, Cigaro na Rock in Rio 2015, Dreaming w Armenii w 2015 roku i solo Soldier Side w Las Vegas w 2021, są wszystkie w Drop C, a rozpiska sprzętu Premier Guitar z 2025 opisuje gitary Malakiana jako przeważnie w Drop C. Zespół sam tego nie powiedział, ale jeśli nowe nagranie na żywo B.Y.O.B. lub Lonely Day brzmi o półton niżej niż album, to dlatego. Przy tych filmach zacznij od Drop C i sprawdź na słuch.

System of a Down (1998)

Drop C +7 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C +7 ¢ (A ≈ 441,8), zmierzony przez TuneLit na CD.

Debiut wyprodukowany przez Ricka Rubina ma klasyczny skład zespołu, z Johnem Dolmayanem na perkusji od 1997 roku. Każda z jego 13 piosenek jest zapisana w Drop C, od otwierającej Suite-Pee po zamykającą P.L.U.C.K., łącznie z singlami Sugar i Spiders. Żadne źródło nie wspomina o wysokości nagrania, a nasz pomiar potwierdza jedną niespodziankę katalogu: CD jest około 7 centów za wysoko. Każda piosenka jest powyżej A 440, od około 3 centów (Suite-Pee) do około 13 (Sugar, Soil). Suggestions jest jeszcze wyżej, około 19 centów za wysoko, i dostaje własne ustawienie. Japońskie CD, z bonusowymi utworami Marmalade i Störagéd, odczytuje to samo w granicach 2 centów na piosenkę, więc przesunięcie tkwi w masterze, a nie w jednym tłoczeniu.

Piosenki mocno używają pustej niskiej C. W głównej tabulaturze Sugar pusta 6. struna i progi od 5 do 7 na niej niosą większość riffów, a około jedna trzecia nut basu to jej pusta C. Tabulatura Spiders dzieli gitarę na dwie partie, które też opierają się na pustej C.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera Drop C z +7 ¢, a Suggestions otwiera Drop C z +19 ¢. Siedem centów to niewiele. Jeśli będziesz grać razem z nagraniem bez zmiany odniesienia, nagranie zabrzmi trochę za wysoko przy tobie, najwyraźniej przy trzymanych akordach.

Na żywo: transkrypcje piosenek z debiutu z 2001 (Soil na Lowlands) i z lat reunionu (War? w Armenii, 2015) są w Drop C; jedna wersja War? z festiwalu z 2005 jest w Drop C♯, podobnie jak większość transkrypcji z tego roku.

Toxicity (2001)

Drop C14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C przy kamertonie (zmierzone około 4 ¢ za nisko, co liczy się jako A 440).

Toxicity to album, którego większość ludzi uczy się najpierw, a jego strój nie budzi wątpliwości: Wikipedia, powołując się na oficjalny zbiór tabulatur, mówi, że większość napisano w Drop C, Malakian nazwał Drop C zwykłym strojem zespołu, a każda tabulatura się zgadza, także akustyczne partie Prison Song, Needles, Chop Suey!, Science i Toxicity. Akustyczne wprowadzenie Chop Suey! jest w tym samym Drop C co jego riffy, więc w trakcie piosenki nie ma przestrojenia. Aerials dodaje sitar, a ukryty utwór Arto ciągnie się na końcu swojej ścieżki na CD, ale żadna z tych rzeczy nie zmienia tego, czego potrzebuje gitarzysta.

Płyta brzmi blisko kamertonu, około 4 centów za nisko na całym albumie. Dwie piosenki brzmią wyraźnie niżej i dostają własne ustawienia: Needles około 12 centów za nisko i Deer Dance około 21 centów za nisko (A ≈ 434.6), najniższy odczyt na jakimkolwiek albumie System of a Down. Chop Suey! odczytuje około 10 centów za nisko, a Psycho, Science i utwór tytułowy 6 do 7 centów za nisko, wystarczająco blisko albumu, by dzielić jego ustawienie. Japońskie CD, które wstawia bonusową piosenkę Johnny jako numer 8, zgadza się piosenka po piosence w granicach 2 centów.

Z TuneLit: album otwiera Drop C przy A 440, Needles przy −12 ¢, a Deer Dance przy −21 ¢. Przy Chop Suey!, jeśli długie akustyczne akordy zaczną ci falować przy gitarze po naciśnięciu Nastrój, obniż Dostrajanie o kilka centów.

Na żywo: transkrypcje koncertów z 2002 i 2003 (Psycho, Deer Dance, Forest) zostają w Drop C.

Steal This Album! (2002)

Drop C16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C przy kamertonie (zmierzone około 3 ¢ za nisko).

Większość z tych piosenek pochodzi z sesji Toxicity. Po tym, jak niedokończone wersje wyciekły do sieci w 2002 pod nazwą Toxicity II, zespół je przerobił i wydał w listopadzie 2002. Wszystkie 16 są zapisane w Drop C, także całkowicie akustyczna Roulette, której główna tabulatura zachowuje trzy gitary akustyczne w Drop C; wersja w standardowym stroju na Songsterr to transpozycja. Highway Song, Ego Brain i Streamline też mają partie akustyczne w tabulaturach, wszystkie w Drop C. To ostatni album w tym stroju.

CD jest ogólnie przy kamertonie, ale poszczególne piosenki rozrzucają się bardziej niż na Toxicity. Bubbles odczytuje około 19 centów za nisko (z niską pewnością), Pictures i Streamline około 11 centów za nisko, a Nüguns i A.D.D. (American Dream Denial) około 7. Roulette, Thetawaves i I-E-A-I-A-I-O odczytują 4 do 5 centów za wysoko. Żadna nie jest na tyle wyraźna, by mieć własne ustawienie. Rosyjska edycja CD zgadza się z europejską w granicach 1 centa.

Z TuneLit: każda piosenka otwiera Drop C przy A 440. Przy Bubbles, Pictures i Streamline możesz chcieć obniżyć Dostrajanie o około dziesięć centów, jeśli twoja gitara brzmi za wysoko.

Na żywo: transkrypcja Highway Song z Astorii z 2005 roku i jedna z Roulette są w Drop C♯, strój podwójnego albumu, a transkrypcje z epoki reunionu są w Drop C.

Mezmerize (2005)

Drop C♯11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C♯ przy kamertonie (zmierzone około 2 ¢ za wysoko).

Tu zespół podniósł się o półton, do C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯, z powodu, który Malakian podał Guitar World: chciał, żeby atak nut przebijał się w szybszych, bardziej skomplikowanych riffach. Tabulatury umieszczają dziesięć z jedenastu piosenek w Drop C♯, od wprowadzenia Soldier Side przez B.Y.O.B. aż do zamykającej Lost in Hollywood, której tabulatura jest oznaczona jako wersja z książkowego zbioru tabulatur. Istnieją popularne alternatywy: B.Y.O.B. w Drop C, Drop D lub E Standard oraz Radio/Video w E Standard lub Drop C; to transpozycje.

Wyjątkiem jest Question!. Obie tabulatury z elektryczną partią Malakiana umieszczają ją w Drop C, o półton niżej niż reszta albumu, z partią akustyczną w zwykłym E Standard (Wikipedia przypisuje partię gitary akustycznej Serj Tankianowi). Sprawdzenie TuneLit z audio się zgadza: dolna struna brzmi C, nie C♯ ani B, z pewnością 0,997. Piosenka krąży wokół E: elektryczna partia gra E i A na progach 4 i 9 na niskiej strunie C, a akustyczna dzwoni pustymi strunami E. Odczytuje też około 8 centów za nisko. Krótkie wprowadzenie Soldier Side odczytuje około 6 centów za nisko i dostaje własne ustawienie; reszta mieści się w kilku centach od A 440.

Z TuneLit: album otwiera Drop C♯ przy A 440, Soldier Side – Intro przy −6 ¢, a Question! w Drop C przy −8 ¢. Przestrój w dół o półton na Question!, a z powrotem w górę na Sad Statue. Jeśli grasz partię akustyczną, użyj E Standard przy tym samym −8 ¢.

Na żywo: transkrypcja B.Y.O.B. z Astorii z 2005 roku jest w Drop C♯, jak na płycie; transkrypcja Cigaro z epoki reunionu jest w Drop C, o półton niżej.

Hypnotize (2005)

Drop C♯12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C♯ przy kamertonie (zmierzone około 3 ¢ za nisko).

Druga połowa podwójnego albumu zachowuje Drop C♯ dla jedenastu z dwunastu piosenek, łącznie z utworem tytułowym i Lonely Day. Malakian powiedział Guitar World, że czysty początek Hypnotize to czerwony Hagstrom z lat 60. przez mały wzmacniacz Watkins Dominator, a gryf 12-strunowy jego gitary dwugryfowej SG brzmi jako dron za nim; główna tabulatura gra tę czystą partię w Drop C♯ jak resztę. Lonely Day, w której Malakian śpiewa wokal prowadzący, jest zapisana w Drop C♯ aż do warstwowego solo z harmoniami, a wiele wersji dla początkujących w E Standard lub Drop D to transpozycje.

Dreaming to wyjątek. Każda tabulatura, łącznie z jedną oznaczoną jako dokładna i jedną jako oficjalna, umieszcza ją w Drop C, a sprawdzenie audio TuneLit się zgadza: pusta C dzwoni przy około jednej piątej nut gitarowych w tabulaturze, a audio potwierdza C, a nie C♯, z pewnością 0,977. Odczytuje też około 7 centów za wysoko, przy albumie, który jest około 3 centów za nisko. Stealing Society odczytuje około 6 centów za wysoko i również dostaje własne ustawienie; Vicinity of Obscenity, około 5, zostaje z albumem.

Z TuneLit: album otwiera Drop C♯ przy A 440, Dreaming otwiera Drop C z +7 ¢, a Stealing Society Drop C♯ z +6 ¢. Dreaming to utwór nr 2, więc przestrój w dół o półton po Attack, a z powrotem w górę na Kill Rock 'n Roll.

Na żywo: Dreaming pozostaje w Drop C w transkrypcjach z 2015 i 2025, a solo Soldier Side z Las Vegas 2021 jest w Drop C, o półton niżej niż nagranie.

Estymator Dopasuj do nagrania w TuneLit bierze fragment każdej piosenki, znajduje najmocniejsze nuty i porównuje je z siatką równomiernie temperowaną. To ustala odchyłkę nagrania w granicach kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc sam półton (C czy C♯) nadal pochodzi ze źródeł powyżej. Drugie sprawdzenie słucha audio najniższej pustej struny i mówi, na którym półtonie ona leży.

Zmierzono jedno CD każdego albumu, oryginalne europejskie tłoczenia wydane przez American/Columbia, i porównano je z japońskimi wydaniami debiutu i Toxicity oraz rosyjskim wydaniem Steal This Album!. Samo audio nigdy nie jest przesyłane ani publikowane; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Duży obraz to dobra wiadomość dla każdego, kto gra razem z nagraniem: cztery z pięciu albumów mieszczą się w granicach 4 centów od A 440. Wyjątkiem jest debiut, około 7 centów za wysoko na każdym tłoczeniu, jakie mamy, czego żadne źródło nie wspomina. Pojedyncze piosenki rozrzucają się bardziej, a najdalej od kamertonu jest Deer Dance z Toxicity, około 21 centów za nisko, czyli jedna piąta półtonu.

Sprawdzenie audio TuneLit zgadza się z tabulaturami w 58 z 66 piosenek, a w siedmiu nie jest pewne, głównie w piosenkach, w których pusta niska struna rzadko słychać. Potwierdziło dwa wyjątki z podwójnego albumu: Question! i Dreaming naprawdę leżą na C, a piosenki wokół nich na C♯. Raz się nie zgodziło, przy DDevil z debiutu, gdzie wskazuje o półton wyżej. W tym utworze pusta struna C prawie nie brzmi, a najniższe słyszalne dźwięki to F, F♯ i G, czyli klasyczny błąd tego sprawdzenia. Obie tabulatury podają Drop C, więc DDevil zostaje w Drop C.

Pamiętaj o ograniczeniach. Gęste, przesterowane miksy są trudniejsze do odczytania niż czyste, więc pojedyncze piosenki rozrzucają się o kilka centów. Dlatego większość piosenek ma wartość swojego albumu, a tylko wyraźne odstające dostają własną. Wszystko w granicach ±4 ¢ uznaje się za kamerton. Pomiar słyszy wynik, nie przyczynę: nie odróżni gitary nastrojonej trochę za wysoko od taśmy, która chodziła trochę za szybko.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Pozycje gitarowe mają teraz Zmierzone przez TuneLit, bo ich odchyłki pochodzą z naszej własnej analizy płyt CD. Nazwy strojów nadal opierają się na źródłach:

• Oficjalne: muzyk powiedział to sam. W wywiadzie dla Guitar World z 2005 roku Malakian podał C G C F A D jako zwykły strój zespołu, a C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯ dla podwójnego albumu, więc wszystkie pięć albumów opiera się na jego słowie.
• Często podawane: zaufane media się zgadzają, ale zespół tego bezpośrednio nie powiedział, jak w relacji Wikipedii o tym, że pisał w E♭ i przenosił piosenki do Drop C.
• Z tabulatur: z transkrypcji społeczności, głównie tabulatur Songsterr. Question! i Dreaming opierają się na tabulaturach na tym poziomie, teraz poparte sprawdzeniem audio TuneLit.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. Nic na tej stronie nie jest już sporne.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku z oryginalnej płyty CD, podająca odchyłkę w centach. Publikowany jest tylko wynik.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nie tak, przesuń dostrajanie o kilka centów zamiast zmieniać strój. W pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

• 6. strunę nastrajaj na końcu. Jej obniżenie zdejmuje napięcie z gryfu, więc po ustabilizowaniu sprawdź ponownie pozostałe pięć strun.
• Drop C jest luźne na zwykłym komplecie strun. Malakian we wczesnych latach grał na bardzo grubych strunach, a na podwójnym albumie używał najniższej struny o grubości .048 do .050. Coś w tym zakresie nie pozwala niskiemu C klapać i lepiej trzyma wysokość, gdy mocno szarpiesz.
• Jeśli przełączasz się między albumami, przesuń całą gitarę o półton, a nie tylko niską strunę. Drop C♯ to Drop C podniesiony o półton na wszystkich sześciu strunach.
• Zanim zaufasz tabulaturze, sprawdź linijkę ze strojem. Jeśli pisze E Standard albo Drop D dla piosenki z tej strony, to transpozycja.
• Przy Question! zaplanuj zmianę stroju w środku Mezmerize, a przy Dreaming na 2. utworze Hypnotize.

• System of a Down (1998): Drop C przy +7 ¢ (A ≈ 441,8). Suggestions: Drop C przy +19 ¢.
• Toxicity (2001): Drop C przy A 440. Needles przy −12 ¢, Deer Dance przy −21 ¢.
• Steal This Album! (2002): Drop C przy A 440.
• Mezmerize (2005): Drop C♯ przy A 440. Soldier Side – Intro przy −6 ¢. Question!: Drop C przy −8 ¢ (część akustyczna w E Standard).
• Hypnotize (2005): Drop C♯ przy A 440. Dreaming: Drop C przy +7 ¢. Stealing Society przy +6 ¢.
• Bas: C G C F na albumach w Drop C, C♯ G♯ C♯ F♯ na podwójnym albumie, znowu C G C F przy Question! i Dreaming.
• Na żywo od powrotu zespołu: głównie Drop C, więc piosenki z podwójnego albumu zwykle brzmią o półton niżej niż na płytach.