System of a Down stemmingen.

Drop C is, van de dikste snaar tot de dunste, C G C F A D. Begin bij E Standard, zet alle zes snaren een hele toon lager naar D Standard (D G C F A D), en zet dan de 6e snaar nog een hele toon lager naar C. De lage C ligt een octaaf onder de 4e snaar, dus een powerchord met één vinger over de drie lage snaren werkt overal op de hals, en een lege C onder het riff is altijd aanwezig. Dit is de stemming van System of a Down, Toxicity en Steal This Album!.

Drop C♯ heeft dezelfde vorm, een halve toon hoger: C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯. Begin bij E Standard, zet elke snaar een halve toon lager naar E♭ Standard, en zet daarna de 6e snaar een hele toon lager naar C♯. Elke grepenvorm die je van Drop C kent werkt ongewijzigd; het hele nummer ligt gewoon een halve toon hoger. Dit is de stemming van Mezmerize en Hypnotize.

De bas volgt de gitaren. Op elke hoofdtab wordt de 4-snarige bas op dezelfde manier gestemd: C G C F voor de Drop C-albums en C♯ G♯ C♯ F♯ voor het dubbelalbum, een octaaf onder de vier lage snaren van de gitaar. De basregels op de albumpagina's geven die stemming ook.

Schrijven in E♭, opnemen in Drop C. Wikipedia, citerend uit Megan Perry's boek Wired uit 2004, zegt dat Malakian vaak nummers schreef in E♭ Standard en ze daarna voor de band naar Drop C verplaatste. Drop C noemde hij daar het middenweg die hij prettig vond: de meeste van zijn riffs zitten op de bovenste snaren en blijven helder, terwijl het lage eind dikker en zwaarder wordt. Dezelfde bron laat hem zeggen dat het nu-metalgeluid van een 7-snarige gitaar gestemd op A niets voor hem was. Geen tab van de vijf albums vraagt om een 7-snarige gitaar.

1998 tot 2002: Drop C. In zijn interview met Alan di Perna voor Guitar World uit 2005 (afgedrukt in het nummer van juli 2005) zei Malakian dat de band meestal een hele toon lager stemde, met de lage snaar nog een hele toon lager: C G C F A D. De tabs komen overeen op elk nummer van de eerste drie albums, en het Wikipedia-artikel over Toxicity noemt het officiële Hal Leonard-tabboek voor dat album, dat grotendeels in Drop C geschreven is. Thomann's verhaal over zijn gear zegt dat een groot deel van het debuut is opgenomen op een Fender Big Apple Stratocaster, een Strat met twee humbuckers, voordat de Ibanez Iceman zijn signatuurlook werd, en dat hij bariton-Icemans, een Gibson SG, een Les Paul en een dubbelhalsgitaar meebracht naar de Toxicity-sessies. Geen enkele bron koppelt een bepaald nummer aan een bariton, dus elk nummer op deze platen staat hier vermeld voor een zessnarige gitaar in Drop C.

2005: een halve toon omhoog naar Drop C♯. Hetzelfde interview geeft de verandering en de reden. Malakian wilde dat de aanslag van elke noot hoorbaar was in de snellere, ingewikkeldere muziek van Mezmerize en Hypnotize, dus de band stemde een halve toon omhoog naar C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯; op Toxicity, zei hij, zocht hij een geluid met meer bas. Hij ging ook over van zeer zware snaren naar sets met een lage snaar van .048 of .050, en zei dat hij in zijn eigen spel steeds meer naar de standaard toonhoogte neigde. Zijn belangrijkste vervormde gitaar was een Gibson SG uit 1962 door een Marshall, vaak verdubbeld door een SG Special uit 1964 met P-90-pickups. Hij nam ook het grootste deel van de bas zelf op, op een Fender Precision, met Shavo Odadjian op twee of drie nummers. Twee nummers gingen niet omhoog: de tabs houden Question! en Dreaming in Drop C, en een versie uit 2006 van zijn Wikipedia-biografie noemt precies die twee als uitzonderingen.

2020 en het podium vandaag. De twee liefdadigheidssingles van de band uit 2020, Protect the Land en Genocidal Humanoidz, staan in de tabs in Drop C, terug naar de oude stemming. Op het podium is het beeld vergelijkbaar. Transcripties van fans van concerten uit 2005, zoals de show in de London Astoria, spelen oudere nummers als War?, Highway Song en Roulette in Drop C♯ met het nieuwe materiaal (één Science-transcriptie van dezelfde show blijft in Drop C). Transcripties uit de reünie-jaren, Cigaro op Rock in Rio 2015, Dreaming in Armenië in 2015 en de Soldier Side-solo in Las Vegas in 2021, staan allemaal in Drop C, en het overzicht van zijn rig van Premier Guitar uit 2025 beschrijft Malakians gitaren als overwegend in Drop C. De band heeft dat zelf niet gezegd, maar als een recente livevideo van B.Y.O.B. of Lonely Day een halve toon lager klinkt dan het album, dan komt dat daardoor. Begin voor die video's bij Drop C en controleer het op het gehoor.

System of a Down (1998)

Drop C +7 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C +7 ¢ (A ≈ 441,8), gemeten door TuneLit op de cd.

Het door Rick Rubin geproduceerde debuut heeft de klassieke bezetting van de band, met John Dolmayan op drums sinds 1997. Elk van de 13 nummers staat in de tabs in Drop C, van het openingsnummer Suite-Pee tot het slotnummer P.L.U.C.K., inclusief de singles Sugar en Spiders. Geen enkele bron noemt de toonhoogte van de opname, en onze meting laat de ene verrassing van de catalogus zien: de cd loopt ongeveer 7 cent te hoog. Elk nummer ligt boven A 440, van ongeveer 3 cent (Suite-Pee) tot ongeveer 13 (Sugar, Soil). Suggestions ligt nog hoger, ongeveer 19 cent te hoog, en krijgt een eigen instelling. De Japanse cd, met de bonusnummers Marmalade en Störagéd, leest per nummer binnen 2 cent hetzelfde, dus de afwijking zit in de master, niet in één persing.

De nummers gebruiken de lege lage C flink. In de hoofdtab van Sugar zorgen de lege 6e snaar en de frets 5 tot 7 erop voor de meeste riffs, en ongeveer een derde van de basnoten is de eigen lege C. De Spiders-tab splitst de gitaar in twee partijen die eveneens op de lege C leunen.

Met TuneLit: elke Stemmen-knop opent Drop C op +7 ¢, en Suggestions opent Drop C op +19 ¢. Zeven cent is klein. Als je meespeelt zonder de referentie te veranderen, klinkt de opname iets te hoog ten opzichte van je gitaar, het duidelijkst op aangehouden akkoorden.

Live: transcripties van fans van debuutnummers uit 2001 (Soil bij Lowlands) en uit de reünie-jaren (War? in Armenië, 2015) staan in Drop C; één van War? van een festival uit 2005 staat in Drop C♯, net als de meeste transcripties uit dat jaar.

Toxicity (2001)

Drop C14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C op kamertoon (gemeten ongeveer 4 ¢ te laag, wat telt als A 440).

Toxicity is het album dat de meeste mensen als eerste leren, en de stemming ervan staat niet ter discussie: Wikipedia, citerend het officiële tabboek, zegt dat het grootste deel in Drop C geschreven is, Malakian noemde Drop C de gebruikelijke stemming van de band, en elke tab is het ermee eens, inclusief de akoestische partijen van Prison Song, Needles, Chop Suey!, Science en Toxicity. De aangeslagen akoestische intro van Chop Suey! staat in dezelfde Drop C als de riffs, dus er wordt midden in het nummer niet opnieuw gestemd. Aerials voegt sitar toe, en het verborgen nummer Arto zit aan het eind van zijn cd-track, maar geen van beide verandert wat een gitarist nodig heeft.

De plaat zit dicht bij kamertoon, over het hele album ongeveer 4 cent te laag. Twee nummers liggen duidelijk lager en krijgen hun eigen instellingen: Needles op ongeveer 12 cent te laag en Deer Dance op ongeveer 21 cent te laag (A ≈ 434,6), de laagste meting op elk album van System of a Down. Chop Suey! meet ongeveer 10 cent te laag, en Psycho, Science en het titelnummer 6 tot 7 cent te laag, dicht genoeg bij het album om de instelling te delen. De Japanse cd, die het bonusnummer Johnny als nummer 8 invoegt, komt nummer voor nummer binnen 2 cent overeen.

Met TuneLit: het album opent Drop C op A 440, Needles op −12 ¢ en Deer Dance op −21 ¢. Voor Chop Suey!: als de lange akoestische akkoorden langzaam tegen je gitaar zweven nadat je op Stemmen hebt getikt, zet dan Fijnstemmen een paar cent lager.

Live: transcripties van concerten uit 2002 en 2003 (Psycho, Deer Dance, Forest) blijven in Drop C.

Steal This Album! (2002)

Drop C16 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C op kamertoon (gemeten ongeveer 3 ¢ te laag).

De meeste van deze nummers komen uit de Toxicity-sessies. Nadat onvoltooide versies in 2002 online waren uitgelekt onder de naam Toxicity II, werkte de band ze bij en bracht ze in november 2002 uit. Alle 16 staan in de tabs in Drop C, inclusief het volledig akoestische Roulette, waarvan de hoofdtab drie akoestische gitaren in Drop C laat; een versie in standaardstemming op Songsterr is een transpositie. Highway Song, Ego Brain en Streamline hebben ook akoestische partijen in hun tabs, allemaal in Drop C. Het is het laatste album in die stemming.

De cd staat over het geheel op kamertoon, maar afzonderlijke nummers lopen meer uiteen dan op Toxicity. Bubbles meet ongeveer 19 cent te laag (met lage zekerheid), Pictures en Streamline ongeveer 11 cent te laag, en Nüguns en A.D.D. (American Dream Denial) ongeveer 7. Roulette, Thetawaves en I-E-A-I-A-I-O meten 4 tot 5 cent te hoog. Geen enkele is duidelijk genoeg voor een eigen instelling. De Russische cd-uitgave komt binnen een cent overeen met de Europese.

Met TuneLit: elk nummer opent Drop C op A 440. Bij Bubbles, Pictures en Streamline wil je misschien Fijnstemmen tien cent of zo lager zetten als je gitaar te hoog klinkt.

Live: een transcriptie uit 2005 van Highway Song en één van Roulette, van de Astoria, staan in Drop C♯, de stemming van het dubbelalbum, terwijl transcripties uit de reünie-jaren in Drop C staan.

Mezmerize (2005)

Drop C♯11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C♯ op kamertoon (gemeten ongeveer 2 ¢ te hoog).

Hier ging de band een halve toon omhoog, naar C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯, om de reden die Malakian aan Guitar World gaf: hij wilde dat de aanslag van de noten zou doorkomen in snellere, ingewikkeldere riffs. De tabs zetten tien van de elf nummers in Drop C♯, van de intro van Soldier Side via B.Y.O.B. tot het slotnummer Lost in Hollywood, waarvan de tab is aangeduid als de tabboekversie. Populaire alternatieven bestaan: B.Y.O.B. in Drop C, Drop D of E Standard, en Radio/Video in E Standard of Drop C; het zijn transposities.

De uitzondering is Question!. Beide tabs met Malakians elektrische partij zetten het in Drop C, een halve toon lager dan de rest van het album, met een akoestische partij in gewone E Standard (Wikipedia schrijft de akoestische gitaar toe aan Serj Tankian). De audiocontrole van TuneLit is het daarmee eens: de lage snaar zit op C, niet op C♯ of B, met 0,997 zekerheid. Het nummer draait om E: de elektrische partij speelt E en A op de frets 4 en 9 van zijn lage C-snaar, terwijl de akoestische gitaar de lege E-snaren laat klinken. Het meet ook ongeveer 8 cent te laag. De korte intro van Soldier Side meet ongeveer 6 cent te laag en krijgt een eigen instelling; de rest ligt binnen een paar cent van A 440.

Met TuneLit: het album opent Drop C♯ op A 440, Soldier Side – Intro op −6 ¢ en Question! in Drop C op −8 ¢. Stem voor Question! een halve toon lager en voor Sad Statue weer omhoog. Als je het akoestische deel speelt, gebruik dan E Standard op dezelfde −8 ¢.

Live: een transcriptie uit 2005 van B.Y.O.B., van de Astoria, staat in Drop C♯, net als de opname; de transcriptie van Cigaro uit de reünie-jaren staat in Drop C, een halve toon lager.

Hypnotize (2005)

Drop C♯12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C♯ op kamertoon (gemeten ongeveer 3 ¢ te laag).

De tweede helft van het dubbelalbum houdt Drop C♯ aan voor elf van de twaalf nummers, inclusief het titelnummer en Lonely Day. Malakian vertelde Guitar World dat de schone intro van Hypnotize een rode Hagstrom uit de jaren 1960 was, door een klein Watkins Dominator-versterker, met de 12-snarige hals van zijn dubbelhals-SG als drone erachter; de hoofdtab speelt dat schone deel in Drop C♯ net als de rest. Lonely Day, met Malakian als leadzanger, staat in de tabs in Drop C♯ tot de gelaagde harmonie-solo, en veel beginnersversies in E Standard of Drop D zijn transposities.

Dreaming is de uitzondering. Elke tab, inclusief één die als accuraat is gemarkeerd en één die als officieel is aangeduid, zet het in Drop C, en de audiocontrole van TuneLit is het eens: de lege C klinkt bij ongeveer een vijfde van de gitaarnoten in de tab, en de audio bevestigt C in plaats van C♯ met 0,977 zekerheid. Het meet ook ongeveer 7 cent te hoog, tegenover een album dat ongeveer 3 cent te laag ligt. Stealing Society meet ongeveer 6 cent te hoog en krijgt ook een eigen instelling; Vicinity of Obscenity, op ongeveer 5, blijft bij het album.

Met TuneLit: het album opent Drop C♯ op A 440, Dreaming opent Drop C op +7 ¢ en Stealing Society Drop C♯ op +6 ¢. Dreaming is track 2, dus stem na Attack een halve toon lager, en voor Kill Rock 'n Roll weer omhoog.

Live: Dreaming blijft in Drop C in transcripties uit 2015 en 2025, en de Soldier Side-solo uit Las Vegas 2021 staat in Drop C, een halve toon lager dan de opname.

De schatter van Afstemmen op een opname van TuneLit neemt een stuk van elk nummer, zoekt de sterkste noten en vergelijkt die met het gelijkzwevende raster. Zo wordt de afwijking van de opname tot binnen een paar cent vastgesteld, maar alleen tot binnen één halve toon, dus de halve toon zelf (C of C♯) komt nog steeds uit de bronnen hierboven. Een tweede controle luistert naar de audio voor de laagste lege snaar en bepaalt op welke halve toon die zit.

We hebben van elk album één cd gemeten, de originele Europese persingen op American/Columbia, en vergeleken met de Japanse uitgaven van het debuut en Toxicity en de Russische uitgave van Steal This Album!. De audio zelf wordt nooit geüpload of gepubliceerd; alleen de cijfers verschijnen op deze pagina.

Het grote plaatje is goed nieuws voor wie meespeelt: vier van de vijf albums liggen binnen 4 cent van A 440. De uitzondering is het debuut, ongeveer 7 cent te hoog op elke persing die we hebben, wat geen enkele bron noemt. Losse nummers lopen meer uiteen, en het verst van kamertoon ligt Deer Dance op Toxicity, ongeveer 21 cent te laag, een vijfde van een halve toon.

De audiocontrole komt op 58 van de 66 nummers overeen met de tabs en is het bij zeven nummers oneens, vooral bij nummers waarin de lege lage snaar zelden klinkt. De controle bevestigde de twee uitzonderingen op het dubbelalbum: Question! en Dreaming staan echt op C, terwijl de nummers eromheen op C♯ staan. Eén keer was er verschil, bij DDevil van het debuut, waar hij een halve toon omhoog uitkomt. In dat nummer klinkt de lege C nauwelijks en de laagste noten die hij hoort zijn F, F♯ en G, de klassieke manier waarop deze controle misgaat. Beide tabs zeggen Drop C, dus DDevil blijft in Drop C.

Houd de grenzen in gedachten. Dichte, vervormde mixen zijn moeilijker te lezen dan heldere, dus losse nummers wijken een paar cent af. Daarom delen de meeste nummers de waarde van hun album en krijgen alleen duidelijke uitschieters een eigen waarde. Alles binnen ±4 cent telt als kamertoon. En een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak: ze kan niet zeggen of een gitaar iets te hoog is gestemd of dat een bandrecorder iets te snel liep.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel. De gitaarregels dragen nu Gemeten door TuneLit, omdat hun afwijkingen komen uit onze eigen analyse van de cd's. De namen van de stemmingen rusten nog steeds op de bronnen:

• Officieel: de muzikant zei het zelf. Malakian's interview uit 2005 in Guitar World noemt C G C F A D als de gebruikelijke stemming van de band en C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯ voor het dubbelalbum, dus alle vijf albums rusten op zijn woord.
• Vaak genoemd: betrouwbare media zijn het eens, maar de band zei het niet rechtstreeks. Zo staat het in Wikipedia's verhaal over hoe hij in E♭ schreef en nummers naar Drop C verplaatste.
• Volgens tabs: uit transcripties van de community, vooral Songsterr-tabs. Question! en Dreaming rusten op tabs op dit niveau en worden nu gesteund door de audiocontrole van TuneLit.
• Omstreden: de bronnen zijn het oneens. Niets op deze pagina is nog omstreden.
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van een originele cd, met de afwijking in cent. Alleen het resultaat wordt gepubliceerd.

Klinkt een nummer nog een beetje scheef, verschuif dan Fijnstemmen met een paar cent in plaats van de stemming te veranderen. Rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 cent.

• Stem de 6e snaar als laatste. Lager stemmen haalt spanning van de hals, dus controleer de andere vijf snaren nog eens als de 6e snaar is gezet.
• Drop C is slap op een normale snarenset. Malakian gebruikte in de beginjaren erg zware snaren en op het dubbelalbum een lage snaar van .048 tot .050. Iets in dat bereik houdt de lage C strak en houdt de toonhoogte beter als je hard aanslaat.
• Als je tussen de albums wisselt, verschuif dan de hele gitaar een halve toon, niet alleen de lage snaar. Drop C♯ is Drop C een halve toon hoger op alle zes snaren.
• Controleer een tab voordat je hem vertrouwt. Staat er E Standard of Drop D bij een nummer op deze pagina, dan is het een transpositie.
• Voor Question! moet je midden in Mezmerize opnieuw stemmen. Voor Dreaming stem je één keer bij track 2 van Hypnotize.

• System of a Down (1998): Drop C op +7 ¢ (A ≈ 441,8). Suggestions: Drop C op +19 ¢.
• Toxicity (2001): Drop C op A 440. Needles op −12 ¢, Deer Dance op −21 ¢.
• Steal This Album! (2002): Drop C op A 440.
• Mezmerize (2005): Drop C♯ op A 440. Soldier Side – Intro op −6 ¢. Question!: Drop C op −8 ¢ (akoestisch deel in E Standard).
• Hypnotize (2005): Drop C♯ op A 440. Dreaming: Drop C op +7 ¢. Stealing Society op +6 ¢.
• Bas: C G C F op de Drop C-albums, C♯ G♯ C♯ F♯ op het dubbelalbum, en weer C G C F voor Question! en Dreaming.
• Live sinds de reünie: meestal Drop C, dus de nummers van het dubbelalbum klinken meestal een halve toon lager dan op de platen.