Radiohead stemmingen.

De tabs op Songsterr en Ultimate Guitar, de gear-site over Radiohead The King of Gear (die een lijst bijhoudt van de alternatieve stemmingen van de band, deels afkomstig van de setlijsten van hun gitaartechnici) en de liedartikelen op Wikipedia zijn het erover eens dat de gewone partijen van de band in standaardstemming staan; Wikipedia zegt dat expliciet voor Paranoid Android en Karma Police. De uitzonderingen:

• Drop D (D A D G B E): Stop Whispering, Optimistic, I Might Be Wrong, 2 + 2 = 5, Bodysnatchers en Give Up the Ghost, plus House of Cards met een capo op de 3e fret.
• Double Drop D (D A D G B D): Electioneering.
• Drop C (C G C F A D): The Numbers.
• DADGAD: Desert Island Disk, met een capo op de 5e fret, en Little by Little zoals The King of Gear het vermeldt (één tab heeft Drop D).
• Een halve toon lager (E♭ Standard): Vegetable.
• Eén of twee snaren verzet: (Nice Dream) en Airbag (E A D G A E), The Tourist, Nude en Separator (E A E G B E, Separator met een capo op de 6e fret), My Iron Lung (E G D G B E♭), Ful Stop (E G D G B E), There There (D B D G B E), Jigsaw Falling into Place (D A D F♯ B E), Morning Mr Magpie (C G C F C E) en I Can't (de hoge snaar naar B, of naar D in één tab).
• Capo’s in standaardstemming: Exit Music (For a Film) en How to Disappear Completely (2e fret), No Surprises (3e fret op de akoestische, 15e op Ed O'Briens elektrische), Present Tense (1e fret, in één tab), Let Down (7e fret op Eds partij) en Street Spirit (12e fret op Jonny's harmonielijn).

Een aantal hiervan hoort maar bij één gitarist. Bij My Iron Lung, The Tourist en Nude is het Jonny Greenwood die verstemt, terwijl Thom Yorke en Ed O'Brien in standaardstemming blijven; bij Airbag, (Nice Dream) en There There is het Thom. TuneLit vermeldt de bijzondere stemming voor het nummer wanneer dat de partij is die mensen willen leren, en de nootnotities bij het nummer zeggen wie wat speelt.

Een stemapparaat beoordeelt elke noot aan de hand van een referentie-A, normaal 440 Hz. Een opname kan om vele redenen een paar cent boven of onder dat raster liggen: de band stemde op een keyboard dat zelf niet goed stond, een bandrecorder liep een beetje te snel of te langzaam, of een nummer werd opgenomen op de ene snelheid en afgespeeld op de andere. Een cent is een honderdste van een halve toon. Onder ongeveer 5 cent hoort niemand het; bij 10 tot 15 merkt een oplettend oor een zure toon op; bij 20 of meer klinkt meespelen op A 440 duidelijk vals.

De enige gepubliceerde hints die we vonden zijn waarschuwingen van tabschrijvers over The Bends: een akkoordschema voor Planet Telex zegt ongeveer een kwarttoon te hoog te stemmen, een tab van Just zegt elke gitaar een kwarttoon omhoog te stemmen, en het meest gestemde akkoordschema van het titelnummer zegt dat de opname niet op kamertoon staat. Wikipedia voegt twee verhalen over de tape toe: Nigel Godrich liet de band No Surprises in een hoger tempo opnemen en vertraagde de weergave voor de zang, en de band vertraagde de tape voor de intro van Daydreaming. Al de rest hier is de eigen meting van TuneLit.

De lp-collectie van de eigenaar van Radiohead is alleen vinyl: de heruitgaven van de eerste zes albums uit 2016 van XL Recordings (OK Computer als de OKNOTOK-set uit 2017, waarvan alleen de zijden van het oorspronkelijke album gemeten zijn), de eerste lp-persing van In Rainbows en de XL-lp's van The King of Limbs en A Moon Shaped Pool. Een draaitafel die 0,3 % te snel of te langzaam draait, verschuift een hele zijde van de plaat met ongeveer 5 cent. Er zit geen cd in de bibliotheek, dus TuneLit controleerde de snelheid op een andere manier: het vergeleek de nummerlengtes van elke lp met de cd-nummerlengtes op MusicBrainz. Een draaitafel die te snel loopt, maakt elk nummer een beetje korter en een beetje te hoog, in dezelfde verhouding. Voor de meeste albums komen de twee overeen binnen ongeveer 0,3 %, maar niet voor alle, en de albumsecties hieronder zeggen waar het uitmaakt. Verschillen tussen nummers op dezelfde plaat worden hier niet door beïnvloed.

In het kort:

• Pablo Honey en OK Computer staan ongeveer 10 cent te hoog (A ≈ 442,5), en de speelduur zegt dat dat aan de plaat ligt, niet aan de draaitafel: de lp van Pablo Honey komt binnen 0,05 % overeen met de cd, en de schoonste nummers van OK Computer binnen 0,03 %.
• The Bends leest ongeveer 16 cent te hoog (A ≈ 444) op de lp. De nummers duren ongeveer 0,45 % korter dan op cd, goed voor ongeveer 8 cent, dus een cd of stream zou dichter bij 8 cent te hoog moeten liggen.
• In Rainbows leest op de lp ongeveer 14 cent te hoog, maar dat komt door de draaitafel. De lp loopt 0,8 % korter dan de cd, wat alles verklaart: op cd of stream verwacht je kamertoon.
• Kid A, Amnesiac, Hail to the Thief en A Moon Shaped Pool zitten dicht bij de kamertoon op lp en cd (binnen ongeveer 5 cent). The King of Limbs leest op de lp 7 cent te laag en zou op cd ongeveer 12 cent te laag moeten zijn.
• Losse nummers wijken sterk af van hun albums, op elke kopie. Planet Telex, Just en Black Star liggen ongeveer 30 cent boven de rest van The Bends, en Street Spirit (Fade Out) bijna 40 cent eronder. No Surprises ligt 27 cent onder de rest van OK Computer, Nude 21 cent boven de rest van In Rainbows, Ripcord 22 cent boven Pablo Honey en Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief 23 cent boven A Moon Shaped Pool.

De Stemmen-knoppen gebruiken de waarden die op de lp's van de eigenaar zijn gemeten. Om er zelf een in te stellen, kies je de stemming, tik je op de chip A 440 en voer je de waarde van het nummer in: 444 voor het grootste deel van de lp van The Bends, 452 voor Planet Telex, Just en Black Star, 434 voor Street Spirit, 436 voor No Surprises. Speel je mee met een cd of een stream van The Bends, In Rainbows of The King of Limbs, gebruik dan in plaats daarvan de cd-cijfers in de albumsecties. Een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak, dus ze kan niet zeggen of een te hoog nummer op te hoge instrumenten is gespeeld of op tape is versneld.

The Bends krijgt een eigen sectie omdat het het album is waarop meespelen op A 440 het meest misgaat. Als geheel ligt het op de lp ongeveer 16 cent te hoog: High and Dry, Fake Plastic Trees, Bones, (Nice Dream), My Iron Lung en Bullet Proof..I Wish I Was liggen allemaal tussen 12 en 18. Vier nummers liggen veel hoger. Planet Telex (47 cent), Just (46) en Black Star (48) liggen bijna precies halverwege tussen E en F, en het titelnummer is 36 cent te hoog. Street Spirit (Fade Out), het slotnummer, gaat de andere kant op: 23 cent te laag, bijna 40 cent onder de rest van de plaat. Sulk ligt dicht bij de kamertoon. De nummers op de lp duren ongeveer 0,45 % korter dan op de cd, dus op een cd of stream ligt alles ongeveer 8 cent lager: het album rond +8, Planet Telex, Just en Black Star rond +40, nog steeds bijna een kwarttoon, en Street Spirit rond −31.

Halverwege tussen twee noten is lastig voor elke tuner. Een snaar 47 cent boven E is dezelfde toonhoogte als een 53 cent onder F, en de meting alleen kan niet zeggen welke halve toon de band stemde, dus de albumpagina biedt twee lezingen voor deze nummers en vraagt je om het met je oren te controleren. Alles wijst op een hoge E: elke tab schrijft deze nummers in E Standard, de tabschrijvers die de toonhoogte noemen zeggen omhoog te stemmen, en de halve-toonscontrole van TuneLit uit het geluid hoort de lage open snaar als een hoge E op Planet Telex, het titelnummer en Black Star. Gebruik de Stemmen-knop, of zet de tuner op A 452 (ongeveer A 450 voor een cd) en stem op E Standard.

De sessies waren verspreid over RAK Studios in Londen, the Manor in Oxfordshire en Abbey Road. Wikipedia zegt dat Planet Telex in één avond bij RAK is geschreven en opgenomen, en dat Black Star door Nigel Godrich en de band is opgenomen terwijl producer John Leckie weg was; niets dat we vonden verklaart waarom die nummers zo hoog liggen.

Een paar van deze komen meer dan één keer terug, dus het is handig ze op vorm te kennen.

• E A D G A E, de B-snaar een hele toon lager (Thom: (Nice Dream), Airbag). De bovenste drie snaren geven G, A en E, dus open akkoorden krijgen dichtbij liggende, klinkende intervallen.
• E A E G B E, de D-snaar een hele toon omhoog (Jonny: The Tourist, Nude; beide op Separator, capo 6). Op Nude landen de pull-offs in het refrein op de open E-snaren.
• D A D F♯ B E (Jigsaw Falling into Place): Drop D met de G-snaar een halve toon lager, zodat de open snaren een D-akkoord laten klinken met een toegevoegde sext en none.
• D B D G B E (There There): de lage snaar een hele toon lager, de A-snaar één toon omhoog.

Eén snaar verzetten gaat snel met een tuner, maar de snaren die omhoog gestemd zijn (D naar E, A naar B) krijgen meer spanning, dus zet ze na het nummer terug. De Stemmen-knoppen openen de tuner met deze snaren al ingesteld.

Pablo Honey (1993)

E Standard +10 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Het debuut van Radiohead, in drie weken opgenomen bij Chipping Norton Recording Studios in Oxfordshire met Sean Slade en Paul Q. Kolderie. De tabs gebruiken standaardstemming voor bijna elk nummer, ook Creep, dat uit slechts vier akkoorden bestaat: G, B, C en C mineur. Drie nummers wijken af. Stop Whispering staat op elke gitaar in Drop D, met de bas ook verlaagd. Vegetable is een halve toon lager (E♭ Standard), zoals The King of Gear en twee tabs het hebben. Bij I Can't komt de hoge snaar omlaag naar B, in unisono met de B-snaar (The King of Gear), of naar D in de Songsterr-tab.

TuneLit mat de XL-lp uit 2016 ongeveer 10 cent te hoog (A ≈ 442,5), en de nummers duren binnen 0,05 % van de cd-lengtes, dus de draaitafel is niet de oorzaak: de cd zou hetzelfde moeten klinken. Creep, Lurgee en I Can't liggen juist op de kamertoon, ongeveer 10 cent onder hun buren; Thinking About You staat ongeveer 7 cent te laag en Ripcord 32 cent te hoog (A ≈ 448). De halve-toonscontrole uit het geluid hoort de lage snaar van Vegetable als een E♭, wat de halve toon lager bevestigt.

The Bends (1995)

E Standard +16 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Geproduceerd door John Leckie, met Nigel Godrich aan de geluidstechniek. Standaardstemming, behalve bij (Nice Dream), waar Thoms B-snaar naar A gaat, en My Iron Lung, waar Jonny E G D G B E♭ stemt terwijl Thom en Ed in standaardstemming blijven. Street Spirit (Fade Out) is Thoms arpeggio, door Ed O'Brien gespeeld in standaardstemming, met Jonny's harmonielijn met een capo op de 12e fret. Just staat ook in standaardstemming: de hoge, doordringende solo komt van een DigiTech Whammy-pedaal, niet van een stemming. De My Iron Lung op het album is een live-opname uit de London Astoria in mei 1994 met een nieuwe zang.

De toonhoogte, ongeveer 16 cent te hoog op de lp en 8 op cd, met vier nummers veel hoger en Street Spirit veel lager, staat in de sectie hierboven.

OK Computer (1997)

E Standard +10 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Opgenomen met Nigel Godrich in de eigen Canned Applause-studio van de band in Oxfordshire en in St Catherine's Court bij Bath. Het grootste deel van het album staat in standaardstemming. De uitzonderingen: Airbag (Thom in E A D G A E), Electioneering (Double Drop D, D A D G B D; sommige tabs houden de hoge E op Jonny's en Eds gitaren) en The Tourist (Jonny in E A E G B E). Exit Music (For a Film) is Thoms akoestische gitaar met een capo op de 2e fret, No Surprises heeft capo's op de 3e fret op de akoestische en de 15e op Eds elektrische, en Let Down zet er één op de 7e fret op Eds partij. De klingelende opening van Lucky is Ed die de snaren boven de nut tokkelt.

Gemeten aan de albumzijden van de OKNOTOK-lp: de plaat staat ongeveer 10 cent te hoog (A ≈ 442,6), met bijna elk nummer binnen 7 cent daarvan. De nummerlengtes op de OKNOTOK-zijden komen niet netjes overeen met die van de cd, maar de twee schoonste, Paranoid Android en Fitter Happier, komen er binnen 0,03 % mee overeen, dus de 10 cent horen bij de plaat. Twee nummers vallen op. Exit Music (For a Film) ligt op de kamertoon. No Surprises ligt ongeveer 17 cent te laag (A ≈ 435,8), 27 cent onder de rest; een tape die na het spelen is vertraagd, zou de toonhoogte zo verlagen, al kan een meting de oorzaak niet bewijzen. Fitter Happier, een computerstem over piano zonder gitaar, is niet gemeten: de meting valt halverwege tussen twee noten en zegt niets bruikbaars over een stemming.

Kid A (2000)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Het album waarop de band zich wendde tot synthesizers, samples en bewerkt geluid. Everything in Its Right Place zijn Thoms akkoorden op een Prophet-5-synthesizer, Idioteque een zelfgebouwde drummachine en een gesampled akkoordfrase, Treefingers Ed O'Briens gitaarloops, bewerkt tot een ambient-golf, en The National Anthem een herhalende basriff met een blazerssectie. Waar er een gitaarpartij is, gebruiken de tabs standaardstemming, met twee uitzonderingen: How to Disappear Completely heeft Thoms akoestische gitaar met een capo op de 2e fret, en Optimistic staat in Drop D op de gitaren en de bas.

De XL-lp uit 2016 staat op kamertoon (A ≈ 440,6; de speelduur komt binnen ongeveer 0,2 % overeen met de cd), en dat geldt ook voor de bandnummers In Limbo, Morning Bell en Motion Picture Soundtrack. De elektronische stukken liggen lager: Everything in Its Right Place ongeveer 19 cent te laag, Idioteque 23 en Treefingers 25. Optimistic is ongeveer 12 cent te hoog, How to Disappear Completely 6 cent te laag.

Amnesiac (2001)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Van dezelfde sessies als Kid A. Pyramid Song is piano en strijkers, Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box en Pulk/Pull Revolving Doors zijn elektronisch, Life in a Glasshouse heeft de jazzband van Humphrey Lyttelton, en Like Spinning Plates ontstond uit een vroege synthesizerversie van I Will. De gitaarnummers (You and Whose Army?, Knives Out, Dollars and Cents, Hunting Bears) staan in standaardstemming; I Might Be Wrong staat in Drop D, met het riff gebouwd op de open lage D, en de bas ook verlaagd.

De XL-lp uit 2016 is de stabielste Radiohead-plaat die TuneLit heeft gemeten: het album staat op A 440 en elk nummer behalve één binnen 8 cent daarvan. De lp duurt ongeveer 0,27 % langer dan de cd, dus een cd kan ongeveer 4 of 5 cent hoger liggen, nog steeds dicht bij kamertoon. I Might Be Wrong is de uitzondering, ongeveer 14 cent te hoog (A ≈ 443,6).

Hail to the Thief (2003)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Grotendeels live opgenomen, in twee weken bij Ocean Way in Los Angeles. Standaardstemming voor het meeste, ook Go to Sleep, waarvan de stotterende gitaar uit software komt, niet uit een stemming. 2 + 2 = 5 staat in Drop D, en There There heeft Thoms gitaar in D B D G B E (de lage snaar naar D, de A-snaar naar B), terwijl de partijen van Jonny en Ed in standaardstemming blijven; de tabs van Ultimate Guitar schrijven het nummer in standaardstemming. Sit Down. Stand Up., Sail to the Moon, We Suck Young Blood en A Punchup at a Wedding zijn opgebouwd op piano, Backdrifts en The Gloaming zijn elektronisch, en Myxomatosis wordt aangedreven door een fuzz-synthesizerbas.

De XL-lp uit 2016 staat op kamertoon (A ≈ 439,3), en een cd hoort dat ook te doen: de lp duurt 0,1 tot 0,3 % langer, goed voor 2 tot 5 cent. Where I End and You Begin ligt ongeveer 13 cent te laag, I Will 11 cent te hoog en 2 + 2 = 5 ongeveer 7 cent te hoog.

In Rainbows (2007)

E Standard +14 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Opgenomen in Tottenham House en Halswell House, in de Hospital Club in Londen en in de eigen studio van de band, en eerst uitgebracht als download waarvan je zelf de prijs bepaalt. Standaardstemming voor 15 Step, Reckoner, Faust Arp en de drie in elkaar grijpende arpeggio's van Weird Fishes/Arpeggi. De uitzonderingen: Bodysnatchers in Drop D op alle drie de gitaren, House of Cards in Drop D met een capo op de 3e fret, Jigsaw Falling into Place in D A D F♯ B E, en Nude, waarvan het refrein vraagt dat Jonny's D-snaar omhoog naar E wordt gestemd. Bij All I Need zette Ed O'Brien een gitaar met vier lage E-snaren op voor een dikke drone, maar het nummer rust op synthesizers, piano, glockenspiel en strijkers.

De XL-lp meet ongeveer 14 cent te hoog (A ≈ 443,6), met Reckoner en Jigsaw ongeveer 4 cent hoger en House of Cards en Faust Arp ongeveer 3 lager; Nude zit ongeveer 35 cent te hoog (A ≈ 449) en Videotape, een pianonummer, ongeveer 28 (A ≈ 447). Maar de nummers op de lp duren 0,8 % korter dan op vier verschillende cd-uitgaven, goed voor 14 cent: deze opname van de lp is te snel afgespeeld. Op een cd of een stream zit het album op kamertoon, Nude ongeveer 21 cent te hoog en Videotape ongeveer 14. De knoppen Stemmen volgen de lp totdat er een cd is gemeten.

The King of Limbs (2011)

E Standard −7 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Gebouwd door samples van het spel van de band te loopen en te bewerken, met heel weinig gewone gitaar: Bloom, Feral, Lotus Flower en Codex zijn opgebouwd uit loops, synthbas en piano. Waar Thom en Jonny wel gitaar spelen, zijn de stemmingen ongewoon: C G C F C E op Morning Mr Magpie, DADGAD op Little by Little (één tab heeft Drop D; de vier lage snaren zijn hetzelfde), Drop D op Thom's akoestische gitaar voor Give Up the Ghost, en E A E G B E met een capo op de 6e fret bij Separator.

Dit is het lastigste Radiohead-album om te meten. Loops uit verschillende opnames hoeven niet op één toonhoogte te liggen, en Bloom, Morning Mr Magpie en Separator gaven metingen die te zwak waren om te gebruiken. De lp zit gemiddeld ongeveer 7 cent te laag (A ≈ 438,2, vooral gedragen door Lotus Flower), Little by Little ongeveer 17 cent te laag, Codex 4 cent te hoog en Give Up the Ghost ongeveer 20 cent te hoog (A ≈ 445). De lp duurt ongeveer 0,33 % korter dan de cd, dus op cd ligt elke waarde ongeveer 6 cent lager. Voor Morning Mr Magpie en Separator: begin bij de waarde van het album en vertrouw op je oor.

A Moon Shaped Pool (2016)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Opgenomen bij RAK Studios, de studio van de band in Oxford, en La Fabrique in Provence, met strijkers en koor gearrangeerd door Jonny Greenwood. Burn the Witch is opgebouwd op strijkers die met plectrums worden aangeslagen in plaats van gestreken, Daydreaming en Glass Eyes zijn pianonummers, en True Love Waits, sinds 1995 live gespeeld en lang bekend van een live-opname met Thom alleen op akoestische gitaar, werd een pianostuk. De gitaarnummers: Desert Island Disk in DADGAD met een capo op de 5e fret, Ful Stop met Jonny's A-snaar omlaag naar G en een kleine capo op de twee hoogste snaren, The Numbers in Drop C (C G C F A D), en Decks Dark, Identikit, Present Tense (capo op de 1e fret in de ene tab) en Tinker Tailor in standaardstemming.

De 2016-XL-lp zit op kamertoon (A ≈ 440,5), met speelduren binnen 0,3 % van die van de cd. Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief ligt ongeveer 26 cent te hoog, Ful Stop 14 cent te laag, True Love Waits 12 cent te laag en Identikit ongeveer 7 cent te laag.

TuneLit mat 99 nummers van de negen studioalbums, allemaal uit opnames van de lp's van de eigenaar: de 2016-XL-heruitgaves van Pablo Honey, The Bends, Kid A, Amnesiac, Hail to the Thief en The King of Limbs, de albumzijden van de 2017-box OKNOTOK, de eerste lp van In Rainbows en de eerste lp van A Moon Shaped Pool. De methode luistert naar 90 seconden van elk nummer, vanaf 0:45, en vergelijkt de sterkste noten met het A 440-raster. De albumwaarde is het midden van de nummers, gewogen naar hoe duidelijk elke meting was; een nummer krijgt een eigen waarde wanneer het 8 cent of meer afwijkt van zijn album en de meting duidelijk is.

Wat opvalt, naast de korte versie hierboven:

• De gitaaralbums uit de jaren 90 lopen te hoog, de latere niet, als de snelle afspeelsnelheid van de In Rainbows-lp buiten beschouwing wordt gelaten.
• De spreiding op The Bends is 70 cent binnen één plaat, van Black Star een kwart toon te hoog tot Street Spirit 23 cent te laag.
• Elektronische stukken wijken op eigen houtje af. De synthesizer- en samplestukken van Kid A zitten ongeveer 20 cent lager dan de bandnummers, en The King of Limbs verspreidt zich van 17 cent te laag tot 20 cent te hoog.
• Creep zit op kamertoon terwijl de rest van Pablo Honey 10 cent te hoog loopt.

Beperkingen om in gedachten te houden. Een draaitafel die 0,3 % afwijkt, verschuift een naaldopname met ongeveer 5 cent. Er is geen cd in de bibliotheek, dus de snelheidscheck berust op het vergelijken van de speelduren van de lp's met de cd-duren op MusicBrainz; die is goed tot een paar tienden van een procent waar veel nummers overeenkomen (Pablo Honey, The Bends, In Rainbows, The King of Limbs) en ruwer waar de breuken tussen de vinylzijden de duren onduidelijk maken (OK Computer, Kid A). De pauzes tussen nummers op één plaat worden er niet door beïnvloed. Zes albums zijn heruitgaven uit 2016; een originele Parlophone-persing kan een paar cent afwijken. Nummers met synthesizers, samples of orkest geven waarden die voor gitaar weinig betekenen. Waarden binnen ±4 cent gelden als kamertoon.

De audiocheck op halve tonen, die test of de laagste lege snaar van de plaat echt waar de stemming zegt te liggen, komt overeen met 71 van de 99 nummers, waaronder Vegetable in E♭ Standard, de Drop D-nummers (Stop Whispering, Optimistic, I Might Be Wrong, Bodysnatchers, House of Cards, Give Up the Ghost), Electioneering, There There, Jigsaw Falling into Place, Little by Little, Morning Mr Magpie, Desert Island Disk, The Numbers in Drop C, en de hoge E van Planet Telex, het titelnummer van The Bends en Black Star. Zes nummers wijzen een halve toon ernaast. No Surprises wijst naar F: het staat in F met een capo, en de lege lage E wordt nooit gespeeld, wat de bekende fout van de methode is. De andere vijf (Sit Down. Stand Up., Lotus Flower, True Love Waits, Idioteque, Treefingers) zijn piano-, synthesizer- of loopstukken, waar de premisse van de methode, een lage lege snaar waar de bas en gitaren steeds naar terugkeren, niet opgaat. Niets is verplaatst. Tweeëntwintig nummers gaven geen zeker antwoord.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel:

• Officieel: een bandlid of zijn technicus heeft het gezegd. We vonden geen interview waarin Thom, Jonny of Ed de stemming van een nummer noemt, dus geen enkel nummer draagt dit label.
• Vaak genoemd: onafhankelijke bronnen zijn het eens, meestal de stemmingslijst van The King of Gear en een tab (Songsterr, Ultimate Guitar, de transcripties van Howard Wright), of Wikipedia. De meeste alternatieve stemmingen en capo's staan op dit niveau.
• Volgens tabs: alleen tabs. De albums in standaardstemming en de kwart-toonwaarschuwingen van The Bends berusten op tabs.
• Omstreden: de bronnen spreken elkaar tegen. I Can't (hoge snaar naar B of naar D) en Little by Little (DADGAD of Drop D).
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van de lp's van de eigenaar, die de afwijking in cent geeft. Alleen de cijfers worden gepubliceerd; het geluid wordt nooit opgeslagen of gedeeld.

Een meting kent de afwijking alleen binnen een halve toon, dus de naam van de stemming (E Standard, Drop D, D A D F♯ B E) komt uit de bronnen hierboven en de gemeten cent komen daar bovenop. Als een nummer toch een beetje vals klinkt, verschuif de referentie met een hertz: rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 cent.

Deze pagina gaat alleen over de studioalbums. De EP's (Drill, My Iron Lung, Airbag / How Am I Driving?), de B-kantjes, de bonusschijf van OKNOTOK en de zijprojecten (de solo-platen van Thom Yorke, Atoms for Peace, The Smile) zijn niet opgenomen.

• Pablo Honey (1993): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,5). Creep, Lurgee en I Can't op A 440; Thinking About You −7 ¢; Ripcord +32 ¢. Stop Whispering in Drop D, Vegetable in E♭ Standard, I Can't met de hoge snaar op B.
• The Bends (1995): E Standard +16 ¢ op de lp (A ≈ 444; ongeveer +8 ¢ op cd). Planet Telex +47 ¢, Just +46 ¢, Black Star +48 ¢ (A ≈ 452), het titelnummer +36 ¢, Sulk +5 ¢, Street Spirit −23 ¢ (A ≈ 434). (Nice Dream) in E A D G A E; My Iron Lung in E G D G B E♭ (Jonny).
• OK Computer (1997): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,6). Airbag in E A D G A E, Electioneering in Double Drop D, The Tourist in E A E G B E (Jonny). Exit Music capo 2 op A 440; No Surprises capo 3, −17 ¢ (A ≈ 436).
• Kid A (2000): E Standard op A 440. How to Disappear Completely capo 2, −6 ¢; Optimistic in Drop D, +12 ¢. Everything in Its Right Place −19 ¢, Idioteque −23 ¢, Treefingers −25 ¢ (elektronische stukken).
• Amnesiac (2001): E Standard op A 440. I Might Be Wrong in Drop D, +14 ¢.
• Hail to the Thief (2003): E Standard op A 440. 2 + 2 = 5 in Drop D (+7 ¢); There There in D B D G B E; Where I End and You Begin −13 ¢; I Will +11 ¢.
• In Rainbows (2007): E Standard +14 ¢ op de lp (A ≈ 443,6), die 0,8 % te snel afspeelt; op cd of stream ongeveer A 440. Bodysnatchers in Drop D; House of Cards in Drop D, capo 3; Jigsaw Falling into Place in D A D F♯ B E; Nude in E A E G B E (Jonny), +35 ¢; Videotape +28 ¢.
• The King of Limbs (2011): E Standard −7 ¢ op de lp (A ≈ 438; ongeveer −12 ¢ op cd). Morning Mr Magpie in C G C F C E; Little by Little in DADGAD, −17 ¢; Give Up the Ghost in Drop D, +20 ¢; Separator in E A E G B E, capo 6.
• A Moon Shaped Pool (2016): E Standard op A 440. Desert Island Disk in DADGAD, capo 5; Ful Stop in E G D G B E (−14 ¢); The Numbers in Drop C; Tinker Tailor +26 ¢; True Love Waits −12 ¢.
• Gouden regel: de meeste nummers zijn in standaardstemming; controleer de stemming van het nummer op één verplaatste snaar, en de A-waarde op The Bends, voordat je aan je oren twijfelt.