Meshuggah stemmingen.

• 1991, Contradictions Collapse: zesnaarsgitaren in E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), volgens de tabs. De cd zit ongeveer 21 ¢ te hoog.
• 1994–⁠1998, None, Destroy Erase Improve, Chaosphere: zevensnaarsgitaren een halve toon lager, B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. Mårten Hagström heeft dit zelf aan Guitar World uitgelegd. Destroy Erase Improve zit ongeveer 5 ¢ te hoog, vrijwel kamertoon, Chaosphere ongeveer 16 ¢ te hoog.
• Vanaf 2002, Nothing tot Immutable: acht snaren een halve toon lager, F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. De techneuten van de band beschreven het in 2013 aan Premier Guitar, en Hagströms Ibanez-signatuurmodel komt uit de fabriek op deze manier gestemd. Nothing, Catch Thirtythree, obZen en Koloss zitten 10 tot 12 ¢ te hoog; The Violent Sleep of Reason en Immutable zitten binnen 5 ¢ van A 440.
• Uitzonderingen zijn bijna altijd de laagste snaar die nog verder naar beneden gaat: naar E op vier nummers van Nothing, naar D op Obsidian, een octaaf lager naar B♭ op Spasm, naar E♭ op Shed, Phantoms en Armies of the Preposterous. Nebulous zit een hele toon onder al het andere, en twee nummers van Immutable laten de twee laagste snaren zakken.

Zes snaren, E♭. Meshuggah werd in 1987 opgericht in Umeå, in het noorden van Zweden. Op het debuutalbum speelde Jens Kidman nog ritmegitaar naast Fredrik Thordendal, en de muziek was snelle, technische thrash. Elke tab van Contradictions Collapse zet de gitaren in E♭ Standard, een halve toon onder de normale stemming. Geen interview uit die tijd noemt de stemming, dus dat berust op de transcripties en op de controle van TuneLit uit het geluid, die de open E♭ hoort op acht van de negen nummers.

Zeven snaren, B♭. Thordendal vertelde aan Guitar World dat hij een van de eerste Ibanez-zevensnaars kocht, een Universe, zodra die uitkwam, en dat hij er sinds 1991 op speelt. Mårten Hagström kwam erbij als ritmegitarist, Kidman stopte met gitaarspelen, en vanaf de None-EP (1994) spelen beide gitaristen zevensnaars. Gevraagd of ze de lage B ooit naar A lieten zakken voor powerchords met één vinger, zei Hagström nee: ze stemden altijd een halve toon lager, B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭ van laag naar hoog, met vrij lichte .009–.052 snaren. Die stemming draagt None, Destroy Erase Improve en Chaosphere. Op de Amerikaanse tour van 1999 met Slayer, voegde hij eraan toe, was de enige reservegitaar die ze samen hadden een zesnaars die als zevensnaars was gestemd met de bovenste E weggelaten, wat veel zegt over waar de riffs van Meshuggah zitten.

Acht snaren, F. Na Chaosphere wilde de band nog lager. Een kleine gitaarbouwer, Nevborn, bood ze achtsnaars prototypes aan, maar de gitaren waren nog niet bruikbaar toen Nothing in 2002 moest worden opgenomen, dus Thordendal en Hagström stemden hun zevensnaars naar het achtsnaarsbereik omlaag. Hagström noemde Nothing later een achtsnaarsalbum opgenomen op zevensnaarsgitaren, en herinnerde zich dat hij elke paar maten moest bijstemmen omdat de slappe snaren niet op toon bleven. Echte achtsnaars werden gebruikt door Catch Thirtythree (2005), Ibanez leverde de gitaren waarmee Nothing in 2006 opnieuw werd opgenomen, en de stemming is sindsdien gelijk gebleven: achtsnaars standaard een halve toon lager, F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. In 2013 vertelden de techneuten van de band aan Premier Guitar dat beide gitaristen hun achtsnaars een halve toon lager houden, en Hagströms signatuur-Ibanez (de M8M, nu de M80M) wordt in de fabriek precies op deze noten gezet, met een extra lange mensuur van 29,4 inch om de lage F strak te houden.

Zet de drie stemmingen naast elkaar en het patroon springt eruit. De zes snaren van 1991 zijn de bovenste zes van de zevensnaarsstemming, en de zeven snaren van de jaren '90 zijn de bovenste zeven van de achtsnaarsstemming. Een gitarist in E♭ Standard kan de bovenste partijen van elk Meshuggah-nummer spelen; de riffs die op de B♭- en F-snaren liggen, hebben het extra bereik nodig.

De uitzonderingen volgen één regel: de laagste snaar zakt, de rest blijft. Op Nothing, Stengah, Perpetual Black Second, Glints Collide en Organic Shadows gaat de achtste snaar een halve toon naar E, Obsidian zet hem op D, en Spasm laat hem een volledig octaaf onder de zevende snaar zakken, naar een B♭ van ongeveer 29 Hz die een tuner nauwelijks kan aflezen. Nebulous is het enige nummer dat elke snaar verlaagt: het staat in de tabs een hele toon onder de rest van het album, achtsnaars standaard drie halve tonen lager (E♭ A♭ D♭ G♭ B E A♭ D♭). Op Catch Thirtythree laat Shed de achtste snaar naar E♭ zakken, en Mind's Mirrors, een ambient-intermezzo, zou hem helemaal naar E0 laten slap worden. Op Immutable laten Phantoms en Armies of the Preposterous de achtste snaar naar E♭ zakken, terwijl God He Sees in Mirrors en Kaleidoscope de twee onderste snaren verlagen, naar E♭ en A♭. Op Koloss zet de enige tab van The Hurt That Finds You First de hele gitaar een halve toon onder het album, in E Standard voor acht snaren (E A D G C F A D).

De meeste van deze uitzonderingen komen uit losse tabs, dus behandel ze als goede gissingen en niet als evangelie. De audiocontrole van TuneLit bevestigt er drie (Stengah, Nebulous en Shed), en de nootnotities zeggen waar het niet kon beslissen.

TuneLit heeft cd's van alle negen studioalbums gemeten: de eerste persing waar de bibliotheek die heeft, anders de Japanse uitgave, en voor Nothing de originele release uit 2002 en niet de heruitgave uit 2006. Elke andere uitgave in de kast is ook gemeten, als controle. De kern is simpel: geen enkel Meshuggah-album staat te laag.

• Vrijwel kamertoon, binnen ongeveer 5 ¢: Destroy Erase Improve (+5 ¢), The Violent Sleep of Reason (+4 ¢) en Immutable (+4 ¢).
• Ongeveer 10 tot 12 ¢ te hoog, A ≈ 442.6 tot 443.2: Nothing (+10 ¢), Catch Thirtythree (+12 ¢), obZen (+12 ¢) en Koloss (+10 ¢).
• Duidelijk te hoog: Chaosphere (+16 ¢, A ≈ 444) en Contradictions Collapse (+21 ¢, A ≈ 445).

Tien of twintig cent zet een nummer nooit op een andere noot, maar het is genoeg om een perfect gestemde gitaar een tikje laag te laten klinken tegen de plaat, vooral bij lange, nagalmende lage noten. Een meting hoort de afgewerkte plaat, niet de gitaar, dus die kan niet zeggen of de gitaren iets te hoog waren gestemd, of stevig aangeslagen dikke snaren scherp nagalmen, of dat er onderweg iets gebeurde. De heruitgaven beantwoorden in elk geval één vraag: een persing uit 1991 en de Japanse cd uit 1995 van Contradictions Collapse, de Amerikaanse, Japanse en Reloaded-uitgave uit 2008 van Destroy Erase Improve, de Japanse cd, de Reloaded-uitgave en de remaster uit 2024 van Chaosphere, en de remaster uit 2023 van obZen spelen allemaal dezelfde nummers binnen een cent of twee van de eerste persing. Niemand heeft deze platen sneller of langzamer gemaakt.

Een handvol nummers staat los van hun album en krijgt een eigen instelling: Choirs of Devastation (+7 ¢), Elastic (+7 ¢), Obsidian (kamertoon), Shed (kamertoon), The Last Vigil (kamertoon), Born in Dissonance (−6 ¢) en Light the Shortening Fuse (+15 ¢) en Past Tense (−8 ¢). Enkele andere neigen dezelfde kant op zonder de zekerheid die een eigen waarde nodig heeft. New Millennium Cyanide Christ zit op alle vijf de Chaosphere-cd's ongeveer 29 ¢ te hoog, We'll Never See the Day op alle drie de Contradictions Collapse-cd's ongeveer 9 ¢, en Bleed op beide obZen-cd's ongeveer 2 ¢. Hun knoppen gebruiken de albumwaarde; klinken ze niet goed, draai dan Fijnstemmen een beetje bij op gehoor.

Welke halve toon? Een toonhoogtemeting weet alleen waar de plaat binnen één halve toon zit, dus de noot zelf komt uit de tabs en van de band. TuneLit controleert het ook uit het geluid door te luisteren naar de open lage snaar, die de bas en gitaren voortdurend aanslaan, en naar de noot daaronder, die ze bijna nooit spelen. Die controle komt op 43 nummers overeen met de tabs, waaronder alle tien nummers van Destroy Erase Improve, de lage F van Rational Gaze, Closed Eye Visuals en Straws Pulled at Random, de verlaagde E van Stengah, de verlaagde E♭ van Shed en, het nuttigst, de lage E♭ van Nebulous: het origineel uit 2002 van Nothing heeft dat nummer werkelijk een hele toon lager dan de rest. Op de meeste achtsnaarsnummers is de controle onzeker, omdat hun laagste noot, rond 44 Hz, moeilijk te volgen is onder de bas. Bij vier nummers wijkt de controle af: Choirs of Devastation (die hoort D in plaats van E♭), The Paradoxical Spiral en The Last Vigil (F♯ in plaats van F, de bekende fout bij partijen die zelden de open lage snaar gebruiken) en Phantoms (E in plaats van E♭ voor de verlaagde achtste snaar). Geen andere bron steunt een van die lezingen, dus die nummers blijven zoals in de tabs; dat zijn de nummers die het waard zijn om met het oor na te gaan.

Contradictions Collapse (1991)

E♭ Standard +21 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +21 ¢ (A ≈ 445), gemeten door TuneLit op de originele Nuclear Blast-cd.

Het debuut is snelle, technische thrash op gewone zesnaarsgitaren, met Jens Kidman op ritmegitaar, het enige album van Meshuggah waarop dat zo is. Alle tabs zijn het eens over E♭ Standard, en de audiocontrole bevestigt de open E♭ op acht van de negen nummers. De cd is de scherpste plaat in de catalogus, ongeveer 21 cent boven A 440; een persing uit 1991 en de Japanse cd uit 1995 komen binnen een cent overeen. Choirs of Devastation zit lager, ongeveer 7 cent te hoog, en krijgt een eigen instelling. We'll Never See the Day leunt op alle drie de cd's dezelfde kant op (ongeveer 9 cent), maar niet sterk genoeg voor een eigen waarde. Eén weinig gebruikte tab zet Internal Evidence in E Standard; de hoofdtab en de audiocontrole zeggen E♭.

Met TuneLit: elke knop zet E♭ Standard op +21 ¢, Choirs of Devastation op +7 ¢. De audiocontrole hoorde een D onder Choirs of Devastation in plaats van de open E♭; niets anders ondersteunt dat, dus het nummer blijft in E♭, maar het is de moeite van het beluisteren waard.

None (EP, 1994)

Hoofdstemming: B♭ Standard op zeven snaren (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), volgens de band en de tabs; niet gemeten.

Het eerste werk van Mårten Hagström met de band en de eerste op zevensnaars. De vijf nummers (Humiliative, Sickening, Ritual, Gods of Rapture en Aztec Two-Step, dat eindigt met een lange stilte en een kort verborgen stuk) staan allemaal in de B♭-stemming die Hagström beschreef. TuneLit heeft de EP niet gemeten, dus de knoppen gebruiken A 440; als je de albums ernaast als maatstaf neemt, verwacht je dat hij op of iets boven kamertoon zit.

Destroy Erase Improve (1995)

B♭ Standard +5 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: B♭ Standard op zeven snaren +5 ¢ (A ≈ 441), gemeten door TuneLit op de originele Duitse cd.

Het eerste volledige album op zevensnaars, en de plaat waarop het kenmerkende ineengrijpende ritme van de band vorm kreeg in nummers als Future Breed Machine en Soul Burn. Hagströms eigen beschrijving van de stemming, een halve toon lager en nooit een verlaagde lage snaar, past bij elke tab, en de audiocontrole hoort de open B♭ op alle tien nummers. De cd zit ongeveer 5 cent te hoog, wat een gewone tuner op A 440 als gestemd beschouwt; de Amerikaanse en Japanse cd's van 1995 en de Reloaded-uitgave uit 2008 lezen binnen een cent of twee hetzelfde.

Met TuneLit: elke knop zet B♭ Standard op +5 ¢. Op een achtsnaars in F zijn dezelfde noten je bovenste zeven snaren.

Chaosphere (1998)

B♭ Standard +16 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: B♭ Standard op zeven snaren +16 ¢ (A ≈ 444), gemeten door TuneLit op de originele Duitse cd.

Het laatste zevensnaarsalbum, uit de jaren waarin Hagström Guitar World de stemming snaar voor snaar vertelde. Alles staat in B♭, en de audiocontrole is het eens op zes van de acht nummers (bij Neurotica en Sane is het onzeker). De meting is minder zeker dan gewoonlijk, omdat de dichte, gecomprimeerde mix de schatter weinig houvast geeft, maar de Japanse cd, de Reloaded-uitgave uit 2008 en de remaster uit 2024 komen op dezelfde nummers binnen een cent of twee uit: ongeveer 16 cent te hoog. Elastic, het lange slotnummer, zit lager, ongeveer 7 cent te hoog, en krijgt een eigen instelling. New Millennium Cyanide Christ gaat de andere kant op, ongeveer 29 cent te hoog op alle vijf gemeten uitgaven; de knop blijft op de albumwaarde, dus stem hem op gehoor iets hoger als je gitaar tegen de plaat te laag klinkt.

Met TuneLit: B♭ Standard op +16 ¢, Elastic op +7 ¢.

Nothing (2002)

F Standard +10 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +10 ¢ (A ≈ 443), gemeten door TuneLit op de originele cd uit 2002.

Nothing is geschreven voor acht snaren in F, maar gespeeld op zevensnaarsgitaren die naar F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ waren gestemd, de laagste zeven noten van die stemming, omdat de achtsnaarsgitaren op tijd niet bruikbaar waren. In 2006 kwam het album opnieuw uit, met de gitaren opnieuw opgenomen op echte achtsnaars, de drums opnieuw opgebouwd met drumsoftware uit de oorspronkelijke uitvoering, Nebulous vertraagd en Obsidian bijna twee keer zo lang. De twee versies zijn verschillende opnames, en TuneLit heeft die van 2002 gemeten.

Dit is het album met de meeste stemmingen. Rational Gaze, Closed Eye Visuals en Straws Pulled at Random gebruiken de gewone F-stemming, en de audiocontrole bevestigt de lage F op alle drie. Stengah, Perpetual Black Second, Glints Collide en Organic Shadows laten de onderste snaar naar E zakken; de controle bevestigt dat op Stengah en kan niet beslissen over de andere. De enige tab van Glints Collide verlaagt ook de bovenste snaren een halve toon, wat niets anders ondersteunt, dus TuneLit houdt de bovenste snaren van het album aan. Spasm laat de onderste snaar een octaaf onder de volgende zakken, naar B♭ op ongeveer 29 Hz, te laag voor de audiocontrole om te beoordelen. Obsidian zet hem op D en meet op kamertoon, ongeveer 10 cent lager dan de rest. En Nebulous staat in de tabs een hele toon onder het album, E♭ standard op acht snaren; de controle hoort precies die lage E♭ op de cd uit 2002.

Met TuneLit: de knoppen gebruiken overal +10 ¢, behalve Obsidian op A 440. Stem de achtste snaar tussen de nummers bij en keer voor de gewone nummers terug naar F. Op een zevensnaars werkt de eigen aanpak van de band uit 2002: F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ met veel zwaardere snaren.

I (EP, 2004)

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren, volgens de tabs; niet gemeten.

Eén stuk van 21 minuten, in de studio balk voor balk samengesteld, met Thordendal die ook bas speelt. De hoofdtab staat de hele tijd in F, met één schone passage op een lage E. TuneLit heeft de EP niet gemeten, dus de knop gebruikt A 440.

Catch Thirtythree (2005)

F Standard +12 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +12 ¢ (A ≈ 443), gemeten door TuneLit op de Japanse cd.

Een stuk van 47 minuten in dertien tracks, gespeeld over geprogrammeerde drums. Het is het eerste volledige album op achtsnaars, en Hagström zei toen dat powerchords zo laag tot pap worden en dat de riffs op losse noten leunen. Alles staat in F, en de audiocontrole bevestigt de lage F op vijf tracks, waaronder Autonomy Lost en Sum. Shed laat de onderste snaar een hele toon naar E♭ zakken; de controle hoort die E♭, en het nummer meet op kamertoon, ongeveer 15 cent lager dan de rest. Mind's Mirrors, een ambient-intermezzo, zou de achtste snaar naar E0 laten zakken, ver onder wat een tuner kan volgen, dus behandel die knop als een curiositeit. De controle zegt F♯ in plaats van F bij The Paradoxical Spiral, de gebruikelijke fout bij partijen die op gegrepen noten leunen; het nummer blijft in F.

Met TuneLit: F Standard op +12 ¢, Shed op A 440 met de achtste snaar op E♭.

obZen (2008)

F Standard +12 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +12 ¢ (A ≈ 443), gemeten door TuneLit op de originele Japanse cd.

Tomas Haake weer achter een echt drumstel, Dick Lövgrens eerste album op bas, en het bekendste nummer van Meshuggah: Bleed, waarvan het meedogenloze riff op de open lage F is gebouwd. Elk nummer staat in F. Het album meet ongeveer 12 cent te hoog, en de remaster uit 2023 komt binnen een cent overeen. Bleed zelf ligt op beide cd's dicht bij A 440, ongeveer 10 cent lager dan het album, maar niet sterk genoeg voor een eigen instelling. De audiocontrole bevestigt de lage F op This Spiteful Snake en is onzeker bij de rest, waar de bas de onderste octaaf domineert.

Met TuneLit: F Standard op +12 ¢. Begin voor Bleed daar en draai Fijnstemmen een beetje lager als de open F scherp klinkt tegen de plaat.

Koloss (2012)

F Standard +10 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +10 ¢ (A ≈ 443), gemeten door TuneLit op de Japanse cd.

Een langzamer, groove-zwaar album volgens Hagström zelf, en de tour waarop de riggenoverzicht van Premier Guitar vond dat beide gitaristen hun achtsnaars een halve toon lager hadden. De tabs komen overeen, en de audiocontrole bevestigt de lage F op Do Not Look Down. De uitzondering is The Hurt That Finds You First, het snelle thrashnummer van het album, dat de enige tab een halve toon lager zet, in E Standard voor acht snaren. De audiocontrole kon dat niet beslissen, dus het blijft zoals in de tab. Het rustige slotnummer The Last Vigil meet op kamertoon, ongeveer 13 cent lager dan het album; de F♯-lezing van de controle daar is de bekende fout bij een partij die de open lage snaar nauwelijks raakt.

Met TuneLit: F Standard op +10 ¢, The Hurt That Finds You First in E Standard op +10 ¢, The Last Vigil op A 440.

The Violent Sleep of Reason (2016)

F Standard +4 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +4 ¢ (A ≈ 441), gemeten door TuneLit op de Japanse cd.

Live in de studio opgenomen, met alle vijf de leden samen, en dicht bij kamertoon: ongeveer 4 cent te hoog, wat een gewone tuner als gestemd beschouwt. Hagström speelde na schouderklachten een op maat gemaakte achtsnaars met een mensuur van 28 inch, maar de stemming veranderde niet, en elk nummer staat in F. De audiocontrole bevestigt de lage F op Clockworks, By the Ton, het titelnummer en Nostrum. Born in Dissonance leest ongeveer 6 cent te laag en krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: F Standard op +4 ¢, Born in Dissonance op −6 ¢.

Immutable (2022)

F Standard +4 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F Standard op acht snaren +4 ¢ (A ≈ 441), gemeten door TuneLit op de Japanse cd.

Dertien nummers, en na Nothing de meeste variatie in de lage snaren van elk Meshuggah-album. De F-stemming draagt het meeste ervan, en de audiocheck bevestigt de lage F op They Move Below en Black Cathedral. Phantoms en Armies of the Preposterous zetten de achtste snaar op E♭, en God He Sees in Mirrors en Kaleidoscope zetten de twee onderste snaren op E♭ en A♭; alle vier berusten op één losse tab. Op Phantoms hoort de audiocheck E in plaats van E♭ voor de verlaagde snaar, dus controleer die op gehoor. Light the Shortening Fuse leest ongeveer 15 ¢ te hoog en de schone outro Past Tense ongeveer 8 ¢ te laag; beide krijgen hun eigen instelling. God He Sees in Mirrors leverde de meting bijna niets op, dus de knop gebruikt de waarde van het album.

Met TuneLit: F Standard op +4 ¢, de vier uitzonderingen met hun verlaagde snaren op dezelfde toonhoogte, Light the Shortening Fuse op +15 ¢ en Past Tense op −8 ¢.

Meshuggah's bas volgt de gitaren naar beneden. In de tabs uit de zevensnarige jaren is de bas gestemd op B♭ E♭ A♭ D♭ (met op sommige een vijfde snaar op G♭), een octaaf onder de vier laagste snaren van de gitaren. Vanaf obZen worden de meeste partijen van Dick Lövgren's in de tabs gezet voor een vijfsnarige bas gestemd op B♭ F B♭ E♭ A♭, wat zijn laagste noot een kwint onder de lage F van de gitaren legt. Premier Guitar's overzicht uit 2013 zegt dat hij Bleed speelde op een viersnarige Warwick Stryker die anderhalve toon lager was gestemd. Dit verandert niets aan hoe een gitarist stemt, maar het verklaart waarom de platen lager aanvoelen dan de gitaarnoten alleen, en waarom de audiocheck van TuneLit, die naar de onderste octaaf luistert, bij de achtsnarige albums zo vaak twijfelt.

• Kies het juiste instrument in TuneLit. De tuner heeft 7-snarige en 8-snarige gitaren. Meshuggah's F-stemming is achtsnarige standaard (F♯ B E A D G B E) een halve toon omlaag; de zevensnarige B♭-stemming is zevensnarige standaard een halve toon omlaag. De knoppen Stemmen kiezen voor jou het instrument, de stemming en de toonhoogte van de opname.
• Stem de lage F op zijn flageolet. De open F op een achtsnarige trilt op ongeveer 44 Hz, laag genoeg dat telefoonmicrofoons en kleine speakers de grondtoon nauwelijks oppikken. Als de naald wankelt, speel dan het flageolet op de 12e fret, een octaaf hoger en veel makkelijker af te lezen voor elke tuner, of stem eerst de zevende snaar en stem de achtste erop af op de 5e fret.
• Snaren en mensuur. Hagström heeft DR .010–.075-sets gebruikt op zijn achtsnarige gitaren, en zijn signature-Ibanez heeft een mensuur van 29.4 inch. Voor The Violent Sleep of Reason ging hij over op een aangepaste versie van 28 inch voor het comfort, zonder de stemming te veranderen. Een gitaar met kortere mensuur die zo laag gestemd is, heeft een zwaardere onderste snaar nodig om te voorkomen dat de F wappert en te hoog wordt als je hard aanslaat.
• Zevensnarige nummers op een achtsnarige. De B♭-stemming van de jaren '90 is de bovenste zeven snaren van de F-stemming, dus een achtsnarige in F speelt None, Destroy Erase Improve en Chaosphere zoals ze zijn: laat de achtste snaar gewoon met rust.
• Achtsnarige nummers op een zevensnarige. Doe wat de band deed op Nothing: stem de zevensnarige omlaag naar F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭, de laagste zeven noten van de achtsnarige stemming, met een veel zwaardere set, en verwacht dat hij verschuift. De meeste riffs leven toch op de twee laagste snaren.
• Op een zessnarige. E♭ Standard dekt Contradictions Collapse volledig en de bovenste partijen van alles daarna. De riffs op de B♭- en F-snaren zijn er gewoon niet op zes snaren.
• Let op de toonhoogte van de opname. De meeste albums liggen 10 tot 20 cent te hoog. Stel de referentie in met de knop Stemmen in plaats van op gewone A 440 te stemmen, anders klinkt je perfect gestemde gitaar een tikje te laag tegenover de cd.
• Stem opnieuw voor de uitzonderingen. Op Nothing en Immutable beweegt de laagste snaar tussen de nummers. Gebruik de knop van elk nummer en zet daarna de achtste snaar terug op F voor het volgende.