Linkin Park stemmingen.

• Hybrid Theory (2000) en Meteora (2003): Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯) voor bijna alles: Papercut, One Step Closer, Crawling, In the End, Faint, Numb.
• De uitzonderingen op die twee albums: With You en Runaway op een 7-snarige in B Standard; A Place for My Head, Forgotten en Easier to Run in E♭ Standard; Don't Stay en Nobody's Listening in Drop B; Somewhere I Belong naar een lage B♭.
• Minutes to Midnight (2007) tot The Hunting Party (2014): meestal Drop D (D A D G B E). E Standard voor Waiting for the End, The Messenger, Castle of Glass, War en een paar andere; Drop C♯ voor Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces en Powerless; Drop C voor Rebellion.
• One More Light (2017): gewoon E Standard.
• From Zero (2024): meestal Drop D, met Two Faced en Stained weer in Drop C♯ (volgens tabs; niet gemeten).
• Toonhoogte: concertstemming, A 440, op elk album dat TuneLit heeft gemeten. Slechts twee nummers wijken genoeg af om een beetje uit te maken: Papercut ongeveer 12 ¢ te hoog en Somewhere I Belong ongeveer 10 ¢ te hoog.

Brad Delson is de leadgitarist; Mike Shinoda speelt ritmegitaar naast zijn keyboards, samples en zang, en Dave "Phoenix" Farrell speelt bas. Hun riffs zijn kort, zwaar en ritmisch, opgebouwd rond de open lage snaar en powerchords die met één vinger over de onderste twee of drie snaren worden gespeeld. Daar is een gedropte stemming precies voor: laat de 6e snaar een hele toon zakken, en de laagste drie snaren vormen een powerchord met één vinger die recht over de snaren gaat.

Drop C♯ is Drop D, een halve toon lager. Stem elke snaar één halve toon lager (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), en laat daarna de 6e snaar nog een hele toon zakken naar C♯ (of D♭, dezelfde noot). Alles wat je van Drop D kent werkt hetzelfde, het klinkt alleen een halve toon lager en een beetje zwaarder. Delson praat er zelf over in Drop D-termen: terugblikkend op One Step Closer zei hij in 2021 dat de gitaar "in Drop D" stond toen hij het riff vond. De tabs, zijn gearlijsten en de audiocontrole van TuneLit zetten de opname allemaal een halve toon lager, in Drop C♯, dus wanneer een Linkin Park-gitarist "Drop D" zegt over de vroege nummers, lees dan "de Drop D-vorm".

De gearlijsten kloppen. Delson's favoriete gitaar, een op maat gemaakte rode PRS met de soldaat van Hybrid Theory op de body, staat genoteerd in Drop C♯; een tweede PRS uit de Minutes to Midnight-tijd staat in Drop D; een Ibanez 7-snarige in B dekte in de beginjaren With You en Runaway; en een Ibanez met verlengde mensuur in Drop B maakte Don't Stay mogelijk. Die vier stemmingen dekken bijna de hele catalogus.

Phoenix en de bas. De bas volgt de gitaren een octaaf lager. Hybrid Theory is het enige album waarop Phoenix niet speelt: Delson speelde op het grootste deel bas, met sessiemuzikanten Ian Hornbeck en Scott Koziol op een paar nummers. Bij een handvol nummers gaat de lage kant van de opname lager dan de laagste snaar van de gitaren, wat belangrijk is voor de audiocontrole die hieronder wordt beschreven.

Helemaal concertstemming. Opnames uit het tijdperk van de bandrecorder zitten soms een aantal cent naast A 440: TuneLit mat de albums van Pantera 20 tot 60 cent te laag en het debuut van Metallica ongeveer 16 cent te hoog. De albums van Linkin Park zijn opgenomen en bewerkt in Pro Tools, zoals hun credits vermelden, en geen enkel gemeten album zit meer dan ongeveer 3 cent van A 440, wat geen luisteraar kan horen. Je hoeft de referentietoonhoogte voor Linkin Park nooit te veranderen, alleen de vorm.

TuneLit mat de zeven albums in de bibliotheek van de eigenaar, van Hybrid Theory tot One More Light, op MP3-kopieën (320 kbps) van de albums. Bonustracks van speciale edities zijn ook gemeten, maar worden niet gebruikt voor de albums. From Zero staat niet in de bibliotheek.

Afwijkingen van 4 cent of minder worden als gewoon A 440 opgeslagen, dus elke Stemmen-knop voor deze albums opent een gewone tuner. Drie nummers werden ver genoeg van hun album gemeten om hun eigen waarde te krijgen: Papercut (+12 ¢, A ≈ 443), Somewhere I Belong (+10 ¢, A ≈ 442,5) en Forgotten (−5 ¢, A ≈ 438,8), plus het vocoder-tussenstuk Fallout op A Thousand Suns (−10 ¢), dat geen gitaar heeft. Een paar cent maakt het verschil tussen een gitaar die goed klinkt en een die bij lang aangehouden akkoorden een beetje zuur klinkt; de Stemmen-knoppen houden hier rekening mee, dus je hoeft er zelf niet over na te denken.

De halve-toonscontrole. Een toonhoogtemeting kent alleen de afwijking binnen één halve toon, dus de naam van de stemming komt uit de tabs. TuneLit luistert ook naar de laagste open snaar: de bas en gitaren spelen die vaak, en de noot daaronder bijna nooit. Bij de 86 albumtracks geeft het een zeker "klopt" bij 63, inclusief de meeste ongewone stemmingen die de tabs noemen: de 7-snarige B op With You en Runaway, de E♭ van A Place for My Head, Forgotten en Easier to Run, de B van Don't Stay, de B♭ van Somewhere I Belong en de C van Rebellion. De uitzonderingen zijn Nobody's Listening, When They Come for Me en Nobody Can Save Me. Bij 16 tracks is het onzeker, meestal tussenstukken of nummers waarin synths of de bas onder de gitaren zitten. Bij 7 spreekt het zich tegen, en geen daarvan is verschoven, omdat geen enkele tab of bron de andere halve toon ondersteunt (details op de albumpagina's en hieronder).

Hybrid Theory (2000)

Drop C♯12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), op concertstemming (gemeten +3,1 ¢).

Het debuut zette het sjabloon neer. Papercut, One Step Closer, Points of Authority, Crawling, By Myself, In the End en Pushing Me Away staan allemaal getabd in Drop C♯, en de audiocontrole van TuneLit bevestigt de lage C♯ bij elk van hen. One Step Closer is het klassieke voorbeeld van de stemming in actie: een riff die heen en weer springt tussen de open lage snaar en boventonen, wat Delson volgens zichzelf waarschijnlijk zijn favoriete riff vindt.

Vier nummers vallen buiten het patroon:

• With You en Runaway werden gespeeld op een 7-snarige gitaar in B Standard (B E A D G B E), Delson's Ibanez RG7620 uit die tijd. De audiocontrole hoort de open lage B op concertstemming. Op een 6-snarige werken de meeste riffs in Drop C♯ een octaaf hoger, maar de laagste noten hebben de zevende snaar nodig.
• A Place for My Head en Forgotten staan getabd in E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), de lage snaar een hele toon hoger dan de C♯ van het album. De audiocontrole is het op beide punten eens met E♭.

Cure for the Itch is het instrumentale nummer van Joe Hahn, zonder gitaar.

Wat TuneLit mat: het album zit voor praktische doeleinden op A 440 (+3,1 ¢, de helft van de nummers tussen 0 en +4,3 ¢). Papercut is de uitschieter met ongeveer +12 ¢ (A ≈ 443), genoeg om te horen bij een aangehouden akkoord; Forgotten zit ongeveer 5 ¢ te laag.

Zo stem je mee: stem vanuit standaard alle zes snaren een halve toon lager, en laat dan de 6e snaar nog een hele toon zakken naar C♯. Controleer de lage snaar met de open 4e snaar: ze horen een octaaf uit elkaar te liggen. Voor Papercut zet je de referentie even op A 443, of gebruik je gewoon de Stemmen-knop.

Meteora (2003)

Drop C♯13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C♯, op kamertoon (gemeten +0,5 ¢).

Meteora houdt de formule van Hybrid Theory aan: Lying from You, Hit the Floor, Faint, Figure.09, From the Inside en Numb staan allemaal getabd in Drop C♯, en de audiocontrole bevestigt elk daarvan. Breaking the Habit staat ook getabd in Drop C♯, maar de controle kan het niet bevestigen: de open C♯ klinkt nooit op de opname, terwijl de C en B eronder wel klinken, dus de bas en synths gaan daar ofwel onder de gitaren, ofwel klopt de tabstemming niet.

De uitzonderingen gaan lager dan alles op het debuut:

• Don't Stay is het eerste nummer van de band in Drop B (B F♯ B E G♯ C♯), geschreven op een Ibanez met verlengde mensuur die Delson in die stemming hield. De audiocontrole is het eens met de lage B.
• Nobody's Listening is volgens Linkinpedia het tweede Drop B-nummer en de best beoordeelde Ultimate Guitar-tab; de Songsterr-tab zegt Drop C. De opname maakt het niet uit: het riff ligt op D en E♭, een lage C klinkt een beetje en een lage B bijna nooit. TuneLit zet Drop B en markeert het nummer als omstreden.
• Somewhere I Belong staat op Songsterr getabd met alle zes snaren een hele toon lager gestemd op B♭ Standard (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭), de lage zes snaren van een 7-snarige in B Standard een halve toon lager, terwijl de meest gestemde Ultimate Guitar-tab Drop C♯ gebruikt. De opname heeft lage B♭-noten in beide basoctaven en er onder niets, wat bij de B♭-tab past, en de audiocontrole is het daarmee eens, maar de controle zou ook de Drop C♯-tab accepteren. Het nummer meet ook ongeveer 10 ¢ te hoog (A ≈ 442,5).
• Easier to Run staat op Songsterr en Ultimate Guitar allebei getabd in E♭ Standard, en de audiocontrole is het daarmee eens. De basstab gaat een kwart lager, naar B♭, en die diepe basnoten zijn wat een paar spelers horen als een lagere gitaarstemming.

Foreword is een intro van 13 seconden en Session een instrumentaal nummer op geprogrammeerde drums; geen van beide heeft een gitaarpartij die het stemmen waard is.

Zo stem je mee: Drop C♯ zoals op Hybrid Theory. Voor Don't Stay laat je de hele gitaar nog een hele toon zakken naar Drop B; op een gewone 6-snarige wordt de lage B slap, dus zwaardere snaren helpen als je daar wilt blijven.

Minutes to Midnight (2007)

Drop D12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop D (D A D G B E), op concertstemming (gemeten −1,4 ¢).

Met producer Rick Rubin herschiep de band haar geluid, en de stemming ging een halve toon omhoog naar gewone Drop D. Given Up, Leave Out All the Rest, Bleed It Out, What I've Done, Valentine's Day en The Little Things Give You Away staan allemaal getabd in die stemming, en Delson's gearlijst bevat een PRS die voor deze nummers in Drop D is gehouden. De audiocontrole is het op alle daarvan eens met de lage D. Bij What I've Done houdt de ritmegitaar het Drop D-riff vast, terwijl de leadpartijen net zo goed in E Standard werken; het populaire akkoordenblad voor het strummen gebruikt standaardstemming met een capo op fret 3.

Vier nummers blijven in het oude Drop C♯: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between en In Pieces. In Pieces is het interessante geval: Songsterr zet het in Drop C♯, een Ultimate Guitar-tab in de Drop D van het album, en de audiocontrole kiest duidelijk voor C♯. Het akkoordenblad van Shadow of the Day stemt een halve toon lager (E♭ Standard), wat de bovenste vijf snaren deelt met Drop C♯; de audiocontrole kan de lage snaar daar niet bevestigen, omdat een lage B onder de gitaren klinkt.

Wat TuneLit mat: −1,4 ¢, en elk nummer behalve één binnen ongeveer 6 ¢ daarvan. No More Sorrow lag ongeveer 21 ¢ te hoog, maar met lage zekerheid, dus het houdt de albumwaarde.

Zo stem je mee: voor de Drop D-nummers laat je alleen de 6e snaar een hele toon zakken vanuit standaard. Voor de vier Drop C♯-nummers stem je eerst alles een halve toon lager.

A Thousand Suns (2010)

Drop D15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop D, op kamertoon (gemeten −1,6 ¢).

Een conceptalbum opgebouwd uit samples, keyboards en gesproken tussenstukken, waarin de gitaar één kleur tussen vele is. De gitaarnummers staan getabd in Drop D: Burning in the Skies, Robot Boy, Blackout, Wretches and Kings, Iridescent en The Catalyst. Waiting for the End en de akoestische The Messenger (Delson op een Gibson J-45) staan in E Standard, en de audiocontrole is het op beide daarmee eens. De ene tab van When They Come for Me is geschreven voor een 7-snarige in B Standard; het lage deel van de opname wordt gedomineerd door C, dus de controle kan de lage B niet bevestigen.

Vijf tracks zijn tussenstukken zonder gitaar: The Requiem, The Radiance, Empty Spaces, Wisdom, Justice, and Love en Fallout. Fallout meet ongeveer 10 ¢ te laag, het enige nummer dat duidelijk van de toonhoogte van het album afwijkt.

Living Things (2012)

Drop D12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop D, op kamertoon (gemeten −0,8 ¢).

De helft van het album is Drop D (Lost in the Echo, In My Remains, Burn It Down, Lies Greed Misery, Victimized) en de helft is E Standard (I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil). Powerless gaat terug naar Drop C♯, en de audiocontrole is het daarmee eens. Skin to Bone en Until It Breaks zijn elektronische tracks zonder gitaartab.

Twee E Standard-nummers krijgen een ander antwoord van de audiocontrole. Bij Roads Untraveled leunt het naar E♭ (een lage B ligt onder de E op de opname), en bij Tinfoil naar F, wat de bekende fout is bij nummers die zelden de open lage snaar spelen. Geen enkele tab noemt een van beide stemmingen, dus beide blijven in E Standard; klinkt Roads Untraveled een halve toon naast jouw gitaar, probeer dan E♭.

Wat TuneLit mat: −0,8 ¢, elk nummer binnen ongeveer 6 ¢ daarvan.

The Hunting Party (2014)

Drop D12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop D, op kamertoon (gemeten −1,4 ¢).

Het luide, gitaargedreven album van de band, en het meest consistente om op te stemmen: Keys to the Kingdom, All for Nothing, Guilty All the Same, Wastelands, Until It's Gone, Mark the Graves, Final Masquerade en A Line in the Sand staan allemaal in Drop D. War en het instrumentale nummer Drawbar van Tom Morello staan in E Standard, en Rebellion, met Daron Malakian van System of a Down, staat in Drop C (C G C F A D), de stemming van de vroege albums van System of a Down. De audiocontrole is het bij elf van de twaalf tracks eens met de tabs.

De twaalfde is Final Masquerade. De laagste noten zijn A♭, E♭ en C, en de lage D klinkt nooit, dus de audiocontrole leunt een halve toon omhoog naar E♭. Dat is de blinde vlek van de controle en geen nieuwe stemming, en elke tab is het eens met Drop D.

One More Light (2017)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (gemeten +0,4 ¢).

Het laatste album van Chester Bennington bij de band is een popplaat met schone Stratocaster-partijen en een akoestische gitaar op Sharp Edges, en de tabs zetten het in gewone E Standard. De audiocontrole is het eens met Good Goodbye, Invisible, Heavy en Halfway Right.

Drie nummers verdienen een tweede blik:

• Nobody Can Save Me is getabd in E♭ Standard. De audiocontrole leunt naar E Standard (0,94): de lage noten van de opname liggen op B, G♯ en E, en E♭ klinkt nooit. Een nummer in B-majeur kan makkelijk de open E♭-snaar vermijden, wat de bekende blinde vlek van de controle is, dus de tab blijft staan; klinkt het een halve toon naast, probeer dan E Standard.
• Battle Symphony is het omgekeerde geval: de gitaartabs zeggen E Standard, de basstab zegt E♭ Standard, en de lage noten van de opname liggen op E♭ en B♭ zonder enige lage E. De controle kan het niet beslissen. Begin in E Standard en zak naar E♭ als het verkeerd klinkt.
• Talking to Myself en Sharp Edges krijgen van de controle een "hoger" (F), de gebruikelijke fout als de open E zelden gespeeld wordt. Ze blijven in E Standard.

Wat TuneLit mat: +0,4 ¢, elk nummer binnen 4 ¢ van A 440.

From Zero (2024)

Drop D11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming (volgens tabs, niet gemeten): Drop D.

Het comebackalbum, met Emily Armstrong op zang en Colin Brittain op drums. Delson speelt mee op de plaat maar is in 2024 gestopt met touren, en Alex Feder speelt live gitaar. De tabs zetten The Emptiness Machine, Cut the Bridge, Over Each Other, Casualty en IGYEIH in Drop D; Heavy Is the Crown en Overflow in E Standard, met een Songsterr-partij voor Shinoda op een baritongitaar in B Standard; en Two Faced en Stained weer in Drop C♯, de stemming van Hybrid Theory. De ene tab van Good Things Go schrijft een lage A onder E A D G B, wat past bij een 7-snarige in Drop A; controleer dat tegen de opname voordat je opnieuw stemt.

From Zero staat niet in de bibliotheek van TuneLit, dus dit zijn tabstemmingen op concertstemming. Elk Linkin Park-album dat TuneLit wel heeft gemeten zit op A 440, dus dat is het veiligste startpunt.

TuneLit meet geen livealbums, maar de speciale uitgaven in de bibliotheek hebben live bonusnummers: nummers uit de Docklands Arena in Londen op de speciale uitgave van Hybrid Theory, touropnames op de uitgaven van Meteora, Minutes to Midnight en Living Things, en een show uit 2012 in Los Angeles op The Hunting Party. Waar de meting betrouwbaar is, zitten ze allemaal binnen ongeveer 5 cent van het A 440-raster, dus de band stemt ook op het podium op een gewone referentie-A 440 (de meting kan niet zien of een live-versie de studio-halve toon behoudt). Linkinpedia meldt een paar live-versies in een andere toonsoort (Nobody Can Save Me een halve toon lager op het tributeconcert van 2017, Roads Untraveled een halve toon hoger op sommige shows), dus begin bij een concertvideo met de studiostemming en luister.

• Leer de halve-toon-omlaag-stap één keer. De meeste Linkin Park-nummers van vóór 2007 zijn "alles een halve toon omlaag, dan de 6e snaar een hele toon omlaag". Daarna zijn Drop D en E Standard één of twee slagen aan de stemmechaniek verwijderd.
• Controleer de verlaagde snaar op octaaf. Bij Drop C♯ of Drop D moet de lege 6e snaar precies één octaaf lager klinken dan de lege 4e snaar. Als de powerchords op de lage snaren wiebelen, is dat octaaf het eerste om te controleren.
• Hou een tweede gitaar in Drop C♯ klaar als je een volledige set speelt. Wisselen tussen de vroege nummers en de Drop D- of E Standard-nummers is de meest voorkomende stemwissel in een Linkin Park-set, en Delsons eigen gitaren waren per stemming ingesteld.
• Gebruik zwaardere snaren voor Drop B en B♭. Don't Stay, Nobody's Listening en Somewhere I Belong gaan veel lager dan het gewone bereik van een 6-snarige met lichte snaren.
• Draai niet aan de referentie-A. Anders dan veel bands uit die tijd staan de platen van Linkin Park op A 440. Klinkt iets vals, dan is de vorm of de halve toon het om te controleren, niet de referentie.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel:

• Officieel: de musicus of zijn tech heeft het gezegd. Voor Linkin Park ondersteunen de gearlijsten de hoofdstemmingen, maar geen interview noemt de stemming van losse nummers, dus geen nummer is als officieel gemarkeerd.
• Vaak genoemd: meerdere soorten bronnen komen overeen: tabs, gearlijsten en artikelen. De Drop C♯ van de eerste twee albums, de 7-snarige nummers, Don't Stay en de Drop D van Minutes to Midnight vallen hieronder.
• Volgens tabs: afkomstig van tabs van spelers, vooral Songsterr en Ultimate Guitar. De meeste stemmingen per nummer vanaf A Thousand Suns rusten op tabs.
• Omstreden: de bronnen spreken elkaar tegen. Voor Linkin Park: Somewhere I Belong (B♭ of Drop C♯), Nobody's Listening (Drop B of Drop C) en In Pieces (Drop C♯ of Drop D; de audiocheck kiest voor Drop C♯).
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van de plaat, met de afwijking in cent. Alleen het resultaat wordt gepubliceerd; de audio wordt nooit opgeslagen of gedeeld.

• Hybrid Theory (2000): Drop C♯ bij A 440; Papercut bij A 443. 7-snarige B Standard: With You, Runaway. E♭ Standard: A Place for My Head, Forgotten.
• Meteora (2003): Drop C♯ bij A 440. Drop B: Don't Stay, Nobody's Listening (omstreden). B♭ Standard: Somewhere I Belong (omstreden, A ≈ 442,5). E♭ Standard: Easier to Run.
• Minutes to Midnight (2007): Drop D bij A 440. Drop C♯: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces.
• A Thousand Suns (2010): Drop D bij A 440. E Standard: Waiting for the End, The Messenger, Jornada del Muerto. 7-snarige B Standard (tab): When They Come for Me.
• Living Things (2012): Drop D bij A 440. E Standard: I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil. Drop C♯: Powerless.
• The Hunting Party (2014): Drop D bij A 440. E Standard: War, Drawbar. Drop C: Rebellion.
• One More Light (2017): E Standard op A 440. E♭ Standard: Nobody Can Save Me.
• From Zero (2024, niet gemeten): Drop D. E Standard: Heavy Is the Crown, Overflow. Drop C♯: Two Faced, Stained.