Stevie Ray Vaughan stemmingen.

De platen dragen de naam Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. Double Trouble was zijn band, genoemd naar een nummer van Otis Rush, en vanaf begin 1981 was het een trio: Vaughan op gitaar en zang, Tommy Shannon op bas en Chris "Whipper" Layton op drums. Toetsenist Reese Wynans kwam erbij tijdens de Soul to Soul-sessies in 1985 en bleef tot het eind. Op 27 augustus 1990, na een optreden in Alpine Valley in Wisconsin, kwam Vaughan om bij een helikoptercrash. Family Style, op naam van de Vaughan Brothers, kwam een maand later uit, en The Sky Is Crying volgde in 1991.

TuneLit zet de band onder Vaughan's naam omdat de stemming van hem is. Shannon's bas ging mee met de gitaar omlaag, dus bij bijna elk nummer ligt de hele band een halve toon onder standaard, en de baspartijen staan ook in E♭.

Volgens het Wikipedia-verhaal over zijn gear en de verslaggeving van Guitar Player, bespande Vaughan zijn Stratocasters met een snarenset van ongeveer .013, .015, .019 (plain), .028, .038 en .058, en stemde altijd een halve toon lager. De les van Andy Aledort in Guitar World zegt hetzelfde: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭, een stemming die Jimi Hendrix populair had gemaakt, met akkoorden en riffs die benoemd zijn alsof de gitaar in standaard stond. De lossere stemming haalt wat van de strijd uit zulke dikke snaren, zodat hij ze hard kon buigen en toch hard kon aanslaan met de rechterhand. Toch kostten de snaardiktes hem gescheurde vingertoppen, die zijn tech Rene Martinez beroemd dichtplakte met secondelijm, en Martinez praatte hem later over op iets lichtere sets.

Je hebt geen .013-snaren nodig om mee te spelen. Het gaat om de stemming: laat elke snaar één halve toon zakken en de plaat klopt. Zwaardere snaren helpen als je hard aanslaat, en een lichte set die lager is gestemd kan slap aanvoelen, dus probeer een snaardikte zwaarder dan gebruikelijk als je gitaar dat toelaat.

1. Tik op de Stemmen-knop van het album of het nummer. Die opent E♭ Standard (of E Standard waar een nummer dat nodig heeft) met de gemeten afwijking van TuneLit voor die plaat.
2. Stem elke snaar op de noot op het scherm: E♭, A♭, D♭, G♭, B♭, E♭. Veel tuners noemen ze D♯, G♯, C♯, F♯, A♯, D♯: dezelfde noten.
3. Speel de vormen die de tab laat zien. Een tab van Pride and Joy zegt E, je handen spelen E, en de plaat zegt E♭.

Klinkt een nummer nog een beetje scheef? Kijk naar de rij op de albumpagina: TuneLit geeft een nummer alleen een eigen instelling als het duidelijk van zijn album afwijkt, en de notities bij het nummer vermelden wanneer een meting dicht in de buurt lag maar te zwak was om te gebruiken.

TuneLit mat elk nummer van de zes platen vanaf cd's uit de bibliotheek van de eigenaar: de Nederlandse cd uit de CBS-tijd van Texas Flood (Epic EPC 460951 2), Oostenrijkse Epic-persingen van Couldn't Stand the Weather, Soul to Soul en The Sky Is Crying, en de eerste Amerikaanse cd's van In Step (Epic EK 45024) en Family Style (Epic Associated ZK 46225). Alle zijn ouder dan de heruitgaven van 1999 met bonusnummers. De schatter leest 90 seconden van elk nummer, vanaf 0:45, en vergelijkt de sterkste noten met het gelijkwaardig-temperede raster. Dat geeft de afwijking van de plaat ten opzichte van A 440, alleen bekend binnen één halve toon. Een nummer krijgt een eigen waarde als het met goede zekerheid 8 cent of meer van zijn album afwijkt; alles binnen ±4 cent telt als kamertoon.

De bibliotheek bevat ook latere remasters van vier albums: twee van Texas Flood (Japan 2009 en de jubileumeditie van 2013), de Legacy Edition van 2010 van Couldn't Stand the Weather en de Japanse heruitgaven van 2005 van Soul to Soul en In Step. We hebben ze gemeten als controle. Elk loopt binnen 3 cent even snel als de oude cd: de remasters van Texas Flood ongeveer 1 cent hoger, de Legacy Edition van Couldn't Stand the Weather ongeveer 2 cent lager, Soul to Soul gelijk, en de cd van In Step uit 2005 ongeveer 3 cent hoger. Niemand hoort dat, dus welke cd je ook hebt, de Stemmen-knoppen passen.

De halve toon is een aparte vraag. Een meting kent alleen de afwijking binnen één halve toon, dus of de snaren op E♭ of op E staan, komt uit de tabs en bronnen, plus een tweede controle: TuneLit luistert naar de laagste open snaar, die de bas en gitaar vaak spelen, terwijl de noot daaronder nooit klinkt. Op de vier Double Trouble-albums en The Sky Is Crying koos die controle voor E♭ bij 38 van de 47 nummers die in E♭ staan, en tegensprak er geen enkele; bij de overige negen kon hij niet beslissen, omdat het nummer in een toonsoort staat waarin de open lage snaar nauwelijks klinkt. Hij bevestigde ook E Standard waar we die vermelden: Life by the Drop en vier nummers van Family Style.

Texas Flood (1983)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (gemeten +1 ¢), van de cd.

Double Trouble nam het album in het late 1982 op in Jackson Browne's studio in Los Angeles, live in een kring zonder overdubs, en dat hoor je: elk nummer deelt één stemming en één toonhoogte. Alle tien hoofdtabs staan in E♭ Standard. Pride and Joy, Rude Mood, Mary Had a Little Lamb, Testify en I'm Cryin' liggen op de open lage E♭, en de audiocheck van TuneLit hoort die op elk nummer van het album. Het titelnummer, Larry Davis's trage blues, wordt gespeeld met G-vormen en klinkt dus in G♭; Lenny, geschreven voor Vaughans vrouw Lenora en gespeeld op de gitaar die hij naar haar noemde, gebruikt E-vormen en klinkt in E♭.

Twee nummers liggen lager dan de rest. Dirty Pool zit ongeveer 9 cent te laag (A ≈ 437,6) de hele weg door, dus het heeft een eigen instelling. Lenny ligt ongeveer 7 cent te laag, stabiel van begin tot eind maar net onder de 8 cent die er een eigen waarde zou geven; de twee remasters laten hetzelfde verschil zien. Klinkt Lenny je een haartje te hoog, zet de referentie dan op ongeveer A 438.

Met TuneLit: E♭ Standard op A 440 voor het album; Dirty Pool E♭ Standard −9 ¢.

Couldn't Stand the Weather (1984)

E♭ Standard8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (gemeten +2 ¢), van de cd.

Opgenomen in de Power Station in New York in januari 1984, met John Hammond als uitvoerend producer. Jimmie Vaughan speelt ritmegitaar op het titelnummer en op The Things (That) I Used to Do. Stang's Swang, een jazzinstrumentaal, werd gespeeld op een Gibson Johnny Smith archtop met Fran Christina op drums en Stan Harrison op saxofoon, en de tab ervan blijft in E♭. Het wervelende geluid op Cold Shot komt van een Fender Vibratone, een kast met roterende luidspreker, niet van een andere stemming.

Scuttle Buttin', het openingsinstrumentaal, zit ongeveer 13 cent te hoog (A ≈ 443,4), ruim boven de rest van het album; de remaster uit 2010 is het ermee eens. Voodoo Chile (Slight Return), de Hendrix-cover, meet in elke halve minuut van de acht minuten 15 tot 19 cent te hoog, maar de wah en de fuzz houden de metingen zwak, dus de knop houdt de waarde van het album aan. Klinkt je gitaar er te laag bij, verhoog de referentie dan naar ongeveer A 444.

The Things (That) I Used to Do laat zien hoe tabs afwijken. De hoofdtab speelt G-vormen in E♭ Standard, wat in F♯ klinkt, en dat is wat de plaat aanhoudt. Tabs die dezelfde vormen in E Standard zetten, komen een halve toon te hoog uit.

Tin Pan Alley is het enige echte dispuut op het album. Layton herinnerde het zich als de take die werd ingespeeld terwijl de technici nog de niveaus instelden. Vaughan stemde altijd naar beneden, maar de meest bekeken tab staat in E Standard met B mineur-vormen. De plaat klinkt in B mineur en de lage E♭ klinkt nooit, dus de audiocheck kan niet kiezen tussen E♭ en E. Beide opstellingen geven de noten van de plaat: C mineur-vormen op een gitaar in E♭, of de B mineur-vormen van de tab op een gitaar in E. TuneLit zet het in E♭ Standard, Vaughans gedocumenteerde gewoonte, en markeert het als omstreden.

Met TuneLit: E♭ Standard op A 440; Scuttle Buttin' E♭ Standard +13 ¢.

Soul to Soul (1985)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (gemeten +2 ¢), van de cd.

Opgenomen in de Dallas Sound Lab tussen maart en mei 1985, het album waarop Reese Wynans bij de toetsen kwam. Elk nummer meet binnen 6 cent van A 440, en de Japanse heruitgave uit 2005 is het binnen een cent met die waarde eens. Vaughan speelde zelf de drums op Empty Arms. Say What! is de wah-wahshowcase, opgenomen met twee pedalen tegelijk.

De tabs vragen hier aandacht. Come On (Part III) heeft een meest bekeken tab in E Standard, een halve toon boven de plaat; een tweede tab en de audiocheck van TuneLit zetten het allebei in E♭. De meest bekeken Say What!-tab staat ook in E Standard, maar de noten sluiten niet aan op de plaat, terwijl een machinaal gemaakte tab in E♭ er beter bij past; de audiocheck is daar niet zeker van, omdat de open lage snaar nauwelijks klinkt. Al het andere, van Lookin' Out the Window tot Life Without You, is gewoon E♭ Standard, bevestigd door de audiocheck.

Met TuneLit: E♭ Standard op A 440 voor elk nummer.

In Step (1989)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (gemeten +2 ¢), van de cd.

Vaughans eerste studioalbum na de afkickkuur, geproduceerd door Jim Gaines, begon in Kiva Studios in Memphis en werd in het vroege 1989 afgemaakt in Los Angeles; het won een Grammy. Het is ook de stabielste plaat die op deze pagina is gemeten: elk nummer zit binnen 3 cent van de albumwaarde. De Japanse heruitgave uit 2005 meet overal ongeveer 3 cent hoger, een verschil bij de overdracht dat je niet hoort.

De hoofdtabs zijn het eens over E♭ Standard: The House Is Rockin', Crossfire, Tightrope, Wall of Denial, Love Me Darlin' en Riviera Paradise, het trage instrumentaal dat het album afsluit en op de Lenny-gitaar werd gespeeld. De enige tab van Scratch-N-Sniff staat in E Standard, maar de shuffle zit op de open lage snaar, en de audiocheck hoort die snaar zonder twijfel als E♭, dus speel de vormen van de tab gestemd naar beneden. Love Me Darlin' is een van de eerste opnames met Vaughan's Fuzz Face.

Drie nummers staan in toonsoorten die de open lage snaar stil houden, dus de audiocheck kon ze niet bevestigen: The House Is Rockin', Let Me Love You Baby (het klinkt in E, gespeeld vanaf de eerste fret op de lage E♭-snaar in de tab) en Leave My Girl Alone (het klinkt in A). Hun tabs staan in E♭, en daar blijven ze.

Met TuneLit: E♭ Standard op A 440 voor elk nummer.

Family Style (1990)

E♭ Standard +8 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442), van de cd, met vier nummers in E Standard.

Op naam van de Vaughan Brothers en geproduceerd door Nile Rodgers, is dit het enige album waarop Stevie de gitaarplek deelt: Jimmie speelt gitaar en lapsteel en zingt. TuneLit vermeldt het als studioalbum. Geen interview of boek dat we vonden zegt hoe de broers voor het album stemden, en de tabs, waarvan er meerdere machinaal gemaakt zijn, verdelen zich tussen E♭ en E. De audio beslist bij de meeste nummers. TuneLit hoort een lage E♭ op Hard to Be (ondanks de E Standard-tab), Hillbillies from Outerspace, Long Way from Home, Telephone Song en Baboom/Mama Said. Het hoort een lage E, en bijna geen E♭, op White Boots, Good Texan, Tick Tock en Brothers, die hun tabs in E Standard zetten. D/FW blijft open: de tabs zijn het oneens en de audiocheck is er niet zeker van, dus het houdt de E♭ van het album.

De toonhoogte beweegt meer dan op Vaughan's eigen platen. Het album als geheel loopt ongeveer 8 cent te hoog; Good Texan en Telephone Song zitten ongeveer 20 cent te hoog (A ≈ 445), en blijven zo door elk nummer heen, terwijl Tick Tock en Baboom/Mama Said terugkeren naar kamertoon.

Met TuneLit: E♭ Standard +8 ¢ standaard; E Standard +8 ¢ voor White Boots en Brothers, E Standard +21 ¢ voor Good Texan, E Standard op A 440 voor Tick Tock; E♭ Standard +20 ¢ voor Telephone Song en op A 440 voor Baboom/Mama Said.

The Sky Is Crying (1991)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (gemeten −3 ¢), van de cd.

Jimmie Vaughan stelde deze tien ongeuitgegeven studio-opnames samen na de dood van zijn broer; TuneLit vermeldt het album als verzamelalbum. Ze komen uit vier sessies: de Power Station in 1984 (Empty Arms, Little Wing, Wham, Close to You), de Dallas Sound Lab in 1985 (The Sky Is Crying, May I Have a Talk with You, Chitlins con Carne, So Excited), Memphis in 1989 (Boot Hill) en Los Angeles in 1989 (Life by the Drop). Little Wing, Vaughan's instrumentale versie van de Hendrix-ballad, won een Grammy.

De toonhoogte varieert een beetje per sessie. Twee van de nummers uit 1984 liggen iets te laag (Empty Arms ongeveer 9 cent, Close to You ongeveer 7), de nummers uit 1985 zitten dicht bij de albumwaarde, behalve Chitlins con Carne, Kenny Burrell's jazzinstrumentaal, dat ongeveer 12 cent te laag ligt (A ≈ 436,9). Boot Hill, met Vaughan op slide in E♭ Standard, zit ongeveer 6 cent te hoog (A ≈ 441,6). De Legacy Edition uit 2010 van Couldn't Stand the Weather bevat wat lijken op dezelfde vier takes uit 1984 als bonusnummers (hun lengtes komen binnen drie seconden overeen), en ze meten binnen ongeveer 2 cent van deze cd. Deze Empty Arms is een andere opname dan die op Soul to Soul, dat precies op kamertoon zit.

Eén nummer breekt de stemming. Life by the Drop is Vaughan alleen op een twaalfsnarige akoestische, en het staat in E Standard: de tabs zeggen dat, en de audiocheck hoort de open lage E. So Excited, waarvan de studiotab in E Standard staat, is het omgekeerde geval: de audiocheck hoort de lage E♭, zoals de tabs van de live-versies.

Met TuneLit: E♭ Standard op A 440; Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢; Life by the Drop op een 12-snarige in E Standard.

• Stem eerst een halve toon lager, maak je dan pas druk om cent. Op de Double Trouble-albums blijft de referentie op A 440; de halve toon is wat ertoe doet.
• Lees de stemregel van de tab. De meeste SRV-tabs zeggen "stem ½ halve toon lager". Een tab in E Standard voor een E♭-nummer ligt een halve toon naast de plaat, tenzij je ook elke noot een fret lager speelt.
• Let op de nummers in andere toonsoorten. Texas Flood (G-vormen, klinkt in G♭), Tin Pan Alley (klinkt in B mineur) en Leave My Girl Alone (klinkt in A) leunen niet op de open lage snaar, dus een verkeerde stemming is daar makkelijk te missen: controleer tegen een aangehouden akkoord, niet tegen de eerste noot.
• Family Style is de uitzondering. Kijk naar de rij van elk nummer: sommige staan in E, sommige in E♭, en de meeste zitten een paar cent te hoog.
• Zwaardere snaren helpen. Een halve toon lager op lichte snaren voelt los aan; een snarenset die één snaardikte zwaarder is dan gebruikelijk, brengt wat terug van de spanning waar Vaughans geluid van afhing.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel. Alle zes platen dragen nu Gemeten door TuneLit: de afwijking komt uit onze eigen analyse van de cd's in de bibliotheek van de eigenaar, en alleen de cijfers worden gepubliceerd, nooit het geluid. De naam van de stemming (E♭ Standard of E Standard) rust op ander bewijs, omdat een meting de afwijking alleen binnen één halve toon kent:

• Vaak genoemd: Vaughan's halve-toon-lager-stemming en zware snaren worden op dezelfde manier beschreven door Wikipedia, Guitar World en Guitar Player, en de tabs zijn het ermee eens. Dat geldt voor zijn vier Double Trouble-albums en The Sky Is Crying.
• Volgens tabs: Family Style en Life by the Drop rusten op tabs, gecontroleerd aan de hand van de audio.
• Omstreden: Tin Pan Alley, waar Vaughan's gewoonte E♭ zegt en de meest bekeken tab E.

Tien nummers blijven over waar de audiocheck de halve toon niet kon bevestigen, allemaal vermeld in E♭: Tin Pan Alley, Stang's Swang, Say What!, The House Is Rockin', Let Me Love You Baby, Leave My Girl Alone, D/FW, Empty Arms (de take uit 1984), May I Have a Talk with You en Chitlins con Carne. Geen van hen wijst met zekerheid de andere kant op.

• Texas Flood (1983): E♭ Standard, A 440. Dirty Pool −9 ¢; Lenny ligt ongeveer −7 ¢.
• Couldn't Stand the Weather (1984): E♭ Standard, A 440. Scuttle Buttin' +13 ¢; Voodoo Chile meet ongeveer +17 ¢ (zwak). Tin Pan Alley omstreden (E♭, of E met B mineur-vormen).
• Soul to Soul (1985): E♭ Standard, A 440, elk nummer.
• In Step (1989): E♭ Standard, A 440, elk nummer.
• Family Style (1990): E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Telephone Song +20 ¢, Baboom/Mama Said op A 440. E Standard: White Boots en Brothers +8 ¢, Good Texan +21 ¢, Tick Tock op A 440.
• The Sky Is Crying (1991): E♭ Standard, A 440. Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢. Life by the Drop: 12-snarige in E Standard.
• Gouden regel: stem elke snaar een halve toon lager en houd A 440 aan, en kijk dan in de rij van het nummer naar de paar die afwijken.