Metallica stemmingen.

1983–⁠1988: E Standard, maar niet altijd op 440. De eerste vier albums zijn gebouwd op E Standard (E A D G B E), maar de vroege opnames staan niet allemaal op kamertoon. Spelers die meespelen met Kill 'Em All en Ride the Lightning noemen ze al lang 15 tot 20 cent te hoog, dicht bij A = 444–⁠445 Hz in plaats van 440. TuneLit heeft beide gemeten, op cd en op de originele lp. Kill 'Em All ligt op +16 ¢ (A ≈ 444). Ride the Lightning verschilt per nummer: ongeveer +8 ¢ voor het album als geheel, +22 ¢ voor Fade to Black en Creeping Death, en +46 ¢ voor For Whom the Bell Tolls, bijna een kwart toon te hoog. Geen verklaring van de band of haar producers legt uit waarom. Voor Ride the Lightning schuift één gids de schuld op een masteringfout, en fans herhalen het verhaal dat producer Flemming Rasmussen de tape tijdens de mix versnelde, maar niemand heeft dat teruggevonden in een origineel interview.

Op de titelnummer van Master of Puppets gebruikte Rasmussen de tapesnelheid bewust (details hieronder), en het album als geheel meet precies op A440. De enige echte verlaagde stemming in deze jaren is The Thing That Should Not Be in D Standard, plus twee covers op de $5.98 E.P. uit 1987. ...And Justice for All bleef daarna in E Standard voor elk nummer, dicht bij kamertoon behalve One, dat +19 ¢ meet.

1991: Bob Rock opent de deur. Op de Black Album merkte producer Bob Rock op dat de band alles in E speelde. Voor Sad but True stelde hij voor de hele gitaar een hele toon omlaag te stemmen naar D, zoals Mötley Crüe had gedaan op Dr. Feelgood, en Rock schrijft die lagere stemming toe dat het riff zijn kracht krijgt. Het album kwam uit met drie stemmingen: E Standard voor tien nummers, D Standard voor Sad but True en E♭ voor The God That Failed. Het meet ongeveer 5 ¢ te hoog, dicht genoeg bij kamertoon dat de meeste spelers het als goed gestemd horen.

1996–⁠1998: de E♭-jaren. Load is het eerste Metallica-album dat volledig een halve toon lager is gestemd, naar E♭. ReLoad kwam uit dezelfde sessies en blijft grotendeels in E♭, en dat geldt ook voor de meeste covers uit 1998 op Garage Inc. In diezelfde jaren begon de band haar oudere E Standard-nummers live een halve toon lager te spelen. Live-transcripties van Woodstock '94 staan nog in E, terwijl die van Cunning Stunts (1997) en S&M (1999) in E♭ staan, dus de overstap gebeurde tijdens de Load-periode. Meestal wordt het verklaard als makkelijker voor de stem van Hetfield, en het is sindsdien zo gebleven.

2003: St. Anger gaat laag. St. Anger staat grotendeels in Drop C (C G C F A D), de laagste hoofdstemming die de band ooit heeft gebruikt. Drie nummers breken het patroon, en Invisible Kid gaat helemaal naar Drop G♯. Bob Rock, de producer, speelde ook bas op het album.

2008–⁠2023: terug naar E. Na meer dan tien jaar E♭ en Drop C keerde Death Magnetic terug naar E Standard, en Hardwired... to Self-Destruct en 72 Seasons bleven daar. Over die drie albums zijn er maar twee uitzonderingen: All Nightmare Long in Drop D en Dream No More in D Standard.

Een opmerking over snaren. Onze bronnen zeggen niet welke snaardiktes James Hetfield en Kirk Hammett op elk album gebruikten, dus we gaan niet gokken. In de praktijk maakt een halve toon lager je snaren iets slapper, terwijl Drop C en lager ze veel slapper maken. Voor de stemmingen van St. Anger helpt de snaarspanningscalculator je snaardiktes kiezen die het gevoel behouden dat je prettig vindt.

Kill 'Em All (1983)

E Standard +16 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard, met de opname ongeveer 16 ¢ te hoog (gemeten door TuneLit).

Elke gitaarpartij op het debuut staat in gewone E Standard. Waar mensen de weg kwijtraken, is de toonhoogte. Spelers die meespelen, melden dat de opname ruwweg 20 cent boven A440 ligt, ofwel ongeveer A = 445. TuneLit mat +16 ¢ op de cd en +17 ¢ op de originele Megaforce-lp, dus de plaat staat echt te hoog, maar iets minder dan het gebruikelijke cijfer: ongeveer A = 444. Geen enkele uitspraak van de band of de studio verklaart dat. Je kunt een pauze nemen tijdens (Anesthesia) – Pulling Teeth, de baspartij van Cliff Burton met drums; er is geen gitaarpartij.

Zo stem je met TuneLit: tik naast elk nummer op de pagina Kill 'Em All op Stemmen. De tuner opent in E Standard met Fijnstemmen op +16 ¢. Wil je liever hertz, zet Fijnstemmen dan terug op 0, open de chip A 440 en zet A op 444. Gebruik één methode, niet beide, anders stem je dubbel zo hoog.

Live: sinds het Load-tijdperk worden deze nummers in E♭ gespeeld, dus kies voor moderne live-opnames E♭ Standard op A440.

Ride the Lightning (1984)

E Standard +8 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard, ongeveer +8 ¢; Fade to Black en Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢ (allemaal gemeten door TuneLit).

Ook hier staan de gitaren in E Standard en ligt de plaat hoger dan A440. Spelers noemen A = 444 tot A = 445, ruwweg +15 tot +20 ¢, en zeggen dat het bedrag per nummer verschilt. Onze metingen bevestigen dat het verschilt, maar niet de grootte. Trapped Under Ice, Escape en The Call of Ktulu zitten op ongeveer +7 tot +10 ¢, en het album als geheel op ongeveer +8 ¢ (A ≈ 442). Fade to Black en Creeping Death zitten hoger, op +22 ¢ (A ≈ 445,7). De cd en de originele lp tonen hetzelfde patroon, dus het zit in de masters, niet in één overzetting.

For Whom the Bell Tolls is de grote uitzondering. We maten +46 ¢ op de cd en +40 ¢ op de lp, bijna een kwart toon boven E Standard en veel hoger dan de rest van het album. Daarom bieden tabsites aparte versies aan die naar A440 zijn omgestemd. Een theorie is een versneld bandje. De andere is dat de band de gitaren op het klokgeluid waarmee het nummer opent heeft afgestemd, dat Lars Ulrich maakte door op een aambeeld te slaan, gecombineerd met een klok uit een geluidseffectenopname.

Zo stem je met TuneLit: de knop Stemmen van het album zet E Standard op +8 ¢ (ongeveer A = 442). Fade to Black en Creeping Death hebben hun eigen knoppen op +22 ¢. De knop voor For Whom the Bell Tolls zet +46 ¢, ongeveer A = 451,7, bijna halverwege tussen E en F.

Live: E♭ Standard op A440, ook voor For Whom the Bell Tolls.

Master of Puppets (1986)

E Standard8 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard op A440; The Thing That Should Not Be in D Standard.

Het toonhoogteraadsel verdwijnt hier grotendeels: TuneLit mat het album op A440 (+2 ¢ op de cd, +4 ¢ op de lp). Het titelnummer heeft het beste studioverhaal van die periode. Flemming Rasmussen nam het op onder het uiteindelijke tempo, met de instrumenten iets laag gestemd, en liet de tape daarna sneller lopen. Tempo en toonhoogte stegen samen, zodat de snelle riffs strakker klinken, en de bronnen zeggen dat de gitaren op A440 uitkwamen. Onze meting geeft het titelnummer echter ongeveer 17 ¢ te laag, op zowel de cd als de lp, dus de knop zet E Standard −17 ¢. Leper Messiah en Orion liggen op beide exemplaren ook een paar cent te laag en krijgen −4 ¢. Lars Ulrich heeft sindsdien gezegd dat hij de albumversie te strak vindt.

The Thing That Should Not Be is het enige nummer dat lager is gestemd, een hele toon naar D Standard (D G C F A D), wat het trage riff zijn gewicht geeft. Eén Rolling Stone-artikel spreekt van anderhalve toon, maar tabs en transcripties om mee te spelen zijn het eens over D Standard.

Zo stem je met TuneLit: E Standard op A440 voor de meeste nummers, het titelnummer op −17 ¢, en The Thing That Should Not Be in D Standard. De knop Stemmen van elk nummer heeft zijn eigen instelling.

Live: E♭ voor de E Standard-nummers.

The $5.98 E.P. – Garage Days Re-Revisited (1987)

E Standard +5 ¢5 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard; twee nummers in D Standard.

Deze covers-ep met vijf nummers bevat enkele van de vroegste Metallica-opnames onder E. Helpless, The Wait en Last Caress / Green Hell staan in E Standard. The Small Hours, een nummer van Holocaust, en Crash Course in Brain Surgery van Budgie staan een hele toon lager in D Standard. Alle vijf nummers zijn later heruitgegeven op Garage Inc. TuneLit heeft de ep zelf niet gemeten, wel dezelfde opnames op schijf 2 van Garage Inc. The Small Hours zit ongeveer 22 ¢ te hoog en Helpless ongeveer 7 ¢; de andere drie liggen binnen ongeveer 5 ¢ van A440.

Zo stem je met TuneLit: E Standard voor drie nummers en de knoppen D Standard voor de andere twee. De knoppen Stemmen van de ep bevatten al de gemeten afwijkingen: ongeveer +5 ¢ voor de meeste nummers en +22 ¢ voor The Small Hours.

...And Justice for All (1988)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard; One +19 ¢ (gemeten door TuneLit).

Elk nummer op Justice staat in E Standard, en het was het laatste album van de band dat 35 jaar lang helemaal in E stond, tot 72 Seasons. Het nummer dat spelers het vaakst aankaarten is One. Tabs tonen het in gewone E Standard, maar spelers melden dat de studio-opname ongeveer 20 cent te hoog zit. De meting van TuneLit op de originele lp bevestigt dat: One staat op +19 ¢ (A ≈ 444,9), en een fanremix geeft dezelfde meting. De rest van het album zit op kamertoon, ongeveer +4 ¢ als geheel. Er is geen officiële verklaring.

Zo stem je met TuneLit: E Standard op A440 voor het album. De knop Stemmen naast One voegt +19 ¢ toe, of je zet A op ongeveer 445.

Live: One en de rest van het album worden in E♭ gespeeld.

Metallica – The Black Album (1991)

E Standard +5 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard, ongeveer +5 ¢; Sad but True in D Standard; The God That Failed in E♭.

Tien van de twaalf nummers, waaronder Enter Sandman, The Unforgiven, Wherever I May Roam en Nothing Else Matters, staan in E Standard. Toch is dit het eerste Metallica-album met drie stemmingen, dankzij Bob Rock. Sad but True werd geschreven en als demo opgenomen in E, en een hele toon lager brengen maakte het riff veel zwaarder. Let op: het is volledige D Standard, geen Drop D: alle zes snaren gaan omlaag. The God That Failed staat een halve toon lager in E♭, vijf jaar voordat Load die stemming tot de standaard maakte. TuneLit mat de cd op +5 ¢ en de lp op +6 ¢ (A ≈ 441,3). Dat is een haartje te hoog, binnen wat de meeste spelers als zuiver horen, en de knoppen Stemmen houden er rekening mee. Sad but True zit hoger, ongeveer 13 ¢ te hoog op de cd en 8 ¢ op de lp, en The Struggle Within ongeveer 12 ¢; Nothing Else Matters zit precies op A440.

Zo stem je met TuneLit: E Standard +5 ¢ voor het grootste deel van het album; op de albumpagina staan aparte knoppen Stemmen voor Sad but True (D Standard +13 ¢) en The God That Failed (E♭ Standard +5 ¢).

Live: de E-nummers worden in E♭ gespeeld. Sad but True blijft in D Standard, ook bij recente concerten. The God That Failed werd van 1994 tot 2011 in E♭ gespeeld en staat sinds 2012 in D Standard.

Load (1996)

E♭ Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E♭ Standard op elk nummer.

Load is het makkelijkste album om te stemmen: alle 14 nummers zitten een halve toon lager (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), en TuneLit mat het album precies op kamertoon. Kirk Hammett zei dat hij de sound van Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en Thin Lizzy wilde, en James Hetfield was blij met de lagere stemming omdat die zijn stem minder belastte.

Zo stem je met TuneLit: één instelling geldt voor het hele album: E♭ Standard op A440. Je kunt ook direct naar de E♭ Standard-tuner.

ReLoad (1997)

E♭ Standard +5 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E♭ Standard, ongeveer +5 ¢; Devil's Dance in D Standard; Bad Seed lager (omstreden).

ReLoad kwam uit dezelfde sessies als Load, en 11 van de 13 nummers, waaronder Fuel, The Memory Remains en The Unforgiven II, staan in E♭. Het trage, schurende Devil's Dance zakt nog een halve toon naar D Standard. Bad Seed gaat nog lager, maar de bronnen zijn het oneens over hoe. De belangrijkste transcriptie gebruikt C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯), terwijl een stemgids Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯) vermeldt. Wij tonen C♯ Standard en markeren het nummer als omstreden. TuneLit mat het album ongeveer 5 ¢ te hoog (A ≈ 441,2) op zowel cd als lp, en Devil's Dance ongeveer 8 ¢ te laag.

Zo stem je met TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ voor de meeste nummers, en D Standard −8 ¢ voor Devil's Dance. Voor Bad Seed begin je met de knop C♯ Standard; als de riffs niet lekker liggen onder je vingers, probeer dan Drop C♯.

Garage Inc. (1998)

E♭ Standard27 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: schijf 1 grotendeels E♭; schijf 2 in de oorspronkelijke stemmingen.

De opnames uit 1998 op schijf 1 staan grotendeels in E♭, waaronder It's Electric, Turn the Page, Die, Die My Darling, de Mercyful Fate-medley, Astronomy en Tuesday's Gone. Sabbra Cadabra en Whiskey in the Jar staan een hele toon lager in D Standard. De twee Discharge-covers, Free Speech for the Dumb en The More I See, zijn genoteerd in C♯ Standard. Samen met Bad Seed zijn dat de laagste stemmingen die de band gebruikte vóór St. Anger. Loverman is genoteerd in E Standard.

Schijf 2 verzamelt oudere covers in de stemmingen waarin ze voor het eerst uitkwamen. De nummers van de $5.98 E.P. behouden hun mix van E en D. Am I Evil?, Blitzkrieg, Breadfan, The Prince, Stone Cold Crazy en So What staan in E Standard. De B-kant Killing Time uit 1991 staat in E♭, en dat geldt ook voor de vier Motörhead-covers van de single Hero of the Day uit 1996.

TuneLit mat de set dicht bij kamertoon (−2 ¢ op de cd). Een paar nummers vallen op en hebben hun eigen afwijking: Whiskey in the Jar op +11 ¢, Stone Dead Forever op −9 ¢, Killing Time op +8 ¢, Helpless op +7 ¢ en The Small Hours, uit de Garage Days-sessie van 1987, op +22 ¢. Verschillende andere liggen 5 of 6 ¢ te hoog op zowel de cd als de lp, en hun knoppen houden daar rekening mee.

Zo stem je met TuneLit: controleer de albumpagina nummer voor nummer. Over de twee schijven heb je vier instellingen nodig: E Standard, E♭ Standard, D Standard en C♯ Standard, plus de afwijkingen op de nummers hierboven.

Live: So What, opgenomen in E, wordt sinds het Load-tijdperk in E♭ gespeeld.

St. Anger (2003)

Drop C11 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: Drop C; drie uitzonderingen.

Acht van de elf nummers, waaronder Frantic, het titelnummer, Some Kind of Monster en Sweet Amber, staan in Drop C (C G C F A D): D Standard met de lage snaar nog een hele toon omlaag. Dirty Window staat een halve toon hoger, in Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯). The Unnamed Feeling gaat omlaag naar Drop B♭ (B♭ F B♭ E♭ G C), twee halve tonen onder Drop C. Invisible Kid zakt naar Drop G♯ (G♯ D♯ G♯ C♯ F A♯), zes halve tonen onder Drop D en de laagste stemming op elk Metallica-studioalbum. Het album heeft geen gitaarsolo's, het draait om riffs. TuneLit mat de cd dicht bij kamertoon (−3 ¢), met lage zekerheid omdat zwaar vervormde mixen lastiger te lezen zijn. Some Kind of Monster valt op met ongeveer 14 ¢ te laag op zowel cd als lp.

Zo stem je met TuneLit: de knop Stemmen van het album geeft Drop C, en de knop Some Kind of Monster voegt −14 ¢ toe. De knop Invisible Kid toont Drop A♭: dat is dezelfde stemming als Drop G♯, alleen met mollen geschreven.

Live: Dirty Window is live in Drop C genoteerd, niet in Drop C♯.

Death Magnetic (2008)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard; All Nightmare Long in Drop D.

Death Magnetic keerde voor negen van de tien nummers terug naar E Standard, waaronder That Was Just Your Life, The Day That Never Comes, Cyanide en The Unforgiven III. All Nightmare Long staat in Drop D, met alleen de lage E-snaar een hele toon omlaag. Just a Bullet Away, een outtake uit dezelfde sessies die in 2011 op Beyond Magnetic verscheen, staat ook in Drop D.

Zo stem je met TuneLit: E Standard op A440 (gemeten op −1 ¢), en de knop Drop D voor All Nightmare Long.

Live: E♭ voor de E Standard-nummers.

Hardwired... to Self-Destruct (2016)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard; Dream No More in D Standard.

Het dubbelalbum blijft bijna de hele tijd in E Standard, van de opener Hardwired via Moth Into Flame en Halo on Fire tot het slotnummer Spit Out the Bone. Dream No More is de uitzondering: een traag, doomzwaar nummer een hele toon lager in D Standard, in dezelfde geest als Sad but True. Sommige tabs bieden het aan in Drop D, maar de belangrijkste transcripties gebruiken volledige D Standard.

Zo stem je met TuneLit: E Standard op A440 (gemeten op +2 ¢) voor 11 van de 12 nummers, en de knop D Standard voor Dream No More.

Live: E♭ voor de E Standard-nummers.

72 Seasons (2023)

E Standard +5 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Stemming: E Standard op elk nummer.

Elk nummer, van het titelnummer en Lux Æterna tot het elf minuten durende Inamorata, is genoteerd in E Standard. Daarmee is het het eerste Metallica-album helemaal in E sinds ...And Justice for All. De stemming komt uit transcripties en niet van de band. TuneLit mat de cd: ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441), met de twaalf nummers tussen ongeveer 1 cent te laag en 8 cent te hoog, dus zo dicht bij kamertoon dat een gitaar op A440 er zuiver bij klinkt.

Zo stem je met TuneLit: E Standard, ongeveer 5 cent te hoog (de knop Stemmen zet dat); A440 werkt ook.

Live: gespeeld in E♭, zoals de rest van de set.

De schatter Afstemmen op een opname van TuneLit neemt een stuk van elk nummer, zoekt de sterkste noten en vergelijkt die met het gelijkzwevende raster rond A440. Zo wordt de afwijking tot een paar cent bepaald, maar alleen binnen één halve toon, dus de naam van de stemming (E Standard, E♭, Drop C) komt nog steeds uit de tabs en bronnen hierboven.

We hebben cd-uitgaven en naaldopnames van originele LP's uit onze eigen collectie gemeten. Het geluid zelf wordt nooit geüpload of gepubliceerd; op deze pagina staan alleen de cijfers.

Kill 'Em All is echt te hoog, maar met ongeveer 16 cent, niet de 20 die spelers meestal noemen. De cd en de originele Megaforce-LP komen overeen.

Ride the Lightning heeft niet één afwijking. Trapped Under Ice, Escape en The Call of Ktulu liggen op +7 tot +10 ¢, Fade to Black en Creeping Death op +22 ¢ en For Whom the Bell Tolls op +46 ¢, bijna halverwege naar F. De LP toont dezelfde verschillen tussen de nummers, dus die zitten in de masters, niet in één overzetting.

One bevestigt de oude spelersmeldingen: met +19 ¢ is het het enige duidelijk te hoge nummer op Justice. The Black Album ligt ongeveer 5 cent te hoog, wat de meeste spelers als zuiver horen; Sad but True ligt hoger, op ongeveer +13 ¢. Vanaf Load ligt bijna alles binnen een paar cent van A440. De uitzonderingen zijn Devil's Dance op −8 ¢, Whiskey in the Jar op +11 ¢, Stone Dead Forever op −9 ¢, The Small Hours uit de Garage Days-sessie van 1987 op +22 ¢ en Some Kind of Monster op −14 ¢.

Houd een paar grenzen in gedachten. Een draaitafel die 0,3 % te snel of te langzaam draait, verschuift een naaldopname met ongeveer 5 cent, dus lp-waarden kunnen een paar cent van de cd afwijken; Ride the Lightning bijvoorbeeld leest +3 ¢ op vinyl en +8 ¢ op cd. Zwaar vervormde, dichte mixen zoals St. Anger zijn lastiger te lezen, dus die markeren we met lage zekerheid. Ook losse nummers wijken een beetje af, daarom gebruiken de meeste nummers de waarde van hun album en krijgen alleen duidelijke uitschieters een eigen waarde: 8 ¢ of meer van het album, of 6 ¢ wanneer de cd en de lp hetzelfde verschil tonen. Alles binnen ±4 ¢ telt als kamertoon.

Je hoeft geen van deze cijfers in te typen. De knop Stemmen van elk nummer gebruikt al de gemeten waarde, ook voor de nummers met een eigen afwijking.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel, zodat je weet hoeveel je erop kunt vertrouwen.

• Officieel: de band of hun producer heeft de stemming beschreven, rechtstreeks of in een betrouwbaar verslag. Bob Rocks verhaal over Sad but True is een voorbeeld.
• Vaak genoemd: meerdere onafhankelijke bronnen zijn het eens, zoals tabtranscripties, stemgidsen en de muziekpers. De $5.98 E.P. zit op dit niveau.
• Volgens tabs: de cijfers komen van spelers die met de opname meestemden, of alleen van transcripties. 72 Seasons hoorde op dit niveau tot TuneLit het mat. Dat gold ook voor de oude meespeelafwijkingen van Kill 'Em All, Ride the Lightning en One, tot onze metingen die vervingen.
• Omstreden: bronnen zijn het oneens. We tonen de lezing die het best wordt ondersteund en noemen het alternatief, zoals bij Bad Seed.
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van een originele opname. We slaan het geluid nooit op en publiceren het ook niet, alleen het resultaat.

Elk studioalbum van Kill 'Em All tot Hardwired... to Self-Destruct, plus Garage Inc., heeft nu het label Gemeten. De stemmingsnamen komen nog steeds uit de bronnen, omdat een meting de afwijking alleen binnen één halve toon bepaalt. Klinkt een plaat nog een tikje naast nadat je op Stemmen hebt getikt, verschuif Fijnstemmen dan een paar cent en laat je oren beslissen.

• Kill 'Em All (1983): E Standard +16 ¢ (A ≈ 444).
• Ride the Lightning (1984): E Standard +8 ¢; Fade to Black en Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢.
• Master of Puppets (1986): E Standard op A440; The Thing That Should Not Be in D Standard.
• The $5.98 E.P. (1987): E Standard; The Small Hours en Crash Course in Brain Surgery in D Standard (The Small Hours gemeten op +22 ¢ op Garage Inc.).
• ...And Justice for All (1988): E Standard; One +19 ¢.
• The Black Album (1991): E Standard +5 ¢; Sad but True in D Standard +13 ¢ en The God That Failed in E♭ +5 ¢.
• Load (1996): E♭ Standard overal.
• ReLoad (1997): E♭ Standard +5 ¢; Devil's Dance in D Standard −8 ¢; Bad Seed in C♯ Standard (omstreden, mogelijk Drop C♯).
• Garage Inc. (1998): schijf 1 grotendeels E♭, met D Standard, C♯ Standard en één E Standard-nummer; schijf 2 zoals voor het eerst uitgebracht. Gemeten afwijkingen: Whiskey in the Jar +11 ¢, Killing Time +8 ¢, Helpless +7 ¢, The Small Hours +22 ¢.
• St. Anger (2003): Drop C; Some Kind of Monster −14 ¢; Dirty Window in Drop C♯; The Unnamed Feeling in Drop B♭; Invisible Kid in Drop G♯.
• Death Magnetic (2008): E Standard; All Nightmare Long in Drop D.
• Hardwired... to Self-Destruct (2016): E Standard; Dream No More in D Standard.
• 72 Seasons (2023): E Standard overal.
• Live sinds het Load-tijdperk: E Standard-nummers in E♭; Sad but True blijft in D Standard; The God That Failed sinds 2012 in D Standard.