Foo Fighters stemmingen.

Sommige opnames van banden liggen een kwarttoon of meer van een gewone tuner af. Foo Fighters-opnames niet. Tien van de twaalf uitgaven meten binnen ongeveer 3 cent van A 440, wat geen oor van kamertoon kan onderscheiden, dus TuneLit zet ze gewoon op A 440. Twee albums zitten een beetje ernaast, en een derde verbergt twee toonhoogten:

• One by One (2002) is het vlakste Foo Fighters-album: ongeveer 10 cent te laag op onze cd, A ≈ 437,4.
• Medicine at Midnight (2021) zit ongeveer 5 cent te hoog, A ≈ 441,2.
• In Your Honor (2005) valt in twee: tien nummers zitten binnen ongeveer 3 cent van A 440 en negen zitten 5 tot 8 cent te laag. De albumwaarde valt tussen de twee groepen in, ongeveer 3 cent te laag, dus de knoppen openen kamertoon.

Tien cent is weinig, maar je hoort het als een langzaam wiebelen wanneer een aangehouden akkoord tegen de opname klinkt. Als One by One iets zuur klinkt terwijl elke fret klopt, tik op de knop Stemmen op de albumpagina: die stelt de afwijking voor je in.

Drie nummers wijken duidelijk af van hun album en krijgen hun eigen instelling: The Deepest Blues Are Black op In Your Honor (ongeveer 7 cent te hoog), A Matter of Time op Wasting Light (ongeveer 7 cent te laag) en No Son of Mine op Medicine at Midnight (ongeveer 4 cent te laag, tegenover een iets te hoog album).

De ene stemtruc die elke Foo Fighters-gitarist nodig heeft is Drop D: stem de 6e snaar een hele toon omlaag, van E naar D, en laat de andere vijf snaren met rust (D A D G B E). Powerchords passen dan onder één vinger op de drie laagste snaren, en de lage open D klinkt onder alles door.

Het eigen verhaal van de band over Everlong begint hier. Grohl heeft beschreven hoe hij het openingsakkoord vond tussen de takes van Monkey Wrench, een Drop D-nummer, tijdens de sessies voor The Colour and the Shape, en daarna het hele nummer op een akoestische gitaar in dezelfde stemming schreef. Beide nummers worden nog steeds zo gespeeld: in Premier Guitars Rig Rundowns laat Chris Shiflett een gitaar in Drop D zien voor Monkey Wrench en Everlong, naast andere die in standaard blijven.

Over de hele catalogus zetten de tabs zeventien nummers in Drop D. Ze clusteren op de vroege albums: drie op het debuut, vier op The Colour and the Shape, twee op There Is Nothing Left to Lose en vijf op One by One. Daarna wordt Drop D zeldzaam: Razor op In Your Honor, Shame Shame op Medicine at Midnight en Rest op But Here We Are. Vanaf Echoes, Silence, Patience & Grace is bijna alles gewoon E Standard.

Om Drop D op gehoor te checken, speel je de 6e snaar op de 7e fret en de open 5e snaar samen: die moeten dezelfde A geven. Of vergelijk de open 6e snaar met de open 4e snaar; die moet precies een octaaf hoger klinken.

Een paar nummers hebben iets anders nodig dan E Standard of Drop D:

• Weenie Beenie (1995): C G D G B E. De twee laagste snaren gaan omlaag, de 6e naar C en de 5e naar G, en de basstab volgt met C G D G. Het is het enige nummer hier dat beide lage snaren laat zakken.
• X-Static (1995): E♭ Standard, elke snaar een halve toon omlaag. Het is het enige halve-toon-lager-nummer in de hoofdtabs.
• Stacked Actors (1999): A A D G B E. Alleen de 6e snaar verandert, maar die zakt zeven halve tonen, helemaal naar A, een octaaf onder de 5e snaar. Dat octaaf is het geluid van het riff. Verwacht dat de snaar heel los aanvoelt; een zwaardere snaardikte helpt.
• See You (1997): E A D G B D. Grohls akoestische partij verlaagt alleen de bovenste snaar, van E naar D.
• M.I.A. (1999): D A D G A E, een open, klinkende stemming uit de enige volledige tab, dus zie het als een goede gok.
• Gewicht op de bas: de basstabs van Hell and Concrete and Gold laten de laagste snaar van de bas naar D zakken terwijl de gitaren in E Standard blijven, en de audiocontrole van TuneLit hoort op beide een sterke lage D.

Drie details zijn het weten waard. Op Wasting Light en op twee Sonic Highways-nummers komt de extra lage klank van een baritongitaar, bespeeld door Pat Smear (en door Rick Nielsen op Something from Nothing), niet van het lager stemmen van de gewone gitaren. Op The Teacher (2023) geeft de tab Grohl een dubbelhalsgitaar, één hals in E Standard en de andere met een capo op de 7e fret. En op Generator komt de klinkerklank op het riff van een talk box, niet van een andere stemming.

1995: één man, veel stemmingen. Grohl nam het debuut bijna alleen op, in een week van oktober 1994, en speelde zelf gitaar, bas en drums; verschillende nummers kwamen terug uit zijn thuisdemo's uit de Nirvana-jaren. Het is het meest gevarieerde Foo Fighters-album qua stemmingen: E Standard voor de meeste nummers, Drop D voor Alone + Easy Target, Good Grief en Exhausted, E♭ Standard voor X-Static en C G D G B E voor Weenie Beenie.

1997 tot 2002: E Standard en Drop D, naast elkaar. Met een volledige band en producer Gil Norton komt The Colour and the Shape uit op twee stemmingen: E Standard (My Hero, Walking After You) en Drop D (Monkey Wrench, Everlong). There Is Nothing Left to Lose, gemaakt door het trio Grohl, Nate Mendel en Taylor Hawkins in Grohls kelder in Virginia, is vooral E Standard, met de lage A van Stacked Actors als grote uitzondering. One by One is bijna gelijk verdeeld tussen E Standard (All My Life, Times Like These) en Drop D (Low, Halo, Overdrive, Burn Away).

Vanaf 2005: E Standard als regel. De twee schijven van In Your Honor, één luid en één akoestisch, zijn bijna helemaal in E Standard getabd, met Razor in Drop D. Van Echoes, Silence, Patience & Grace (2007) tot But Here We Are (2023) geven de tabs E Standard voor bijna elk nummer, met Drop D alleen voor Shame Shame en Rest.

Op het podium. Shiflett's Rig Rundowns laten standaard- en Drop D-gitaren naast elkaar zien in zijn live-opstelling, met de Drop D-gitaar genoemd naar Monkey Wrench en Everlong. TuneLit heeft geen enkele live-opname gemeten, dus begin met de studio-instelling en pas aan op gehoor.

Foo Fighters (1995)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 0 ¢).

De tabs zetten This Is a Call, I'll Stick Around, Big Me, Floaty, Oh, George, For All the Cows en Wattershed in gewone E Standard. Alone + Easy Target, Good Grief en Exhausted zetten de 6e snaar naar D; op Alone + Easy Target en Exhausted is de lage D de meest voorkomende basnoot op de opname. Voor Good Grief zijn de tabs meestal het eens over Drop D, al zet één Guitar Pro-bestand het in Drop C♯. X-Static is een halve toon lager voor elke gitaar en de bas; Greg Dulli van de Afghan Whigs speelt de extra gitaar, het enige deel dat Grohl niet zelf speelde. Weenie Beenie zet de twee onderste snaren naar C en G, en de audiocontrole hoort die lage C onderin de mix.

De cd zit precies op A 440, met de nummers verspreid binnen ongeveer 5 cent ervan. Weenie Beenie meet ongeveer 13 cent te hoog, maar met lage zekerheid, dus het houdt de albumwaarde.

Met TuneLit: E Standard voor de meeste nummers, Drop D voor tracks 4, 5 en 12, E♭ Standard voor X-Static en een eigen C G D G B E voor Weenie Beenie. Alles op A 440.

The Colour and the Shape (1997)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 2 ¢ te hoog).

Het eerste album van de volledige band mengt twee stemmingen. My Hero, Walking After You, Up in Arms, Doll en het grootste deel van het album zijn in E Standard getabd. Monkey Wrench, Everlong, Hey, Johnny Park! en February Stars staan in Drop D. Voor Monkey Wrench en Everlong komt dit van Grohl zelf, en Shiflett houdt voor beide nog een Drop D-gitaar. See You verlaagt alleen de bovenste snaar naar D voor Grohls akoestische partij, terwijl Pat Smears elektrische partij in E Standard blijft.

Eén detail bij Monkey Wrench: de lage open D is op de opname nauwelijks te horen, dus de audiocontrole alleen kon Drop D niet bevestigen. Het eigen verhaal van de band beslist het.

Met TuneLit: E Standard, Drop D voor tracks 2, 3, 10 en 11, en E A D G B D voor See You. Alles op A 440. De beroemde Everlong-akkoordvorm werkt alleen met de lage D, dus stem om voor track 11.

There Is Nothing Left to Lose (1999)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 1 ¢ te hoog).

Learn to Fly, Breakout, Generator, Aurora, Next Year, Gimme Stitches en Ain't It the Life zijn in E Standard getabd. De opener is de vreemdste stemming van het album: op Stacked Actors zakt de 6e snaar helemaal naar A, een octaaf onder de 5e snaar, en Wikipedia en de hoofdtab zijn het daarover eens. Live-In Skin en Headwires staan in Drop D, en de audio hoort hun lage D duidelijk. De enige volledige tab van M.I.A. gebruikt D A D G A E, die we met een waarschuwing vermelden, want geen tweede bron bevestigt het.

Het hele album meet binnen een paar cent van A 440, een van de meest consistente opnames in de catalogus.

Met TuneLit: E Standard, A A D G B E voor track 1, Drop D voor tracks 7 en 9, en D A D G A E voor M.I.A. Alles op A 440.

One by One (2002)

E Standard −10 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −10 ¢ (A ≈ 437,4), gemeten door TuneLit op de cd.

All My Life, Have It All, Times Like These, Disenchanted Lullaby, Lonely as You en Come Back zijn in E Standard getabd; Times Like These gebruikt een open D-akkoordvorm in plaats van een verlaagde snaar. Low, Halo, Overdrive en Burn Away staan in Drop D. Bij Tired of You zet de tab Grohls gedempte gitaar in Drop D en de tweede gitaar in E Standard; het is het enige nummer dat bewaard is gebleven uit de eerste sessies van het album, met Brian May als gast.

Dit is het vlakste Foo Fighters-album. De nummers lopen van ongeveer 5 tot 13 cent te laag, en TuneLit gebruikt 10 cent voor het hele album (A ≈ 437,4), het midden van de E Standard-nummers. Een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak: ze kan niet onderscheiden of het een iets te lage stemming is of een bandopname die een beetje traag loopt.

Met TuneLit: E Standard op −10 ¢, Drop D op −10 ¢ voor tracks 2, 6, 7, 9 en 10.

In Your Honor (2005)

E Standard20 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 3 ¢ te laag, tussen twee groepen nummers).

Een dubbelalbum: een luide rockschijf (tracks 1–⁠10) en een stille, vooral akoestische schijf (tracks 11–⁠20), opgenomen op analoge band. De tabs zetten bijna alles in E Standard: In Your Honor, Best of You, DOA, No Way Back en Resolve aan de luide kant; Still, Miracle, Friend of a Friend, On the Mend en Virginia Moon aan de stille kant. Razor, het akoestische slotnummer met Josh Homme op gitaar, staat in Drop D, en de lage D is er de meest voorkomende basnoot op de opname.

Twee luide nummers verbergen een lage D onder E Standard-gitaren. De basstab van Hell zakt naar D, en de audio bevestigt het: de lage D is verreweg de meest voorkomende basnoot. End Over End heeft geen basstab, maar de audio hoort nooit de open lage E en hoort in plaats daarvan een lage D, dus de bas zakt daar waarschijnlijk ook.

De toonhoogte is het raadsel van het album. Tien nummers, waaronder In Your Honor, No Way Back, DOA, Miracle en Razor, zitten binnen ongeveer 3 cent van A 440. Negen andere zitten 5 tot 8 cent te laag: Hell, The Last Song, Free Me, Resolve, Friend of a Friend, Over and Out, On the Mend, Virginia Moon en Cold Day in the Sun. De groepen lopen over beide schijven heen, dus het gaat niet om de ene schijf tegen de andere. De albumwaarde van TuneLit valt ertussen, ongeveer 3 cent te laag, wat als kamertoon telt. The Deepest Blues Are Black staat apart op ongeveer 7 cent te hoog (A ≈ 441,8), dus het krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: E Standard op A 440, Drop D voor Razor en E Standard +7 ¢ voor The Deepest Blues Are Black. Basspelers krijgen Drop D voor Hell. Klinkt een van de lagere nummers iets zuur, verlaag Fijnstemmen met ongeveer 5 cent.

Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 0 ¢).

Elke hoofdtab staat in E Standard: The Pretender, Let It Die, Long Road to Ruin, Erase/Replace, de akoestische Stranger Things Have Happened en Summer's End. Eén weinig gebruikte tab van The Pretender staat in Drop D, maar de hoofdtabs zijn het eens over standaard. Ballad of the Beaconsfield Miners, het akoestische instrumentaal met gitarist Kaki King, is ook in standaard getabd. Voor Come Alive verhoogt de meest bekeken tab de bovenste snaar een hele toon naar F♯ voor de akoestische partij, terwijl een tab van de albumversie in E Standard blijft; we vermelden E Standard, de veiligste keuze voor je snaren. Home is een pianoballade.

De opname meet binnen een cent van A 440.

Met TuneLit: E Standard op A 440 voor het hele album.

Wasting Light (2011)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 2 ¢ te hoog).

Opgenomen op analoge band in Grohls garage met Butch Vig, en getabd in E Standard van Bridge Burning tot Walk, inclusief Rope, White Limo, These Days en Arlandria. De zware partijen kregen hun gewicht van Pat Smear, die vaak een baritongitaar bovenop de andere speelde. Bob Mould zingt en speelt gitaar op Dear Rosemary, en Krist Novoselic speelt bas en accordeon op I Should Have Known.

Het album meet ongeveer 2 cent te hoog, kamertoon voor elke speler. A Matter of Time is de uitzondering met ongeveer 7 cent te laag (A ≈ 438,2), 9 cent onder de rest, dus het krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: E Standard op A 440, en E Standard −7 ¢ voor A Matter of Time.

Sonic Highways (2014)

E Standard8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 1 ¢ te laag).

Acht nummers, elk opgenomen in een andere Amerikaanse stad met lokale gasten, en alle acht in E Standard getabd. Rick Nielsen voegt een baritongitaar toe op Something from Nothing, Pat Smear speelt baritongitaar op Congregation, Gary Clark Jr. is te gast op What Did I Do? / God as My Witness en Joe Walsh op Outside. Elk nummer meet binnen ongeveer 4 cent van A 440.

Met TuneLit: E Standard op A 440 door het hele album.

Saint Cecilia (2015, EP)

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de download (ongeveer 2 ¢ te hoog).

Een gratis ep met vijf nummers, opgenomen in het Hotel Saint Cecilia in Austin tijdens de Austin City Limits-weekends van de band. Saint Cecilia, Savior Breath en The Neverending Sigh zijn in E Standard getabd; Sean en Iron Rooster hebben geen volledige tab, maar de audiocontrole hoort de open lage E op Sean, wat erbij past.

Met TuneLit: E Standard op A 440 voor alle vijf nummers.

Concrete and Gold (2017)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 1 ¢ te hoog).

Greg Kurstins eerste album met de band klinkt zwaar maar blijft in elke hoofdtab in E Standard: Run, The Sky Is a Neighborhood, The Line, Dirty Water en de rest. Paul McCartney speelt drums op Sunday Rain, gezongen door Taylor Hawkins. Het titelnummer is het nummer om in de gaten te houden: de basstab zakt naar D onder E Standard-gitaren, en de audio hoort die lage D duidelijk. Happy Ever After (Zero Hour) heeft geen gepubliceerde tab, dus het volgt het album.

Met TuneLit: E Standard op A 440 door het hele album, met een Drop D-basinzet op Concrete and Gold.

Medicine at Midnight (2021)

E Standard +5 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441,2), gemeten door TuneLit op de cd.

Opgenomen in een oud huis in Encino dat Grohl later spookachtig noemde; een van zijn klachten was dat de gitaren de volgende ochtend uit stemming waren. De tabs zetten het album in E Standard (Making a Fire, Waiting on a War, No Son of Mine, Cloudspotter), behalve Shame Shame, dat in Drop D staat. Love Dies Young is omstreden: twee tabs staan in E Standard en een derde in Drop C, en de audio hoort nooit een open lage E, dus als het riff verkeerd voelt, probeer Drop C.

Het album zit ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441,2), een haar boven kamertoon. No Son of Mine is lager, ongeveer 4 cent te laag (A ≈ 438,9), dus het krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: E Standard +5 ¢, Drop D +5 ¢ voor Shame Shame en E Standard −4 ¢ voor No Son of Mine.

But Here We Are (2023)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, door TuneLit gemeten op de cd (ongeveer 0 ¢).

Het eerste album na de dood van Taylor Hawkins, met Grohl weer achter het drumstel. Rescued, Under You, The Glass, Show Me How en het grootste deel van het album zijn in E Standard getabd. Rest, het slotnummer, staat in Drop D, en de lage D is er de meest voorkomende basnoot op de opname. Bij de tien minuten durende The Teacher geeft de tab Grohl een dubbelhalsgitaar, met één hals in E Standard en de andere met een capo op de 7e fret.

Met TuneLit: E Standard op A 440, Drop D voor Rest.

De schatter Afstemmen op een opname van TuneLit neemt een stuk van elk nummer, zoekt de sterkste noten en vergelijkt ze met het gelijkzwevende raster. Zo wordt de afwijking tot een paar cent vastgelegd, maar alleen binnen één halve toon, dus de naam van de stemming (E Standard, Drop D, E♭) komt nog steeds uit de tabs en bronnen hierboven. We hebben de cd-uitgaven in onze eigen bibliotheek gemeten (de Saint Cecilia-ep van zijn download). Het audiobestand zelf wordt nooit geüpload of gepubliceerd; alleen de cijfers staan hier.

Alles binnen ±4 ¢ telt als kamertoon en wordt opgeslagen als A 440, dus de meeste knoppen openen een zuivere E Standard of Drop D. Alleen One by One (−10 ¢) en Medicine at Midnight (+5 ¢), plus The Deepest Blues Are Black, A Matter of Time en No Son of Mine, dragen een afwijking.

TuneLit controleerde ook elk gemeten nummer op basis van het geluid op de halve toon van de laagste open snaar. Van de 133 nummers komen er 104 overeen met de hier vermelde stemming en geven 16 geen duidelijk antwoord. Negen wijzen een halve toon hoger: bij nummers als The Pretender, Long Road to Ruin en Summer's End wordt de open lage E simpelweg nooit gespeeld, en dat is de bekende blinde vlek van de methode, geen teken van een hogere stemming. Vier wijzen een halve toon lager (Wattershed, Friend of a Friend, Virginia Moon en The Neverending Sigh). Voor die vier houden we de stemming van de tabs aan: geen enkele bron noemt E♭, en voor drie ervan passen de noten in de tabs veel beter bij de opname op E Standard-toonhoogte dan een halve toon lager. Klinkt er bij een van hen nog iets scheef, probeer dan E♭ Standard op gehoor.

Elke stemming op de albumpagina's heeft nu het label Gemeten door TuneLit, omdat de afwijking komt uit onze eigen analyse van de cd, maar de naam van de stemming rust op ander bewijs:

• Officieel: de band heeft het zelf gezegd. Grohls eigen verhaal over Monkey Wrench en Everlong in Drop D.
• Vaak genoemd: betrouwbare media zijn het eens, en de tabs bevestigen het. De lage A van Stacked Actors wordt beschreven op Wikipedia en staat in de hoofdtab.
• Volgens tabs: transcripties van de community, vooral van Songsterr en Ultimate Guitar. De meeste nummers van Foo Fighters staan hier, omdat de band zelden over stemmingen praat. Als de audiocheck of een tweede tab het ermee eens is, zeggen we dat in de opmerking bij het nummer.
• Omstreden: de bronnen zijn het oneens. We tonen de meest waarschijnlijke stemming en noemen de andere. Voor Foo Fighters: Love Dies Young.
• Gemeten door TuneLit: onze toonhoogteanalyse van een originele opname, met de afwijking in cent.

Klinkt een nummer nog een beetje scheef? Verschuif de referentie een hertz of twee. Rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 ¢.

• Foo Fighters (1995): E Standard op A 440. Drop D: Alone + Easy Target, Good Grief, Exhausted. E♭ Standard: X-Static. C G D G B E: Weenie Beenie.
• The Colour and the Shape (1997): E Standard op A 440. Drop D: Monkey Wrench, Hey, Johnny Park!, February Stars, Everlong. E A D G B D: See You.
• There Is Nothing Left to Lose (1999): E Standard op A 440. A A D G B E: Stacked Actors. Drop D: Live-In Skin, Headwires. D A D G A E: M.I.A.
• One by One (2002): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437). Drop D op −10 ¢: Low, Tired of You, Halo, Overdrive, Burn Away.
• In Your Honor (2005): E Standard op A 440 (de helft van de nummers staat ongeveer 7 ¢ te laag). Drop D: Razor. The Deepest Blues Are Black op +7 ¢. Bas in Drop D: Hell.
• Echoes, Silence, Patience & Grace (2007): E Standard op A 440 door het hele album.
• Wasting Light (2011): E Standard op A 440; A Matter of Time op −7 ¢.
• Sonic Highways (2014) en Saint Cecilia (2015): E Standard op A 440 door het hele album.
• Concrete and Gold (2017): E Standard op A 440. Bas in Drop D: Concrete and Gold.
• Medicine at Midnight (2021): E Standard +5 ¢ (A ≈ 441). Drop D: Shame Shame. No Son of Mine op −4 ¢. Omstreden: Love Dies Young (E Standard of Drop C).
• But Here We Are (2023): E Standard op A 440. Drop D: Rest.
• Gouden regel: houd een tweede gitaar in Drop D, of oefen tot je snel de 6e snaar kunt laten zakken. Stel bij One by One eerst de afwijking in voordat je je oren de schuld geeft.