Kyuss stemmingen.

C Standard houdt de vorm van de normale stemming aan en verlaagt elke snaar met twee hele tonen (een grote terts). Van laag naar hoog: C F B♭ E♭ G C, in veel tabs geschreven als C F A♯ D♯ G C. Elke akkoordvorm en vingerzetting blijft hetzelfde; alles klinkt gewoon vier halve tonen lager. Een open E5-powerchord wordt C5, en een riff die in een normale tab op de open lage E zou zitten, zit hier op de open lage C.

Om daar vanuit de normale stemming te komen, verlaag je elke snaar met vier halve tonen: snaar 6 van E naar C, snaar 5 van A naar F, snaar 4 van D naar B♭, snaar 3 van G naar E♭, snaar 2 van B naar G en snaar 1 van E naar C. De bas doet hetzelfde, C F B♭ E♭ van laag naar hoog, en zo schrijven de Songsterr-tabs van Blues for the Red Sun, Welcome to Sky Valley en ...And the Circus Leaves Town de bas van Nick Oliveri en Scott Reeder.

Homme heeft gezegd dat hij een eigen geluid wilde, en dat er toen hij begon niemand was om na te doen: hij kende niemand die naar B of C stemde (een interview uit 2024 met Tom Power, gemeld door Guitar.com). Verhalen over zijn gear uit de Kyuss-jaren vertellen de rest. Zijn belangrijkste gitaar was een Ovation Ultra GP uit 1984, een ongewone elektrische gitaar wier heldere pickups bij die stemming nog steeds goed doorkomen. Op Blues for the Red Sun ging die in een Marshall JCM900, later in een Tube Works MosValve-hoofdversterker, en in beide gevallen in een Ampeg 8×10 basbox, die de lage stemming beter aankon dan een gitaarbox. Volgens de geschiedenis van zijn gear door Mixdown kwam de drive uit de versterker en niet uit een fuzzpedaal.

In TuneLit kies je C Standard, of druk op een knop Stemmen op een albumpagina: de knoppen dragen de afwijking die elke plaat nodig heeft, zoals "C Standard +8 ¢" voor Welcome to Sky Valley.

Reeder's opmerking valt makkelijk op te vatten als grap, maar de platen bevestigen hem. Zonder tuner stemt een band op zichzelf: de gitaar, de bas en de zanger klinken goed samen, en waar dat uitkomt ten opzichte van A 440 is toeval. Metingen van TuneLit van de platen uit 1990 en 1991 laten dat duidelijk zien.

• De Sons of Kyuss-EP zit in C♯ Standard, ongeveer 40 cent te laag (A ≈ 430): precies tussen C en C♯. Een gitaar in C Standard klinkt er 60 cent te laag bij, en een gitaar in C♯ Standard 40 cent te hoog. Twee tabs van de EP noemen het C♯, één zegt C en één E♭; de halvetooncontrole van TuneLit op het geluid hoort de open lage snaar op C♯ bij zes van de acht nummers.
• Wretch, een jaar later, is een lappendeken. De meeste tabs zeggen C Standard, en de hoofdtoonhoogte van het album is weer ongeveer 40 cent te laag (A ≈ 430). Maar Deadly Kiss en Black Widow zijn de opnames van de EP, nog steeds in C♯, Isolation is opnieuw opgenomen in C♯, Big Bikes zit ook op een lage C♯, en Katzenjammer is naar B gezakt. Drie andere nummers meten nog ongeveer een derde van een halve toon lager.
• Blues for the Red Sun (1992) staat in C Standard, behalve één kort akoestisch stuk, maar over het geheel ongeveer 19 cent te laag (A ≈ 435), met losse nummers verspreid van ongeveer 35 cent te laag (Thong Song) tot ongeveer 7 cent te hoog (50 Million Year Trip).

Vanaf Welcome to Sky Valley af, met Reeder in de band, wordt de toonhoogte stabiel: beide Elektra-albums zitten ongeveer 8 cent te hoog (A ≈ 442), en bijna elk nummer klopt binnen een paar cent.

Wat dit voor jou betekent: op de vroege platen klinkt een gitaar die gewoon op C Standard is gestemd duidelijk naast de plaat, vaak met meer dan een kwart halve toon. De knoppen Stemmen dragen de gemeten afwijking, dus druk op de knop van het nummer in plaats van die van het album als een nummer een eigen instelling heeft.

Sons of Kyuss (1990)

C♯ Standard −40 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

De debuut-EP, opgenomen in 1989 in Headway Studios in Westminster, Californië, en uitgebracht in april 1990 onder de naam Sons of Kyuss: acht nummers, geperst op vinyl in 500 exemplaren. John Garcia zingt, Homme speelt gitaar, Chris Cockrell speelt bas en Brant Bjork drumt. Het exemplaar van de eigenaar is een latere cd-uitgave van de EP.

De tabs komen niet overeen. Songsterr-tabs van Deadly Kiss en Isolation Desolation staan in C♯ Standard, met Cockrells bas ook in C♯; de ene tab van Happy Birthday staat in C Standard, en die van Katzenjammer in E♭ Standard. De halvetooncontrole van TuneLit op het geluid lost het meeste op: bij Deadly Kiss, King, Isolation Desolation, Love Has Passed Me By, Happy Birthday en Katzenjammer hoort die de open lage snaar op C♯ en sluit de C eronder uit. Bij Isolation Desolation maakt C♯ bijna de helft uit van de lage noten die de analyse hoort, en de C eronder bijna niets.

TuneLit mat de cd ongeveer 40 ¢ te laag (A ≈ 430), en elk nummer behalve twee zit binnen ongeveer 7 ¢ daarvan. Isolation Desolation meet ongeveer 28 ¢ te laag (A ≈ 432.8) en heeft zijn eigen knop Stemmen. Black Widow is lastig af te lezen, maar de lage noten wijzen naar een open snaar ongeveer 70 ¢ onder C♯, een derde van een halve toon onder de rest; het houdt de instelling van het album, dus controleer het op gehoor. Bij Window of Souls klinkt de open lage snaar bijna nooit, dus de controle kan dat niet zeggen; het blijft bij het album.

Om mee te spelen: stem op C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯) en verlaag alles nog eens 40 ¢, of druk gewoon op de knop Stemmen van het album, die C♯ Standard −40 ¢ instelt.

Wretch (1991)

C Standard −40 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Het eerste album als Kyuss, op Dali, opgenomen bij Headway en bij Master Control in Burbank met Nick Oliveri op bas, behalve twee nummers die van de EP zijn overgenomen. Het is het lastigste Kyuss-album om op te stemmen, omdat het niet in één stemming is gemaakt.

Wat de tabs zeggen: C Standard voor Hwy 74, Love Has Passed Me By, Isolation, I'm Not en Stage III (Songsterr en Ultimate Guitar), met Son of a Bitch verdeeld tussen C (Ultimate Guitar) en B (Songsterr), en The Law op drie verschillende manieren getabt.

Wat TuneLit mat: de hoofdtoonhoogte van het album is ongeveer 40 ¢ te laag (A ≈ 430), hetzelfde als de EP. Love Has Passed Me By, Son of a Bitch en Isolation komen daar allemaal uit. De nummers splitsen zich dan op:

• Deadly Kiss en Black Widow zijn de opnames van de EP met Chris Cockrell (de liner notes van Wretch zeggen dat), dus ze houden de C♯ Standard van de EP. Deadly Kiss meet op deze cd ongeveer 45 ¢ te laag en op de EP 42 ¢ te laag, dezelfde opname in twee masteringen.
• Isolation, opnieuw opgenomen voor Wretch, is in C getabt met de riff op de open lage snaar. Op de plaat klinkt die snaar op C♯, ongeveer 39 ¢ te laag, en de C eronder bijna nooit: dezelfde stemming als de EP-versie. Het staat vermeld als C♯ Standard.
• Big Bikes, het nummer van Brant Bjork, is door één transcribent in Drop C getabt en door de computergemaakte tab van Songsterr in C♯ Standard. Beide bouwen de riff op de open lage snaar, en de plaat heeft die noot op C♯, ongeveer 27 ¢ te laag. Het staat vermeld als Drop C♯.
• Katzenjammer is opnieuw opgenomen voor Wretch, en dit keer klinkt de open lage snaar op B. De enige tab van deze versie, computergemaakt, zegt ook B Standard. De toonhoogtemeting is zwak, dus die krijgt de −40 ¢ van het album.
• Hwy 74, The Law en I'm Not meten ongeveer 75 cent onder C, een derde van een halve toon onder de instelling van het album en gelijk aan B Standard ongeveer 25 cent te hoog. Bij The Law hoort de controle B als de laagste noot, bijna de helft van alle lage noten, en bij Hwy 74 klinkt de riffnoot die de tabs op de open String 5 zetten (F in C Standard) ongeveer driekwart halve toon onder F, veel dichter bij E. Geen van de drie metingen is zeker genoeg voor een eigen waarde, dus die houden de C Standard −40 ¢ van het album; klinken ze niet goed, probeer dan B Standard +25 ¢.
• Stage III meet dicht bij de kamertoon. De riff zit op de eerste fret, C♯, wat de controle aanziet voor een open snaar; de C Standard van de tab blijft staan.

Om mee te spelen: begin met de knop Stemmen van het album (C Standard −40 ¢), en schakel dan over naar de eigen knop van een nummer waar die er is. Voor The Law en Hwy 74 vergelijk je C Standard −40 ¢ met B Standard +25 ¢ op gehoor.

Blues for the Red Sun (1992)

C Standard −19 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Chris Goss produceerde het tweede album in Sound City in Van Nuys, met Joe Barresi als geluidstechnicus: Oliveri's laatste plaat met de band. Alles staat in C Standard, op elke tab: Thumb, Green Machine, Molten Universe, 50 Million Year Trip (Downside Up), Thong Song, Apothecaries' Weight, Writhe, Allen's Wrench, Mondo Generator en de rest. Brant Bjork schreef Green Machine en 50 Million Year Trip, Oliveri schreef en zingt Mondo Generator, en Homme zingt Writhe.

De enige uitzondering is Capsized, een akoestisch stuk van 55 seconden. Beide Songsterr-tabs zetten de akoestische gitaren in E♭ Standard, een grote terts boven de rest van het album. TuneLit mat het ongeveer 12 ¢ te hoog (A ≈ 443), ver weg van de −19 ¢ van het album, en het heeft zijn eigen knop Stemmen.

TuneLit mat het album ongeveer 19 ¢ te laag (A ≈ 435.2), maar dit is een mediaan van nummers die het niet met elkaar eens zijn. Thong Song meet ongeveer 35 ¢ te laag; Caterpillar March, 800 en Mondo Generator 23 tot 27 ¢ te laag; Thumb, Green Machine en Freedom Run binnen ongeveer 3 ¢ van de kamertoon; en 50 Million Year Trip ongeveer 7 ¢ te hoog (A ≈ 441.8), het enige nummer met een meting die duidelijk genoeg is voor een eigen knop Stemmen. De andere zijn niet zeker genoeg om de waarde van het album te verlaten, dus als Thumb of Green Machine een beetje te laag klinken met de instelling van het album, probeer dan gewone C Standard op A 440. De controle op het geluid bevestigt C als de laagste snaar waar de nummers die spelen, Green Machine en Apothecaries' Weight het duidelijkst.

De afsluitende Yeah bestaat uit vier seconden spraak en heeft geen gitaar om op te stemmen.

Welcome to Sky Valley (1994)

C Standard +8 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Opgenomen in Sound City begin 1993 met Goss, Reeders eerste album op bas en Bjorks laatste op drums; uitgebracht door Elektra in juni 1994. De eerste cd hield de tien nummers in drie lange tracks; TuneLit mat een exemplaar met de nummers gesplitst in tien tracks.

C Standard op elke tab, voor Gardenia, Asteroid, Supa Scoopa en Mighty Scoop, 100°, Demon Cleaner, Odyssey, Conan Troutman, N.O. en Whitewater, met de bas ook in C. De uitzondering is Space Cadet, het lange akoestische stuk met Reeder op akoestische bas: beide Songsterr-tabs zetten de gitaren in C♯ Standard, een halve toon boven de rest, en de tab van Ultimate Guitar zegt anderhalve halve toon omlaag te stemmen. De controle op het geluid is het eens met C♯.

TuneLit mat het album ongeveer 8 ¢ te hoog (A ≈ 442.1), en de meeste nummers zitten binnen een paar cent daarvan: Gardenia ongeveer 13 ¢ te hoog, Demon Cleaner, Odyssey en N.O. op 8. Whitewater, het slotnummer, zit op de kamertoon (ongeveer 1 ¢ te laag) en heeft zijn eigen knop Stemmen. Space Cadet meet ongeveer 16 ¢ te hoog, net onder het verschil van 8 cent dat er een eigen waarde voor zou rechtvaardigen, dus het deelt de +8 ¢ van het album.

De controle is het eens met de vermelde stemming bij negen van de tien nummers. Bij Supa Scoopa en Mighty Scoop wijst die een halve toon omhoog, maar de tabs spelen daar nooit de open lage snaar (de grondtoon van de riff is de open String 5, F), en dat is precies het moment waarop de controle bekend is fout te gaan.

...And the Circus Leaves Town (1995)

C Standard +8 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Het laatste album, opgenomen in Sound City in maart 1995 met Goss en met Alfredo Hernández op drums. Scott Reeder schreef Thee Ol' Boozeroony, en Catamaran is een nummer van Yawning Man, de eerdere band van Hernández. Het laatste nummer, Spaceship Landing, loopt door in twee verborgen stukken, M'Deea en Day One, die hier niet vermeld staan.

C Standard op elke tab, gitaar en bas, en niets wijkt af. TuneLit mat de cd ongeveer 8 ¢ te hoog (A ≈ 442), de meest consistente plaat van de vijf: Size Queen, Catamaran, Spaceship Landing, Jumbo Blimp Jumbo en Phototropic meten allemaal tussen 5 en 12 ¢ te hoog. Hurricane, het snelle openingsnummer, zit op de kamertoon (ongeveer 2 ¢ te laag) en heeft zijn eigen knop Stemmen.

Bij Tangy Zizzle wijst de controle naar C♯, maar de tab legt uit waarom: de riff zit op de eerste en vierde fret van de lage snaar, C♯ en E, en dat zijn precies de noten waar de plaat op leunt, terwijl de open C zelden klinkt. Het blijft in C Standard. De riff van Hurricane zit ook rond A, met de bas op een lage A, en El Rodeo en Phototropic horen bij de nummers waarbij de controle de open C het duidelijkst hoort.

De bibliotheek bevat ook de split-EP uit 1997 met Queens of the Stone Age, de One Inch Man-EP, de singles van Demon Cleaner en Gardenia, en een live-opname uit 1995. Die zijn niet gemeten en staan hier niet vermeld. De Songsterr-tabs van hun nummers, waaronder Into the Void, Fatso Forgotso, Un Sandpiper, Mudfly en Shine, gebruiken ook C Standard.

TuneLit's controle op het geluid vraagt, nummer voor nummer, of de open lage snaar echt op de noot zit die de tabs noemen, door te tellen hoe vaak elke lage noot klinkt en of de noot net eronder ooit klinkt. Op Kyuss klopt het met de vermelde stemming bij 41 van de 53 gemeten nummers.

Het verschoof twee nummers, elk met een tweede aanwijzing die dezelfde kant op wijst: Isolation en Big Bikes op Wretch, van de C van de tabs naar C♯. Hun tabs bouwen de riffs op de open lage snaar, en op de plaat klinkt die snaar op C♯; voor Isolation zeggen de tabs van de EP-versie ook C♯, voor Big Bikes de computergemaakte tab van Songsterr. De controle bevestigt ook de C♯ van de EP, die Deadly Kiss en Black Widow op Wretch houden, en de B Standard van de enige tab van Katzenjammer.

Het was het oneens, of kon het niet zeggen, bij een dozijn nummers waarbij de premisse van de methode faalt: nummers waarvan de riffs de open lage snaar nooit gebruiken (Supa Scoopa en Mighty Scoop, Tangy Zizzle, Stage III, Window of Souls, Capsized) en nummers met weinig lage noten (Son of a Bitch, Caterpillar March, Allen's Wrench, Mondo Generator, Gloria Lewis, Hurricane, 50 Million Year Trip). Geen daarvan is verschoven. De nummers die je op gehoor moet controleren staan in de albumnotities: The Law, Hwy 74 en I'm Not op Wretch, en Black Widow op de EP.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een label. De meeste zeggen Gemeten door TuneLit, omdat de afwijking komt uit onze eigen analyse van de opname. De naam van de stemming rust nog op andere soorten bewijs:

• Vaak genoemd: C Standard voor de drie door Goss geproduceerde albums: Wikipedia, de geschiedenis van Homme's gear uit de Kyuss-jaren en elke tab zijn het eens.
• Volgens tabs: alleen tabs, meestal van Songsterr, gekruiscontroleerd met Ultimate Guitar en andere tabsites waar die antwoord geven. Capsized, Space Cadet, Wretch en de nummers daarop die afwijken, rusten hierop. Verschillende tabs van Wretch zijn computergemaakt, wat de notities zeggen.
• Omstreden: de bronnen zijn het oneens, zoals bij de Sons of Kyuss-EP, waar de tabs C, C♯ en E♭ noemen en de controle op het geluid C♯ kiest.
• Gemeten door TuneLit: onze analyse van een opname geeft de afwijking in cent. Alleen getallen worden gepubliceerd; het geluid wordt nooit opgeslagen of gedeeld.

De bibliotheek bevat MP3-kopieën van de cd's. De vroege masters zijn niet op een vaste toonhoogte gemaakt, dus een andere persing of een remaster kan een paar cent anders meten; de halve toon en de grote afwijkingen veranderen niet.

• Eerst de snaren. C Standard op een normale gitaar van 25,5 inch met snaren 10–⁠46 is slap: de lage C rammelt en wordt bij het buigen te hoog. De meeste spelers gaan naar 12–⁠56 of 13–⁠56, of naar een set met zwaardere lage snaren, en veel mensen zetten een gitaar alleen voor C klaar. Op een kortere Gibson-mensuur moet je nog een stap zwaarder gaan.
• De bas. Een viersnarige bas in C heeft ook zwaardere snaren nodig; een gangbare truc is de lage B-snaar van een vijfsnarige set voor de C te gebruiken. Op Space Cadet staat in de tab de akoestische bas van Reeder in E♭ Standard.
• Stem eerst snaar 6 en controleer die tegen de openingsriff van de plaat: op Green Machine, Gardenia en Odyssey is de open lage C de noot waar de nummers steeds op terugkomen.
• Houd de afwijking aan op de vroege platen. Veertig cent is bijna een halve toon: op de EP en Wretch is een gitaar op A 440 niet een beetje naast, hij zit tussen twee noten. Gebruik de knoppen Stemmen.
• Tabs in E Standard. Sommige versies van Demon Cleaner en Freedom Run staan in E Standard. Houd de fretten zoals ze zijn en stem twee hele tonen lager, dan lopen de tab en de plaat gelijk.
• Niet jouw stemming? Meespelen van TuneLit kan een opname verplaatsen naar de stemming waarin je gitaar al staat, zodat je Kyuss in E Standard kunt spelen zonder opnieuw te stemmen.

Als een nummer nog een beetje scheef klinkt, verschuif de referentie met een hertz of zo; rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 cent.

• Standaard, 1992–⁠1995: C Standard (C F B♭ E♭ G C), bas C F B♭ E♭.
• Sons of Kyuss (1990): C♯ Standard −40 ¢ (A ≈ 430); Isolation Desolation −28 ¢.
• Wretch (1991): C Standard −40 ¢ (A ≈ 430); Deadly Kiss, Black Widow en Isolation in C♯ Standard −40 ¢; Big Bikes in Drop C♯ −40 ¢; Katzenjammer in B Standard −40 ¢; The Law, Hwy 74 en I'm Not mogelijk B Standard +25 ¢ (controleer op gehoor).
• Blues for the Red Sun (1992): C Standard −19 ¢ (A ≈ 435); 50 Million Year Trip +7 ¢; Capsized in E♭ Standard +12 ¢.
• Welcome to Sky Valley (1994): C Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Space Cadet in C♯ Standard +8 ¢; Whitewater op A 440.
• ...And the Circus Leaves Town (1995): C Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Hurricane op A 440.