Queen stemmingen.

TuneLit mat alle vijftien studioalbums, inclusief de soundtrack van Flash Gordon, van de cd's van de eigenaar, en nam de vroegste cd-uitgave in de bibliotheek als bron voor elk album:

• Eerste cd-uitgaven: A Kind of Magic (EMI CDP 7 46267 2, 1986), The Miracle (Parlophone CDP 7 92357 2, 1989), Innuendo (Parlophone CDP 7 95887 2, 1991) en Made in Heaven (Parlophone, 1995). De bonusnummers op hun cd's zijn weggelaten.
• Hollywood Records, 1991: Sheer Heart Attack, van de Amerikaanse heruitgave; de bonus-remix van Stone Cold Crazy is weggelaten.
• Mobile Fidelity gold-cd, 1992: A Night at the Opera (UDCD 568).
• EMI's Digital Master Series, 1993 en 1994: Queen, Queen II, A Day at the Races, News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon, Hot Space en The Works (Parlophone CDPCSD 131 tot 140). Verschillende van deze rips bevatten ook de bonusnummers van de Hollywood-cd's uit 1991, die we hebben weggelaten.

Elk album staat meer dan één keer in de bibliotheek: de Japanse remasters van Toshiba-EMI uit 2001 en 2004 voor alle vijftien, Mobile Fidelity gold-cd's van A Day at the Races, News of the World en The Game, en een remaster uit 2000 van A Night at the Opera. Ook die hebben we gemeten, als controle, nummer voor nummer. Bij elf albums komen ze binnen ongeveer een cent overeen met de primaire cd, dus de afwijkingen op deze pagina gelden voor de mastertapes van Queen, niet voor één overzetting. De uitzonderingen zijn klein. De cd's van EMI uit 1994 van The Game en Flash Gordon lezen ongeveer 4 cent lager dan de Japanse remasters, en de Mobile Fidelity-schijf van The Game komt overeen met de Japanse. De cd van News of the World uit 1993 leest 2 tot 3 cent lager dan de andere twee edities, en de Japanse remaster van A Day at the Races 2 cent lager dan de andere twee. Speel je mee met een van die andere edities, tel dan die paar cent erbij op.

De methode is die achter elke TuneLit-bandpagina. De schatter leest 90 seconden van elk nummer, vanaf 0:45, vergelijkt de sterkste noten met het gelijkzwevende raster en geeft de afwijking van het opnamen ten opzichte van A 440, die alleen binnen één halve toon bekend is. Welke halve toon de snaren aanhouden, komt uit de tabs en bronnen. Een nummer krijgt een eigen waarde wanneer het met goede zekerheid 8 cent of meer afwijkt van zijn album; alles binnen ±4 cent telt als kamertoon.

Drop D is de enige alternatieve stemming waar May over heeft gesproken. Fat Bottomed Girls is erin geschreven, vertelde hij aan Total Guitar, en live speelt hij het op een aparte kopie van de Red Special, een groene gitaar van Andrew Guyton die voor dat nummer in Drop D blijft staan. The Prophet's Song is het andere gedocumenteerde geval: May liet daarvoor snaar 6 zakken naar D. White Man en Headlong staan in Drop D op de community-tabs. Op alle vier de opnamen hoort de audiocheck van TuneLit D als de laagste open snaar, wat de tabs alleen niet konden bewijzen.

E♭ Standard komt één keer voor, in de community-tab van Is This the World We Created...?, een akoestische ballad op een Ovation. Het nummer wordt meestal uitgeschreven in B-mineur, en de opname klinkt een halve toon lager; de tab komt daar uit door een halve toon omlaag te stemmen.

Al het andere is standaardstemming, maar niet altijd op de Red Special:

• 12-snarige gitaren: May speelt een 12-snarige akoestische gitaar op '39 en Las Palabras de Amor, en een Burns Double Six 12-snarige elektrische gitaar voor de ritmepartijen van Long Away. Allemaal in standaardstemming, dus een 6-snarige dekt ze.
• Ukuleles: Good Company, waarop May de banjo-ukulele van zijn vader gebruikte en op een gewone ukulele opnam, en een korte ukulele-banjopartij in Bring Back That Leroy Brown. De tuner van TuneLit heeft een ukulele, maar geen enkele bron noemt de stemming die May gebruikte.
• Harp en speelgoedkoto: Mays harpglissando's in Love of My Life, een speelgoedkoto in The Prophet's Song.
• Spaanse gitaren: John Deacon en May in Who Needs You, en Steve Howes flamencointermezzo in Innuendo.
• Slide: May speelt slide in Tie Your Mother Down en Drowse, en een glazen slide voor het solo van Radio Ga Ga.
• Andere handen: Deacon speelt alle gitaren in Cool Cat en de meeste in Misfire, en ritmegitaar in Back Chat en Pain Is So Close to Pleasure. Roger Taylor speelt ritmegitaar in Sheer Heart Attack, Fight from the Inside en Drowse. Freddie Mercury speelt de akoestische ritmegitaar van Crazy Little Thing Called Love.

Veel nummers van Queen zijn begonnen op Mercury's piano, in toonsoorten die gitaristen zelden tegenkomen: Bohemian Rhapsody gaat door B♭, E♭, A en F majeur, en Somebody to Love staat in A♭ majeur. Dat is geen stemming. De gitaren blijven in E Standard en spelen barré-vormen, en de tabs gaan er ook van uit, dus stem niet lager om een platte toonsoort makkelijker te maken.

Het is om nog een reden belangrijk. De audiocheck van TuneLit luistert naar de open lage snaar, en in deze nummers wordt de open E zelden gespeeld. De check antwoordt dan vaak "één halve toon hoger", een bekende fout van de methode. Daarom laat het meetrapport bij vijftien nummers van Queen die de open E nauwelijks raken dat antwoord zien, terwijl hun stemming in E blijft.

De albums vallen in twee groepen. De opnames uit de jaren '70 hebben elk een eigen toonhoogte: Queen +11 ¢ (A ≈ 442,7), Queen II +7 ¢, Sheer Heart Attack −4 ¢, A Night at the Opera −15 ¢ (A ≈ 436,3), A Day at the Races −21 ¢ (A ≈ 434,8), News of the World −4 ¢, Jazz +16 ¢ (A ≈ 444). Vanaf The Game (1980), het eerste album dat de band maakte met producer Mack in München, tot Made in Heaven (1995) ligt elk album binnen 4 cent van A 440.

Singles zijn een ander verhaal. Meer dan een kwart van de nummers wijkt genoeg af van hun album om een eigen waarde te krijgen, en een dozijn ligt 25 cent of meer van A 440: Seven Seas of Rhye op Queen II (−41 ¢), Long Away (−45 ¢), Fight from the Inside (een halve toon), Who Needs You (−26 ¢), Dreamer's Ball (−31 ¢), Another One Bites the Dust, Coming Soon (+42 ¢), Staying Power (+35 ¢), Hammer to Fall (−33 ¢), Khashoggi's Ship (−47 ¢), Scandal (+27 ¢) en The Hitman (+47 ¢). Gemeten in vensters van 30 seconden houdt elk van hen zijn toonhoogte van begin tot eind, en de andere cd-uitgaven laten dezelfde waarden zien, dus dit zijn eigenschappen van de afgewerkte masters. Hoe elk nummer daar terechtkwam, door bandsnelheid tijdens opname of mix of anderszins, kan een meting niet zeggen. Wat ze wel kan zeggen is waar je naartoe moet stemmen.

Queen (1973)

E Standard +11 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +11 ¢ (A ≈ 442,7), gemeten door TuneLit op de cd van EMI uit 1994.

Het debuut is een gitaarplaat in E Standard, van Keep Yourself Alive tot Liar en Son and Daughter, met Mays Hallfredh-akoestische gitaar in Doing All Right. De nummers delen niet één toonhoogte. Zes ervan liggen 8 tot 17 cent te hoog, wat het album zijn +11 ¢ geeft, maar Keep Yourself Alive en Jesus liggen ongeveer 9 cent te laag, en The Night Comes Down, het ene nummer dat de band uit haar eerdere demosessie hield, zit op kamertoon. Dat geldt ook voor het korte instrumentale stuk Seven Seas of Rhye..., dat het album afsluit.

Met TuneLit: overal E Standard; gebruik de knop van elk nummer, want de spreiding van Jesus tot Modern Times Rock 'n' Roll is 26 cent.

Queen II (1974)

E Standard +7 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,8), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

De witte kant en de zwarte kant zijn allebei gitaarplaten in E Standard, met Mays meerdelige gitaarorkesten in Procession en Father to Son. Twee van de zeven gitaarlijnen in de Procession-tab en twee partijen in de Father to Son-tab laten snaar 6 zakken naar D; de hoofdpartijen blijven in de standaardstemming. The March of the Black Queen (+18 ¢) en Funny How Love Is (+17 ¢) lopen te hoog, White Queen en The Loser in the End zitten dicht bij kamertoon, en de single Seven Seas of Rhye is de uitzondering: ongeveer 41 cent te laag (A ≈ 429,7), constant doorheen het nummer en hetzelfde op de Japanse remaster.

Met TuneLit: E Standard; voor Seven Seas of Rhye gebruik de eigen knop, bijna een halve toon lager.

Sheer Heart Attack (1974)

E Standard −4 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438,9), gemeten op de cd van Hollywood Records uit 1991.

Het stabielste van de vroege albums: de meeste nummers liggen binnen enkele cent van de albumwaarde. Brighton Rock, met Mays delay-solo, Killer Queen en Stone Cold Crazy staan allemaal in de tabs in E Standard. Now I'm Here (+7 ¢) en Stone Cold Crazy (+5 ¢) liggen wat hoger, In the Lap of the Gods (−13 ¢) lager. Deacon speelt akoestische gitaar in Tenement Funster en bijna alle gitaren in Misfire, May een korte ukulele-banjopartij in Bring Back That Leroy Brown.

Met TuneLit: E Standard op −4 ¢ voor het grootste deel van het album; de drie nummers hierboven hebben elk een eigen knop.

A Night at the Opera (1975)

E Standard −15 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −15 ¢ (A ≈ 436,3), gemeten op de gouden cd van Mobile Fidelity uit 1992.

Het op één na vlakste album, en het meest consistente: negen van de twaalf nummers liggen tussen 10 en 17 cent te laag, waaronder Bohemian Rhapsody (−15 ¢, constant van het a-cappellabegin tot de gong) en Love of My Life. De Mobile Fidelity-schijf, de remaster uit 2000 en de Japanse cd uit 2001 komen binnen een halve cent overeen. Een gitaar gestemd op A 440 zit 15 cent te hoog ten opzichte van dit album, genoeg om het in de gitaarharmonieën te horen.

The Prophet's Song is de stemmingswisseling: May liet snaar 6 voor dit nummer zakken naar D, en de tab zet de bas ook in Drop D. '39, met Mays 12-snarige akoestische gitaar en Deacons contrabas, is de uitzondering qua toonhoogte: het zit op kamertoon, 15 cent hoger dan alles eromheen. Death on Two Legs ligt ongeveer 7 cent te laag, en God Save the Queen geeft 23 cent te hoog aan bij gemiddelde zekerheid. Seaside Rendezvous heeft helemaal geen gitaar.

Met TuneLit: E Standard −15 ¢ (A ≈ 436,3) voor het album; Drop D −15 ¢ voor The Prophet's Song; '39 op A 440.

A Day at the Races (1976)

E Standard −21 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434,8), gemeten op de cd van EMI uit 1993.

Het vlakste album van Queen: Tie Your Mother Down, Somebody to Love, Teo Torriatte en het meeste van de rest liggen 15 tot 23 cent onder A 440. Somebody to Love staat in A♭ majeur op E Standard-gitaren. Long Away gaat verder, ongeveer 45 cent te laag (A ≈ 428,7), bijna halverwege naar E♭, met May op een Burns Double Six 12-snarige gitaar. Drowse, het nummer van Taylor met May op slide, ligt hoger, ongeveer 10 cent te laag. De opening van het album, de meerdelige gitaarintro voor Tie Your Mother Down, zit dicht bij kamertoon, terwijl het nummer zelf bij het album past.

White Man staat in Drop D op beide gitaarpartijen van de tab van spelers, en een transcribeerder op Ultimate Guitar zegt hetzelfde; de audiocheck hoort D als de laagste snaar. You and I heeft twee Drop D-partijen in zijn tab van vier in de standaardstemming, en blijft vermeld in E Standard.

Met TuneLit: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434,8); Drop D voor White Man; Long Away en Drowse op hun eigen knop.

News of the World (1977)

E Standard −4 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438,9), gemeten op de cd van EMI uit 1993.

Het albumgetal verbergt de breedste spreiding van de catalogus. We Are the Champions en Spread Your Wings liggen er dicht bij, maar Taylors Sheer Heart Attack ligt 18 cent te laag, Deacons Who Needs You, met zijn Spaanse gitaren, 26 cent te laag, Mays Sleeping on the Sidewalk 14 cent te hoog en It's Late 11 cent te hoog. Fight from the Inside, dat Taylor bijna alleen opnam op drums, gitaar en Deacons bas, zit precies tussen twee noten in: ongeveer 50 cent van E in beide richtingen (zie hieronder). We Will Rock You bestaat vooral uit stampen, klappen en stemmen; de totale meting kwam met lage zekerheid, dus het gebruikt de albumwaarde, maar Mays slotsolo meet ongeveer 19 cent te laag, en de twee andere cd-uitgaven geven voor dit nummer dezelfde lage meting.

Met TuneLit: E Standard, nummer voor nummer: de spreiding van Who Needs You tot Sleeping on the Sidewalk is 40 cent.

Jazz (1978)

E Standard +16 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

Het scherpste album van Queen: tien van de dertien nummers liggen 10 tot 21 cent boven A 440, en de Japanse remaster geeft binnen een cent dezelfde waarden. Fat Bottomed Girls is de bekende stemmingswisseling, Drop D op gitaar en bas, volgens May zo geschreven, en het ligt nog hoger, ongeveer 24 cent te hoog (A ≈ 446,2). Don't Stop Me Now meet ongeveer 11 cent te hoog, dicht genoeg om de albumwaarde te delen. Twee nummers wijken af: Dreamer's Ball, Mays eerbetoon aan Elvis Presley, ligt 31 cent te laag, en Taylors Fun It meet ongeveer 40 cent te hoog, maar met een te lage zekerheid voor een eigen waarde. Jealousy heeft Mays Hallfredh-akoestische gitaar met zijn zoemende fret-wire-brug, in de standaardstemming.

Met TuneLit: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444); Drop D +24 ¢ voor Fat Bottomed Girls; Dreamer's Ball op zijn eigen knop.

The Game (1980)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

Het eerste album met Mack, en het begin van de stabielere toonhoogte van Queen: Crazy Little Thing Called Love en Save Me liggen op A 440, Play the Game 7 cent hoger. Op Crazy Little Thing Called Love speelt Mercury de akoestische ritmegitaar en May zijn solo op Taylors Fender Esquire. Rock It meet ongeveer 12 cent te hoog, en Coming Soon ongeveer 42 cent te hoog, tussen twee noten; de audiocheck hoort E voor dit nummer.

Another One Bites the Dust is de grote verrassing. De opname zit ongeveer 43 cent van het A 440-raster af, en de noten die TuneLit in Deacons riff hoort zijn F, G♯ en B♭ van dat raster, waar een op E gestemde bas E, G en A zou geven. De open snaar is dus niet E 43 cent te laag maar een toonhoogte 57 cent boven E, dichter bij F. Twee tabs van Ultimate Guitar zeggen hetzelfde: de opname staat een halve toon hoger. TuneLit vermeldt het nummer als F Standard 43 cent te laag (hetzelfde als E Standard 57 cent te hoog). De EMI-cd uit 1994 meet op elk nummer van dit album ongeveer 4 cent lager dan de Japanse en Mobile Fidelity-uitgaven.

Met TuneLit: E Standard op kamertoon voor het grootste deel van het album; F Standard −43 ¢ voor Another One Bites the Dust.

Flash Gordon (1980)

E Standard18 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−3 ¢), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

Een soundtrack met korte cues, veel ervan synthesizer en dialoog met weinig gitaar, waardoor sommige metingen zwak zijn. De gitaarstukken zijn duidelijk: Flash's Theme, Football Fight en The Hero staan in E Standard, The Hero ongeveer 8 cent te hoog, Battle Theme 17 cent te laag. Escape from the Swamp (−22 ¢), Marriage of Dale and Ming (−15 ¢) en Flash's Theme Reprise (−14 ¢) hebben ook eigen waarden. De Japanse remaster meet overal ongeveer 4 cent hoger dan deze cd.

Met TuneLit: E Standard; gebruik de nummerknoppen voor The Hero en Battle Theme.

Hot Space (1982)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+1 ¢), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

De dansplaat van Queen heeft weinig gitaar op de eerste kant: Body Language wordt gedreven door de baslijn, Staying Power door blazers, en Deacon speelt ritmegitaar op Back Chat en alle gitaar op Cool Cat. De toonhoogte springt op die kant alle kanten op: Staying Power ligt ongeveer 35 cent te hoog (A ≈ 448,9), Back Chat 14 cent en Body Language 19 cent te laag. De rockkant is stabiel op kamertoon, met Put Out the Fire ongeveer 11 cent te hoog. Under Pressure, gebaseerd op de basriff die Wikipedia aan Deacon toeschrijft, ligt op A 440. Las Palabras de Amor voegt Mays 12-snarige akoestische gitaar toe.

Met TuneLit: E Standard op kamertoon; Staying Power, Back Chat, Body Language en Put Out the Fire op hun eigen knop.

The Works (1984)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+2 ¢), gemeten op de cd van EMI uit 1994.

Radio Ga Ga, I Want to Break Free en It's a Hard Life liggen op A 440. Hammer to Fall, een nummer van May op een hard, hoekig riff, is de uitzondering: ongeveer 33 cent te laag (A ≈ 431,7) van begin tot eind. Man on the Prowl, met Mays solo op een Telecaster, ligt 12 cent te hoog. Is This the World We Created...? staat in de tabs in E♭ Standard op akoestische gitaar, en de opname ligt ongeveer 17 cent daaronder (A ≈ 435,6).

Met TuneLit: E Standard; Hammer to Fall op −33 ¢; E♭ Standard −17 ¢ voor Is This the World We Created...?.

A Kind of Magic (1986)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−2 ¢), gemeten op de eerste cd, EMI CDP 7 46267 2.

Het album The Highlander zit overal dicht bij A 440. Gimme the Prize is het enige nummer met een eigen waarde, ongeveer 15 cent te hoog. One Vision meet ongeveer 11 cent te hoog met lage zekerheid, dus het houdt de albumwaarde; Friends Will Be Friends staat op de plaat in G majeur. Deacon speelt ritmegitaar op Pain Is So Close to Pleasure, en May speelt niet mee op One Year of Love.

Met TuneLit: E Standard op kamertoon; Gimme the Prize op +15 ¢.

The Miracle (1989)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+1 ¢), gemeten op de eerste cd, Parlophone CDP 7 92357 2.

Het meeste van het album zit op A 440, maar vier nummers niet. Khashoggi's Ship ligt ongeveer 47 cent te laag, bijna halverwege naar E♭, en de audiocheck hoort E ervoor. I Want It All is 13 cent te hoog, Scandal 27 cent te hoog en Was It All Worth It 10 cent te hoog. The Miracle, The Invisible Man en Breakthru blijven op kamertoon.

Met TuneLit: E Standard; de vier nummers hierboven op hun eigen knop.

Innuendo (1991)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+4 ¢), gemeten op de eerste cd, Parlophone CDP 7 95887 2.

Het titelnummer, met Steve Howes flamencogitaar, These Are the Days of Our Lives, Bijou en The Show Must Go On zitten allemaal binnen enkele cent van A 440. Headlong staat in Drop D op de tab van spelers, met de bas ook in Drop D, en de audiocheck hoort D als de laagste snaar. I'm Going Slightly Mad meet ongeveer 24 cent te hoog, maar met lage zekerheid. The Hitman zit ongeveer 47 cent te hoog, precies tussen twee noten: het staat vermeld als E Standard +47 ¢, en de lage noten die TuneLit hoort passen minstens zo goed bij de andere lezing (E Standard ongeveer 53 cent te laag).

Met TuneLit: E Standard op kamertoon; Drop D voor Headlong; beide lezingen van The Hitman.

Made in Heaven (1995)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢), gemeten op de eerste cd (Parlophone, 1995).

Na Mercurys dood samengesteld uit zijn laatste zang en oudere opnames, en stabiel op A 440. It's a Beautiful Day zit ongeveer 16 cent te hoog en A Winter's Tale ongeveer 12 cent te laag; Too Much Love Will Kill You, You Don't Fool Me en het titelnummer zitten op kamertoon. Yeah, vier seconden lang, is te kort om te meten, en het lange slotnummer zonder titel heeft geen vaste toonhoogte.

Met TuneLit: E Standard op kamertoon; It's a Beautiful Day en A Winter's Tale op hun eigen knop.

Zeven nummers zitten 40 tot 50 cent van A 440, dicht bij het midden tussen twee noten, waar een tuner beide kan noemen:

• Another One Bites the Dust: vermeld als F Standard 43 cent te laag, op basis van de audiocheck en twee tabs (zie The Game). De pagina biedt ook E Standard 43 cent te laag aan.
• Coming Soon: E Standard +42 ¢; de audiocheck komt overeen met E. De pagina biedt E♭ Standard +42 ¢ als de andere lezing.
• The Hitman: E Standard +47 ¢; de lage noten passen ook bij E Standard 53 cent te laag (A ≈ 427), en dat wordt als de andere lezing aangeboden.
• Fight from the Inside: vermeld als E Standard op A 427, 51 cent te laag. De bas zit op een open snaar die dichter bij E 49 cent te hoog ligt, dus als de knop een halve toon te laag klinkt, stem dan E Standard 49 cent te hoog (A ≈ 452,7).
• Long Away, Khashoggi's Ship en Seven Seas of Rhye: 41 tot 47 cent te laag, dicht bij de rand maar aan de E-kant; de audiocheck komt voor alle drie overeen met E.

Stem op de knop, speel het hoofdriff of akkoord van het nummer mee met de plaat, en schakel naar de andere lezing als het een halve toon ernaast klinkt.

1. Tik op de knop van het nummer, niet die van het album. Op de meeste albums van Queen verschillen de nummers 10 tot 30 cent, genoeg om zuur te klinken.
2. Negeer de toonsoort. Nummers in B♭, E♭ en A♭ worden op een standaard gestemde gitaar gespeeld met barré-vormen.
3. Stem opnieuw voor vier nummers: Fat Bottomed Girls, The Prophet's Song, White Man en Headlong laten snaar 6 zakken naar D; Is This the World We Created...? staat in de tabs een halve toon lager.
4. Controleer de nummers met lage zekerheid op gehoor. We Will Rock You (zijn solo meet ongeveer 19 cent te laag), Fun It (ongeveer 40 cent te hoog), I'm Going Slightly Mad (ongeveer 24 cent te hoog) en One Vision (ongeveer 11 cent te hoog) gebruiken hun albumwaarden; hun notities zeggen welke kant je moet opschuiven als de knop niet klopt.
5. Of verschuif liever de plaat. Met Meespelen kun je een nummer naar je eigen stemming verschuiven, wat makkelijker is dan tussen elk nummer van A Day at the Races en Jazz opnieuw te stemmen.

Elke gitaarvermelding op deze pagina's draagt Gemeten door TuneLit, omdat de afwijking komt uit onze eigen analyse van een cd. De naam van de stemming berust op ander bewijs:

• Officieel: May zei het zelf. Fat Bottomed Girls staat in Drop D, zo geschreven, in zijn Total Guitar-les, en zijn podiumopstelling houdt daarvoor een gitaar in Drop D klaar.
• Vaak genoemd: naslagwerken zijn het eens. Drop D voor The Prophet's Song, en E Standard als Mays stemming in de hele catalogus.
• Volgens tabs: White Man en Headlong in Drop D, Is This the World We Created...? in E♭ Standard, en de halve toon omhoog van Another One Bites the Dust.

Houd een paar grenzen in gedachten. Negen albums zijn gemeten van de remasters van EMI's uit 1993 en 1994, één van de heruitgave van Hollywood's uit 1991 en één van een Mobile Fidelity-schijf, niet van de eerste cd's uit de jaren '80; de kruiscontroles hierboven suggereren dat een andere uitgave binnen enkele cent zit. Nummers met veel synthesizer, de Flash Gordon-cues en de stampen van We Will Rock You geven de schatter weinig om mee te werken. En een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak: ze kan niet zeggen of een nummer uit de maat is door een bandmachine of door een bewuste snelheidsverandering.

• Queen (1973): E Standard +11 ¢; Keep Yourself Alive −8 ¢, Jesus −9 ¢, The Night Comes Down en Seven Seas of Rhye... op kamertoon.
• Queen II (1974): E Standard +7 ¢; The March of the Black Queen +18 ¢, Funny How Love Is +17 ¢, White Queen −4 ¢, The Loser in the End op kamertoon, Seven Seas of Rhye −41 ¢.
• Sheer Heart Attack (1974): E Standard −4 ¢; Now I'm Here +7 ¢, Stone Cold Crazy +5 ¢, In the Lap of the Gods −13 ¢.
• A Night at the Opera (1975): E Standard −15 ¢; '39 op kamertoon, Death on Two Legs −7 ¢, God Save the Queen +23 ¢. Drop D: The Prophet's Song.
• A Day at the Races (1976): E Standard −21 ¢; Long Away −45 ¢, Drowse −10 ¢. Drop D: White Man.
• News of the World (1977): E Standard −4 ¢; Sheer Heart Attack −18 ¢, Who Needs You −26 ¢, Sleeping on the Sidewalk +14 ¢, It's Late +11 ¢, Fight from the Inside een halve toon af.
• Jazz (1978): E Standard +16 ¢; Dreamer's Ball −31 ¢. Drop D +24 ¢: Fat Bottomed Girls.
• The Game (1980): E Standard op kamertoon; Rock It +12 ¢, Coming Soon +42 ¢. F Standard −43 ¢: Another One Bites the Dust.
• Flash Gordon (1980): E Standard op kamertoon; The Hero +8 ¢, Battle Theme −17 ¢ en vier cues met hun eigen waarden.
• Hot Space (1982): E Standard op kamertoon; Staying Power +35 ¢, Put Out the Fire +11 ¢, Back Chat −14 ¢, Body Language −19 ¢.
• The Works (1984): E Standard op kamertoon; Man on the Prowl +12 ¢, Hammer to Fall −33 ¢. E♭ Standard −17 ¢: Is This the World We Created...?.
• A Kind of Magic (1986): E Standard op kamertoon; Gimme the Prize +15 ¢.
• The Miracle (1989): E Standard op kamertoon; I Want It All +13 ¢, Scandal +27 ¢, Was It All Worth It +10 ¢, Khashoggi's Ship −47 ¢.
• Innuendo (1991): E Standard op kamertoon; The Hitman +47 ¢, tussen twee noten. Drop D: Headlong.
• Made in Heaven (1995): E Standard op kamertoon; It's a Beautiful Day +16 ¢, A Winter's Tale −12 ¢.
• Gouden regel: Mays stemming is E Standard; de toonhoogte van de plaat is wat verandert. Tik op de knop van het nummer.