Deftones stemmingen.

Een tuner vergelijkt elke noot met een referentie-A, normaal 440 Hz. Als een opname een beetje boven of onder dat raster zit, voegen de albumpagina's de afwijking toe aan de naam van de stemming, zoals "Drop C♯ +26 ¢" voor Lhabia. Een cent is een honderdste halve toon, dus 26 cent is ongeveer een kwart van de weg naar de volgende noot. Je kunt dezelfde afwijking ook lezen als een andere referentie: +26 ¢ is A ≈ 446,6 Hz. Alles binnen 4 cent van de kamertoon wordt getoond als gewoon A 440, omdat een speler het verschil niet kan horen en de meting niet nauwkeuriger is dan dat.

De knoppen Stemmen doen dit voor je. Om met de hand te stemmen, kies je de stemming, tik op het A 440-chipje en typ de referentie, bijvoorbeeld 444 Hz voor Change (In the House of Flies).

Vanaf White Pony hebben de meeste Deftones-nummers twee gitaarpartijen, en de tabs geven ze vaak verschillende stemmingen. Op Diamond Eyes bijvoorbeeld staat Carpenters achtsnarige in F♯ B E A D G B E, terwijl de gitaar van Chino Moreno op Sextape in de tabs in Drop C staat. Een rij in de database kan maar één stemming bevatten, dus TuneLit zet bij elk nummer de stemming van Carpenter: die draagt de lage riffs en het geluid van de band, en het is de stemming die hij zelf heeft beschreven. Waar de tabs het deel van Chino in een andere stemming zetten, staat dat in de opmerkingen van het nummer.

Twee feiten maken de uitgebreide stemmingen vriendelijker dan ze lijken. De achtsnarige van Carpenter heeft, in beide stemmingen, gewone E Standard op de bovenste zes snaren, en zijn zevensnarige stemmingen van 2003 en 2006 hebben C♯ Standard op de bovenste zes. Meer daarover in de sectie over zessnarige gitaren hieronder.

1995: zes snaren in E. Op Adrenaline speelde Carpenter een zessnarige gitaar, en de hoofdtabs zetten elk nummer in E Standard. De controle van TuneLit op het geluid klopt bij de meeste, met één duidelijke uitzondering: het openingsnummer, Bored, heeft zijn lage noten op D en E♭ en nooit op E, wat alleen werkt in Drop D. Sommige tabs hadden het al die tijd zo.

1997: Drop C♯. Around the Fur staat in de tabs in Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), wat neerkomt op Drop D een halve toon lager, met de lage snaar van Mascara en Dai the Flu een hele toon hoger, in E♭ Standard. De controle op het geluid klopt bij elk van de tien nummers, de sterkste bevestiging van alle albums van Deftones.

2000: Drop C en een tweede gitaar. White Pony staat door het hele album in de tabs in Drop C (C G C F A D). In een interview uit 2016 met Premier Guitar zei Carpenter dat hij door heel White Pony een zevensnarige met standaardmensuur gebruikte, afgesteld zoals zijn zessnarigen, met de extra snaar als hoge drone erbovenop; een interview uit die tijd noemde het vooral een zessnarig album, en Carpenter zei dat Chino gitaar speelt op Digital Bath, Pink Maggit, Teenager en Change. In hetzelfde interview noemt hij Fear Factory en Meshuggah als de zevensnarige bands die hij mooi vond, en belooft hij de volgende keer meer zevensnarig spel.

2003: de zevensnarige in G♯. Voor het titelloze album stemde Carpenter zijn zevensnarige, in zijn woorden, op A♭ of G♯: G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯. Dat is een zevensnarige een kleine terts lager dan de standaard B, en Wikipedia vermeldt dat het grootste deel van het album die stemming gebruikt. De zessnarige partijen van Chino op Minerva en Battle-Axe staan in de tabs in Drop C♯, en de vijfsnarige bas van Chi Cheng in G♯ op de meeste nummers.

2006: één snaar lager. Op Saturday Night Wrist hield Carpenter die gitaar en liet hij de lage snaar gewoon naar F♯ zakken: F♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯. Chino's tweede gitaar staat op verschillende nummers in de tabs in Drop D of Drop C.

2010 en 2012: de achtsnarige. Diamond Eyes was Carpenters eerste plaat op een achtsnarige, die hij hield in de stemming waarin hij kwam, F♯ B E A D G B E. Voor Koi No Yokan liet hij de lage snaar zakken naar E, een stemming waarover hij zei dat Tosin Abasi van Animals as Leaders hem had verteld. Sergio Vega verving Chi Cheng op bas vanaf Diamond Eyes; Cheng overleed in 2013, vijf jaar na het auto-ongeluk dat ook het onafgemaakte album Eros op de plank legde.

2016 tot 2025: acht en negen snaren. De tabs zetten Gore en het grootste deel van Ohms weer in F♯ Standard op acht snaren, met het titelnummer van Gore in Drop E. Voor Ohms bouwde ESP Carpenter een eenmalige negensnarige, die voor het eerst klonk op het titelnummer; tabs stemmen hem op C♯ F♯ B E A D G B E, een achtsnarige met een extra lage C♯. Op Private Music zorgden Carpenters gezondheidsproblemen ervoor dat Chino meer van de gitaarpartijen schreef en speelde, en de tabs zetten Carpenters achtsnarige weer in Drop E.

Wat de cd's zeggen. De vijf albums van Saturday Night Wrist tot Ohms meten allemaal binnen 2,5 cent van A 440, en Private Music ongeveer 4 cent te laag. De eerste twee albums lopen over het geheel 5 tot 7 cent te hoog, met losse nummers veel verder af, en White Pony en het titelloze album hebben elk een paar nummers die 13 tot 23 cent te hoog zitten. Niets in onze bronnen verklaart die nummers; een meting kan niet zeggen of een gitaar op het gehoor is gestemd of een bandrecorder die iets te snel loopt. Elke andere editie in de bibliotheek, inclusief de remaster van 2020 van White Pony, leest hetzelfde als de eerste persing, binnen 2,5 cent per nummer.

Adrenaline (1995)

E Standard +7 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,7), gemeten op de Amerikaanse cd.

Het debuut, geproduceerd door Terry Date, werd snel opgenomen met nummers die de band al jaren speelde. De hoofdtabs zetten elk nummer in E Standard, en de controle van TuneLit op het geluid klopt bij zeven ervan. Bored is anders: op de cd liggen de lage noten op D en E♭, in twee octaven, en een lage E klinkt nooit. In E Standard kunnen noch de gitaar noch de bas die lage D bereiken, dus Bored staat in Drop D, de stemming van een Songsterr-versie en van de best beoordeelde Guitar Pro-tab op Ultimate Guitar. Het omgekeerde gebeurt bij Engine No. 9: een populaire tab zet het in Drop D, maar de lage noten van de opname bereiken nooit D, dus het blijft in E Standard. Fireal is het nummer waar het geluid het meest open over laat: onder het riff klinken enkele E♭ en D, terwijl elke tab E Standard zegt.

De Amerikaanse cd zit ongeveer 7 cent te hoog, en de Europese persing leest hetzelfde binnen een cent. Minus Blindfold is de uitzondering op de kamertoon, ongeveer 10 cent lager dan de rest.

Met TuneLit: E Standard +7 ¢ voor de meeste nummers, Drop D +7 ¢ voor Bored, gewone E Standard voor Minus Blindfold. Het verborgen nummer Fist, dat op de cd op Fireal volgt, staat niet in de lijst.

Around the Fur (1997)

Drop C♯ +5 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C♯ +5 ¢ (A ≈ 441,3), gemeten op de Amerikaanse cd.

Opgenomen met Terry Date in Seattle, het album dat de naam van de band maakte; in de VS werd het platina. Elk nummer staat in de tabs in Drop C♯, behalve Mascara en Dai the Flu, die de lage snaar een hele toon omhoog zetten naar E♭ Standard, en de controle van TuneLit op het geluid klopt met alle tien. Max Cavalera voegt zang en gitaar toe aan Headup, en zijn partij staat in dezelfde Drop C♯ in de tabs.

De toonhoogte is de losste van alle Deftones-albums. De mediaan van de cd zit ongeveer 5 cent te hoog, maar My Own Summer (Shove It) meet ongeveer 8 cent te laag, Lhabia ongeveer 26 cent te hoog, Mascara ongeveer 13 en Be Quiet and Drive (Far Away) ongeveer 14 cent te hoog. Die vier krijgen elk een eigen waarde. Lotion meet ook ongeveer 23 cent te hoog, maar met zeer lage zekerheid, dus het houdt de albumwaarde. De Japanse cd en de beperkte festivaleditie lezen binnen een cent hetzelfde, dus de spreiding zit in de master.

Met TuneLit: Drop C♯ voor de meeste nummers, met de eigen referentie van elk nummer waar die afwijkt, en E♭ Standard voor Mascara (+13 ¢) en Dai the Flu (+5 ¢). Drop D-tabs van Be Quiet and Drive komen veel voor, maar de opname staat in Drop C♯.

White Pony (2000)

Drop C11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop C op de kamertoon (gemeten ongeveer 3 ¢ te laag), op de cd met de grijze hoes, de eerste gewone editie.

Het eerste album met Chino Moreno op gitaar, en het album waarop het geluid van de band openging. Elk nummer staat in de tabs in Drop C, gitaren en bas evengoed. Carpenter speelde een zevensnarige met standaardmensuur, afgesteld zoals zijn zessnarigen met een extra hoge snaar als drone, en een interview uit die tijd noemde het vooral een zessnarig album. Scott Weiland zingt op Rx Queen en Maynard James Keenan op Passenger.

De meeste nummers zitten binnen ongeveer 8 cent van A 440, maar drie lezen 15 tot 16 ¢ te hoog: Feiticeira, Passenger en Change (In the House of Flies). De uitgave met rode hoes, de Japanse cd, de heruitgave met witte hoes en de remaster uit 2020 laten allemaal hetzelfde patroon zien binnen 2,5 cent, dus het zit in de master. Back to School (Mini Maggit), het nummer dat vooraan op de heruitgave met witte hoes is toegevoegd, leest ongeveer 14 cent te laag. Het staat niet op de oorspronkelijke tracklist en wordt hier niet vermeld.

De audiocheck komt bij zeven nummers overeen met Drop C. Bij Feiticeira hoort hij in de lage noten veel meer B dan C. Een basstab in Drop C speelt door het couplet B, wat dat kan verklaren. Het nummer blijft daarom in Drop C zoals in de tabs, maar het is de moeite waard om op gehoor te controleren.

Met TuneLit: Drop C op A 440 voor de meeste nummers; Drop C +15 ¢ voor Feiticeira en +16 ¢ voor Passenger en Change.

Deftones (2003)

G♯ Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: G♯ Standard op een zevensnarige (G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯) op kamertoon, gemeten op de cd uit de VS.

Carpenter's eigen beschrijving van zijn stemming voor dit album: A♭ of G♯, wat je het liefst hebt. Chino Moreno's partijen bij Minerva en Battle-Axe staan in de tabs op een zessnarige in Drop C♯, en Chi Cheng staat op een vijfsnarige bas in G♯ bij de meeste nummers. Lucky You is een triphop-stuk met DJ Crook en Rey Osburn.

De cd zit over het geheel op kamertoon, minder dan 1 ¢ te hoog, met twee nummers die eruit springen: Hexagram ongeveer 13 ¢ te hoog en When Girls Telephone Boys ongeveer 23 ¢ te hoog. Bij die laatste hoort de audiocheck in de lage noten meer G dan G♯, in tegenstelling tot alle tabs. Het staat op G♯, maar is de moeite waard om op gehoor te controleren. De Japanse cd komt binnen 2 ¢ overeen.

Met TuneLit: G♯ Standard op de zevensnarige voor elk nummer, met +13 ¢ voor Hexagram en +23 ¢ voor When Girls Telephone Boys. Op een zessnarige: zie hieronder.

Saturday Night Wrist (2006)

Drop F♯12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop F♯ op een zevensnarige (F♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯) op kamertoon, gemeten op de cd uit de VS.

Carpenter's verandering voor deze plaat was één snaar: de lage G♯ van zijn zevensnarige ging omlaag naar F♯. Beware staat in de tabs met die snaar op G♯, dus het heeft een eigen stemming. Chino Moreno's tweede gitaar staat in de tabs in Drop D bij Hole in the Earth, Cherry Waves en Xerces, en in Drop C bij Beware en Rivière. Zijn partij op Combat staat in E Standard. Serj Tankian zingt op Mein en Annie Hardy is te horen op Pink Cellphone.

De cd zit ongeveer 2 ¢ te hoog, en elk nummer komt binnen 8 ¢ daarvan uit. De gewone Europese uitgave en de Japanse cd komen binnen een cent overeen. De audiocheck klopt met de lage F♯ bij zes nummers en met de G♯ van Beware. Bij Pink Cellphone klinkt de lage F♯ nooit, en er bestaat geen tab, dus de vermelding is gewoon die van het album.

Met TuneLit: Drop F♯ op de zevensnarige, G♯ Standard voor Beware, allemaal op A 440.

Diamond Eyes (2010)

F♯ Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F♯ Standard op een achtsnarige (F♯ B E A D G B E) op kamertoon, gemeten op de cd.

Carpenter's eerste achtsnarige plaat, met de gitaar in zijn fabrieksstemming. De bovenste zes snaren zijn gewoon E Standard, en de lage B en F♯ dragen de zwaarste riffs, zoals You've Seen the Butcher en Rocket Skates. De tabs zetten Chino Morenos gitaar in Drop C bij Royal, Sextape en 976-EVIL, en in Drop D bij Beauty School. Sergio Vega's bas staat meestal in Drop C.

De cd zit ongeveer 1 ¢ te hoog en geen enkel nummer wijkt meer dan 4 ¢ af, dus elke knop is gewoon A 440. De audiocheck van TuneLit heeft hier weinig te zeggen. Die gaat ervan uit dat de bas nooit lager speelt dan de laagste snaar van de gitaar, en een Drop C-bas onder een achtsnarige F♯ breekt die regel. De eigen verklaring van Carpenter over de stemming is het bewijs.

Met TuneLit: F♯ Standard op de achtsnarige voor elk nummer. Voor Chino's partijen, zie de notities bij elk nummer.

Koi No Yokan (2012)

Drop E11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop E op een achtsnarige (E B E A D G B E) op kamertoon, gemeten op de cd.

Voor dit album verlaagde Carpenter de lage F♯ van de achtsnarige naar E, een volle octaaf onder de lage E van een zessnarige. Chino Morenos gitaar staat op verschillende nummers in de tabs in Drop D of lager. De meest bekeken tab van Entombed schrijft Carpenter's partij in F♯ Standard. Het nummer raakt de lage snaar misschien gewoon nooit aan, dus het volgt het album.

De cd is de strakste van alle Deftones-platen: minder dan 1 ¢ te hoog, met geen enkel nummer meer dan 5 ¢ ervandaan.

Met TuneLit: Drop E op de achtsnarige voor elk nummer, op A 440.

Gore (2016)

F♯ Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F♯ Standard op een achtsnarige op kamertoon, gemeten op de Japanse cd.

Premier Guitar omschreef Gore als opgebouwd op laag gestemde achtsnarige gitaren, met Chino Moreno op gitaar bij bijna elk nummer en Sergio Vega op een zessnarige Bass VI voor een groot deel van de plaat. De tabs zetten Carpenter weer op F♯ Standard, met het titelnummer in Drop E, en Chino's partijen in Drop C of lager. Jerry Cantrell van Alice in Chains speelt de solo op Phantom Bride, in de tabs in Drop C.

De cd zit ongeveer 1 ¢ te hoog. De audiocheck is niet nuttiger dan bij Diamond Eyes, om dezelfde reden.

Met TuneLit: F♯ Standard op de achtsnarige, Drop E voor Gore, allemaal op A 440.

Ohms (2020)

F♯ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: F♯ Standard op een achtsnarige op kamertoon, gemeten op de Japanse cd.

Terry Date's eerste uitgebrachte Deftones-productie sinds het titelloze album, en Sergio Vega's laatste plaat met de band. ESP bouwde voor Carpenter een eenmalige negensnarige, die je voor het eerst hoort op het titelnummer. De tabs stemmen die als C♯ F♯ B E A D G B E en gebruiken hem op Ohms, Radiant City en The Spell of Mathematics. Eén tab van Ohms vermeldt dat het riff op de bovenste zes snaren blijft, de noten van E Standard, en Guitar World hoorde een octaafpedaal het meeste van de lage tonen doen. De andere nummers staan in de tabs in F♯ Standard op acht snaren, met Chino Morenos gitaar in zijn eigen lagere stemmingen.

De cd zit ongeveer 2 ¢ te hoog en elk nummer komt binnen 4 ¢ daarvan uit.

Met TuneLit: F♯ Standard op de achtsnarige; de drie negensnarige nummers openen de tuner als een eigen negensnarige.

Private Music (2025)

Drop E −4 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: Drop E op een achtsnarige, 4 ¢ te laag (A ≈ 438,9), gemeten op de Europese cd.

Geproduceerd door Nick Raskulinecz, met toerbassist Fred Sablan op zijn eerste Deftones-album. Guitar World meldde dat Carpenter's gezondheidsproblemen tijdens de sessies betekenden dat Chino Moreno meer van de gitaarpartijen overnam. De tabs zetten Carpenter's achtsnarige in Drop E en Chino's gitaar vooral in Drop C of Drop D. I Think About You All the Time heeft de lage snaar van Chino op C, onder verder standaard snaren. Het slotnummer, Departing the Body, staat in de tabs in Drop D voor beide gitaren, en de audiocheck komt overeen met de lage D.

De cd zit ongeveer 4 ¢ te laag, het enige Deftones-album dat meetbaar onder kamertoon ligt. Ecdysis leest ongeveer 5 ¢ te hoog en heeft een eigen waarde.

Met TuneLit: Drop E op de achtsnarige op A 438,9 voor de meeste nummers, Ecdysis +5 ¢, Departing the Body in Drop D −4 ¢.

De meeste spelers hebben geen zeven- of achtsnarige, en je hebt die voor de meeste van deze nummers niet nodig:

• Adrenaline, Around the Fur, White Pony: dit zijn al zessnarige stemmingen. Stem precies zoals hier staat.
• Titelloos album en Saturday Night Wrist: de bovenste zes snaren van Carpenter's zevensnarige zijn in beide stemmingen C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯). Stem elke snaar van een zessnarige drie halve tonen omlaag, dan heb je alles behalve de laagste snaar. Riffs op die snaar kun je een octaaf omhoog spelen of naar een baritonstemming verplaatsen. Een gewone snarenset wordt zo laag slap, dus een zwaardere set helpt.
• Diamond Eyes tot Private Music: de bovenste zes snaren van de achtsnarige zijn in beide F♯ Standard en Drop E gewoon E Standard. Een gitaar in E Standard speelt elke partij boven de twee lage snaren op dezelfde toonhoogte. De riffs op de lage B en F♯ (of E) klinken op een zessnarige een octaaf hoger.
• Chino Morenos partijen zijn zessnarige stemmingen, meestal Drop C of Drop D. De notities bij elk nummer noemen degene die de tabs geven.

Hoe je ook gaat, stel eerst de referentie in. Op de vroege albums is een perfecte A 440 een paar cent te laag ten opzichte van de plaat, en bij Lhabia of When Girls Telephone Boys veel meer.

Geen van onze bronnen geeft de toonhoogte van een Deftones-plaat, dus elke afwijking hier is nieuw. Drie dingen vallen op. Around the Fur is het minst consistente album, met nummers die een derde van een halve toon uit elkaar liggen, en dat is op elke persing hetzelfde. White Pony en het titelloze album zitten als geheel op kamertoon, maar elk verbergt een paar nummers die 13 tot 23 cent te hoog staan. En vanaf Saturday Night Wrist ligt elk album binnen een paar cent van A 440, en bijna elk nummer binnen 5 cent van zijn album.

De audiocheck komt overeen met 52 van de 108 nummers zoals ze nu worden vermeld, inclusief het hele Around the Fur. Eén nummer is verplaatst: Bored, naar de Drop D die een tab al noemde, nadat bleek dat de lage noten D en E♭ zijn. Bij een paar nummers waar niets anders dat ondersteunt, klopt het niet, waaronder Feiticeira, When Girls Telephone Boys en Pink Cellphone. Die staan in de notities als nummers om op gehoor te controleren. Op de achtsnarige albums kan de check meestal niets zeggen, omdat de bas lager speelt dan de laagste snaar van de gitaar.

Houd een paar beperkingen in gedachten. Dichte, lage mixen zijn lastig af te lezen, dus de meeste nummers gebruiken de waarde van hun album, en alleen duidelijke afwijkers krijgen een eigen waarde. Alles binnen ±4 ¢ telt als kamertoon. Alle cijfers komen van cd's in de bibliotheek van de eigenaar; het geluid wordt nooit geüpload of gepubliceerd, alleen de cijfers.

Elke stemming heeft een label. De afwijking in cent komt uit onze eigen meting, dus elk album toont Gemeten door TuneLit. De naam van de stemming rust op de andere soorten bewijs:

• Officieel: Stephen Carpenter's eigen verhaal in een interview met Premier Guitar uit 2016. Dat behandelt het titelloze album, Saturday Night Wrist, Diamond Eyes en Koi No Yokan.
• Volgens tabs: transcripties door spelers, vooral Songsterr en Ultimate Guitar. Dit geldt voor de eerste drie albums, Gore, Ohms, Private Music en de meeste details per nummer.
• Omstreden: de bronnen zijn het oneens, zoals bij Bored. We noemen de meest waarschijnlijke stemming en zeggen wat de andere zijn.
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van de cd, met de afwijking in cent.

Klinkt een nummer nog een beetje scheef? Verschuif de referentie een hertz of twee. Rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 ¢.

• Adrenaline (1995): E Standard +7 ¢; Drop D +7 ¢ voor Bored; E Standard op A 440 voor Minus Blindfold.
• Around the Fur (1997): Drop C♯ +5 ¢; My Own Summer −8 ¢, Lhabia +26 ¢, Be Quiet and Drive +14 ¢; E♭ Standard voor Mascara (+13 ¢) en Dai the Flu (+5 ¢).
• White Pony (2000): Drop C; Feiticeira +15 ¢, Passenger en Change +16 ¢.
• Deftones (2003): G♯ Standard op zeven snaren; Hexagram +13 ¢, When Girls Telephone Boys +23 ¢.
• Saturday Night Wrist (2006): Drop F♯ op zeven snaren; G♯ Standard voor Beware.
• Diamond Eyes (2010): F♯ Standard op acht snaren.
• Koi No Yokan (2012): Drop E op acht snaren.
• Gore (2016): F♯ Standard op acht snaren; Drop E voor Gore.
• Ohms (2020): F♯ Standard op acht snaren; negen snaren (C♯ F♯ B E A D G B E) voor The Spell of Mathematics, Radiant City en Ohms.
• Private Music (2025): Drop E op acht snaren −4 ¢; Ecdysis +5 ¢; Drop D voor Departing the Body.
• Op een zessnarige: C♯ Standard dekt de albums op zeven snaren, E Standard die op acht snaren, op de laagste snaren na.