Stroje Deftones.

Tuner porównuje każdą nutę z A odniesienia, zwykle 440 Hz. Gdy płyta jest trochę powyżej lub poniżej tej siatki, strony albumów dodają odchyłkę do nazwy stroju, na przykład "Drop C♯ +26 ¢" dla Lhabia. Cent to jedna setna półtonu, więc 26 centów to około jednej czwartej drogi do następnego dźwięku. Tę samą odchyłkę można zapisać jako inne odniesienie: +26 ¢ to A ≈ 446,6 Hz. Wszystko w granicach 4 centów od kamertonu jest pokazane jako zwykłe A 440, bo gracz nie usłyszy różnicy, a pomiar nie jest dokładniejszy niż to.

Przyciski Nastrój robią to za ciebie. Aby nastroić ręcznie, wybierz strój, dotknij chipu A 440 i wpisz odniesienie, na przykład 444 Hz dla Change (In the House of Flies).

Od White Pony wzwyż większość utworów Deftones ma dwie partie gitarowe, a tabulatury często podają im różne stroje. Na Diamond Eyes na przykład ośmiostrunowa gitara Carpentera jest w F♯ B E A D G B E, a gitara Chino Moreno w Sextape jest zapisana w Drop C. Wiersz bazy danych może przechować tylko jeden strój, więc TuneLit podaje strój Carpentera dla każdego utworu: niesie niskie riffy i brzmienie zespołu, i to ten, który on sam opisał. Gdy tabulatury podają partię Chino w innym stroju, uwagi do utworu o tym mówią.

Dwa fakty czynią stroje o rozszerzonym zakresie przyjaźniejszymi, niż wyglądają. Ośmiostrunowa gitara Carpentera, w obu swoich strojach, ma zwykłe E Standard na sześciu górnych strunach, a jego siedmiostrunowe stroje z 2003 i 2006 roku mają na nich C♯ Standard. Więcej o tym w sekcji o gitarach sześciostrunowych poniżej.

1995: sześć strun w E. Na Adrenaline Carpenter grał na gitarze sześciostrunowej, a główne tabulatury podają każdy utwór w E Standard. Sprawdzenie TuneLit z nagrania zgadza się w większości, z jednym wyraźnym wyjątkiem: otwierający utwór, Bored, ma niskie dźwięki na D i E♭, a nigdy na E, co działa tylko w Drop D. Niektóre tabulatury tak zapisywały od początku.

1997: Drop C♯. Around the Fur jest zapisany w Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), czyli Drop D obniżony o półton, z niską struną w Mascara i Dai the Flu podniesioną o cały ton, do E♭ Standard. Sprawdzenie z nagrania zgadza się przy każdym z dziesięciu utworów, najmocniejsze potwierdzenie spośród albumów Deftones.

2000: Drop C i druga gitara. White Pony jest zapisany w Drop C (C G C F A D) w całości. W wywiadzie z 2016 roku dla Premier Guitar Carpenter powiedział, że przez cały White Pony używał siedmiostrunowej gitary o standardowej menzurze, ustawionej jak jego sześciostrunowe, z dodatkową struną grającą wysoki bordun; wywiad z tamtego czasu opisywał to jako głównie album sześciostrunowy, a Carpenter mówił, że Chino gra w Digital Bath, Pink Maggit, Teenager i Change. Ten sam wywiad wymienia Fear Factory i Meshuggah jako zespoły siedmiostrunowe, które lubił, i obiecuje więcej gry na siedmiu strunach następnym razem.

2003: siedmiostrunowa w G♯. Na albumie o tym samym tytule Carpenter nastroił swoją siedmiostrunową, jak sam mówi, w A♭ lub G♯: G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯. To gitara nastrojona o tercję małą niżej niż jej standardowe B, a Wikipedia zauważa, że większość albumu tak właśnie gra. Partie sześciostrunowe Chino w Minerva i Battle-Axe są zapisane w Drop C♯, a pięciostrunowy bas Chi Cheng w G♯ w większości utworów.

2006: o jedną strunę niżej. Na Saturday Night Wrist Carpenter zachował tę gitarę i po prostu obniżył jej niską strunę do F♯: F♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯. Druga gitara Chino jest zapisana w Drop D albo Drop C w kilku utworach.

2010 i 2012: ośmiostrunowa. Diamond Eyes był pierwszą płytą Carpentera na ośmiostrunowej gitarze, którą zostawił w stroju fabrycznym: F♯ B E A D G B E. Na Koi No Yokan obniżył niską strunę do E, strój, o którym, jak mówił, opowiedział mu Tosin Abasi z Animals as Leaders. Sergio Vega zastąpił Chi Cheng na basie od Diamond Eyes; Cheng zmarł w 2013 roku, pięć lat po wypadku samochodowym, który też wstrzymał nieukończony album Eros.

2016 do 2025: osiem i dziewięć strun. Tabulatury podają Gore i większość Ohms z powrotem w F♯ Standard na ośmiu strunach, z utworem tytułowym Gore w Drop E. Dla Ohms ESP zbudowało Carpenterowi jednorazową dziewięciostrunową gitarę, pierwszą słyszaną w utworze tytułowym; tabulatury stroją ją C♯ F♯ B E A D G B E, czyli ośmiostrunową z dodaną niską C♯. Na Private Music problemy zdrowotne Carpentera sprawiły, że Chino napisał i zagrał więcej partii gitarowych, a tabulatury podają ośmiostrunową Carpentera z powrotem w Drop E.

Co mówią płyty. Pięć albumów od Saturday Night Wrist do Ohms mieści się w granicach 2,5 centa od A 440, a Private Music około 4 centów za nisko. Dwa pierwsze albumy mają w sumie 5 do 7 centów za wysoko, z pojedynczymi utworami znacznie dalej, a White Pony i album o tym samym tytule mają po kilka utworów 13 do 23 centów za wysoko. Nasze źródła nie wyjaśniają tych utworów; pomiar nie odróżni gitary nastrojonej ze słuchu od magnetofonu, który chodzi trochę za szybko. Każde inne wydanie w bibliotece, w tym remaster White Pony z 2020 roku, wypada tak samo jak pierwsze tłoczenie, w granicach 2,5 centa dla każdego utworu.

Adrenaline (1995)

E Standard +7 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,7), zmierzony na amerykańskim CD.

Debiut, wyprodukowany przez Terry'ego Date'a, nagrany szybko z utworami, które zespół grał od lat. Główne tabulatury podają każdy utwór w E Standard, a sprawdzenie TuneLit z nagrania zgadza się w siedmiu z nich. Bored jest inny: na płycie jego niskie dźwięki leżą na D i E♭, w dwóch oktawach, a niskiego E nigdy nie słychać. W E Standard ani gitara, ani bas nie sięgną tego niskiego D, więc Bored jest zapisany w Drop D, strój wersji Songsterr i najlepiej ocenianej tabulatury Guitar Pro na Ultimate Guitar. Odwrotnie jest z Engine No. 9: popularna tabulatura podaje ją w Drop D, ale niskie dźwięki płyty nigdy nie sięgają D, więc zostaje w E Standard. Fireal to utwór, który nagranie zostawia najbardziej otwartym: pod jego riffem słychać E♭ i D, podczas gdy każda tabulatura mówi E Standard.

Amerykańska płyta CD brzmi około 7 centów za wysoko, a europejskie tłoczenie wypada tak samo w granicach centa. Minus Blindfold jest wyjątkiem na kamertonie, około 10 centów niżej niż reszta.

Z TuneLit: E Standard +7 ¢ dla większości utworów, Drop D +7 ¢ dla Bored, zwykłe E Standard dla Minus Blindfold. Ukryty utwór Fist, który na płycie następuje po Fireal, nie jest na liście.

Around the Fur (1997)

Drop C♯ +5 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C♯ +5 ¢ (A ≈ 441,3), zmierzony na amerykańskim CD.

Nagrany z Terrym Date'em w Seattle, album, który zrobił zespołowi nazwę; w USA osiągnął status platynowego. Każdy utwór jest zapisany w Drop C♯ poza Mascara i Dai the Flu, które podnoszą niską strunę o cały ton do E♭ Standard, a sprawdzenie audio TuneLit zgadza się ze wszystkimi dziesięcioma. Max Cavalera dodaje wokal i gitarę w Headup, a jego partia jest zapisana w tym samym Drop C♯.

Strój jest najluźniejszy ze wszystkich albumów Deftones. Mediana płyty CD to około 5 centów za wysoko, ale My Own Summer (Shove It) wypada około 8 centów za nisko, Lhabia około 26 centów za wysoko, Mascara około 13, a Be Quiet and Drive (Far Away) około 14 centów za wysoko. Te cztery dostają własne wartości. Lotion też wypada około 23 centów za wysoko, ale przy bardzo niskiej pewności, więc zachowuje wartość albumu. Japońska płyta CD i limitowana edycja festiwalowa wypadają tak samo w granicach centa, więc rozrzut jest już w masterze.

Z TuneLit: Drop C♯ dla większości utworów, z własnym kamertonem utworu tam, gdzie różni się od reszty, oraz E♭ Standard dla Mascara (+13 ¢) i Dai the Flu (+5 ¢). Tabulatury Be Quiet and Drive w Drop D są częste, ale płyta jest w Drop C♯.

White Pony (2000)

Drop C11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C na kamertonie (zmierzone około 3 ¢ za nisko), na płycie CD w szarej okładce, pierwszym standardowym wydaniu.

Pierwszy album z Chino Moreno na gitarze i ten, w którym brzmienie zespołu się otworzyło. Każdy utwór jest zapisany w Drop C, zarówno gitary, jak i bas. Carpenter grał na siedmiostrunowej gitarze o standardowej menzurze, ustawionej jak jego sześciostrunowe, z dodatkową wysoką struną jako bordunem, a ówczesny wywiad nazwał to głównie płytą sześciostrunową. Scott Weiland śpiewa w Rx Queen, a Maynard James Keenan w Passenger.

Większość piosenek mieści się w granicach około 8 ¢ od A 440, ale trzy wychodzą 15 do 16 ¢ za wysoko: Feiticeira, Passenger i Change (In the House of Flies). Limitowana edycja z czerwoną okładką, japońska płyta CD, reedycja z białą okładką i remaster z 2020 roku pokazują ten sam wzór w granicach 2,5 ¢, więc jest on w masterze. Back to School (Mini Maggit), piosenka dodana na początku reedycji z białą okładką, wychodzi około 14 ¢ za nisko; nie należy do oryginalnej listy utworów i nie jest tu wymieniona.

Sprawdzenie audio zgadza się z Drop C w siedmiu piosenkach. W Feiticeira słyszy w niskich dźwiękach znacznie więcej B niż C; tabulatura basu w Drop C gra B przez zwrotkę, co może to tłumaczyć, więc piosenka zostaje w Drop C zgodnie z tabulaturą, ale warto ją sprawdzić ze słuchu.

W TuneLit: Drop C przy A 440 w większości piosenek; Drop C +15 ¢ dla Feiticeira i +16 ¢ dla Passenger i Change.

Deftones (2003)

G♯ Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: G♯ Standard na siedmiu strunach (G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯) w kamertonie, zmierzony na płycie US CD.

Opis stroju tego albumu według samego Carpentera: A♭ albo G♯, jak wolisz. Partie Chino Moreno w Minerva i Battle-Axe są zapisane na sześciu strunach w Drop C♯, a Chi Cheng jest zapisany na pięciostrunowym basie w G♯ w większości piosenek. Lucky You to utwór trip-hop z udziałem DJ Crook i Rey Osburn.

Płyta CD jest ogólnie w kamertonie, poniżej 1 ¢ za wysoko, z dwoma piosenkami, które się wyróżniają: Hexagram około 13 ¢ za wysoko i When Girls Telephone Boys około 23 ¢ za wysoko. W tej drugiej sprawdzenie audio słyszy w niskich dźwiękach więcej G niż G♯, wbrew każdej tabulaturze; jest wymieniona w G♯, ale warto ją sprawdzić ze słuchu. Japońska płyta CD zgadza się w granicach 2 ¢.

W TuneLit: G♯ Standard na siedmiu strunach dla każdej piosenki, z +13 ¢ dla Hexagram i +23 ¢ dla When Girls Telephone Boys. Na sześciu strunach – patrz niżej.

Saturday Night Wrist (2006)

Drop F♯12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop F♯ na siedmiu strunach (F♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯) w kamertonie, zmierzony na płycie US CD.

Zmiana Carpentera na tę płytę dotyczyła jednej struny: niska G♯ jego siedmiostrunowej została obniżona do F♯. Beware jest zapisana z tą struną pozostawioną na G♯, więc ma własny strój. Druga gitara Chino Moreno jest zapisana w Drop D w Hole in the Earth, Cherry Waves i Xerces, a w Drop C w Beware i Rivière, a jego partia w Combat w E Standard. Śpiewa Serj Tankian w Mein, a Annie Hardy pojawia się w Pink Cellphone.

Płyta CD jest około 2 ¢ za wysoko, a każda piosenka mieści się w 8 ¢ od niej; czysta europejska edycja i japońska płyta CD zgadzają się w granicach centa. Sprawdzenie audio zgadza się z niskim F♯ w sześciu piosenkach i z G♯ w Beware. W Pink Cellphone niskie F♯ w ogóle nie brzmi i nie ma tabulatury, więc jej wartość to po prostu wartość albumu.

W TuneLit: Drop F♯ na siedmiu strunach, G♯ Standard dla Beware, wszystko przy A 440.

Diamond Eyes (2010)

F♯ Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F♯ Standard na ośmiu strunach (F♯ B E A D G B E) w kamertonie, zmierzony na płycie CD.

Pierwsza płyta Carpentera na ośmiu strunach, z gitarą w stroju fabrycznym. Jej sześć górnych strun to zwykłe E Standard, a niskie B i F♯ niosą najcięższe riffy, na przykład You've Seen the Butcher i Rocket Skates. Tabulatury zapisują gitarę Chino Moreno w Drop C w Royal, Sextape i 976-EVIL, a w Drop D w Beauty School, a bas Sergio Vega w większości w Drop C.

Płyta CD jest około 1 ¢ za wysoko, a żadna piosenka nie odbiega o więcej niż 4 ¢, więc każdy przycisk to zwykłe A 440. Sprawdzenie audio TuneLit ma tu niewiele do powiedzenia: zakłada, że bas nigdy nie gra poniżej najniższej struny gitary, a bas w Drop C pod ośmiostrunową w F♯ łamie tę zasadę. Dowodem jest własna relacja Carpentera o stroju.

W TuneLit: F♯ Standard na ośmiu strunach dla każdej piosenki. Partie Chino Moreno – patrz uwagi przy każdej piosence.

Koi No Yokan (2012)

Drop E11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop E na ośmiu strunach (E B E A D G B E) w kamertonie, zmierzony na płycie CD.

Na ten album Carpenter obniżył niskie F♯ ośmiostrunowej do E, czyli pełną oktawę poniżej niskiego E sześciostrunowej. Gitara Chino Moreno jest zapisana w Drop D lub niżej w kilku piosenkach. Najczęściej oglądana tabulatura Entombed zapisuje partię Carpentera w F♯ Standard; czysta piosenka może po prostu nigdy nie dotykać niskiej struny, więc idzie za albumem.

Płyta CD jest najbardziej zwarta ze wszystkich płyt Deftones: poniżej 1 ¢ za wysoko, a żadna piosenka nie jest dalej niż 5 ¢.

W TuneLit: Drop E na ośmiu strunach dla każdej piosenki, przy A 440.

Gore (2016)

F♯ Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F♯ Standard na ośmiu strunach w kamertonie, zmierzony na japońskiej płycie CD.

Premier Guitar opisał Gore jako nagrane na nisko nastrojonych ośmiostrunowych, z Chino Moreno na gitarze w niemal każdej piosence, a na większości płyty Sergio Vega grał na sześciostrunowym Bass VI. Tabulatury wracają Carpentera do F♯ Standard, z utworem tytułowym w Drop E, a partie Chino Moreno w Drop C lub niżej. Jerry Cantrell z Alice in Chains gra solo w Phantom Bride, zapisany w Drop C.

Płyta CD jest około 1 ¢ za wysoko. Sprawdzenie audio nie jest bardziej przydatne niż przy Diamond Eyes, z tego samego powodu.

W TuneLit: F♯ Standard na ośmiu strunach, Drop E dla Gore, wszystko przy A 440.

Ohms (2020)

F♯ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F♯ Standard na ośmiu strunach w kamertonie, zmierzony na japońskiej płycie CD.

Pierwsza wydana produkcja Terry Date dla Deftones od czasu albumu zatytułowanego Deftones oraz ostatnia płyta z udziałem Sergio Vega w zespole. ESP zbudował dla Carpentera jednorazową dziewięciostrunową, po raz pierwszy usłyszaną w utworze tytułowym. Tabulatury nastrajają ją na C♯ F♯ B E A D G B E i używają jej w Ohms, Radiant City i The Spell of Mathematics; jedna tabulatura Ohms zaznacza, że riff zostaje na sześciu górnych strunach, czyli dźwiękach E Standard, a Guitar World usłyszał, że pedał oktawowy robi większość niskich brzmień. Pozostałe piosenki są zapisane w F♯ Standard na ośmiu strunach, a gitara Chino Moreno we własnych, niższych strojach.

Płyta CD jest około 2 ¢ za wysoko, a każda piosenka mieści się w 4 ¢ od niej.

W TuneLit: F♯ Standard na ośmiu strunach; trzy piosenki na dziewięciu strunach otwierają tuner jako własny strój dziewięciostrunowy.

Private Music (2025)

Drop E −4 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop E na ośmiu strunach, 4 ¢ za nisko (A ≈ 438.9), zmierzony na europejskiej płycie CD.

Wyprodukowany przez Nicka Raskulineca, z basistą koncertowym Fredem Sablanem, na jego pierwszym albumie Deftones. Guitar World podał, że problemy zdrowotne Carpentera podczas sesji sprawiły, że Chino Moreno przejął więcej partii gitarowych. Tabulatury zapisują ośmiostrunową Carpentera w Drop E, a gitarę Chino w większości w Drop C lub Drop D; I Think About You All the Time ma niską strunę Chino na C, przy pozostałych strunach nastrojonych standardowo. Zamykający utwór, Departing the Body, jest zapisany w Drop D dla obu gitar, a sprawdzenie audio zgadza się z jego niskim D.

Płyta CD jest około 4 ¢ za nisko, jedyny album Deftones wyraźnie poniżej kamertonu; Ecdysis wychodzi około 5 ¢ za wysoko i ma własną wartość.

W TuneLit: Drop E na ośmiu strunach przy A 438,9 dla większości piosenek, Ecdysis +5 ¢, Departing the Body w Drop D −4 ¢.

Większość grających nie ma gitary siedmio- ani ośmiostrunowej, a do większości tych piosenek nie jest potrzebna jedna z nich:

• Adrenaline, Around the Fur, White Pony: to już są stroje na sześciu strunach. Nastrój dokładnie tak, jak podano.
• Album Deftones i Saturday Night Wrist: sześć górnych strun siedmiostrunowej Carpentera to C♯ Standard w obu strojach (C♯ F♯ B E G♯ C♯). Nastrój każdą strunę sześciostrunowej o trzy półtony w dół, a masz wszystko poza najniższą struną; riffy na tej strunie mogą iść o oktawę wyżej albo przejść na baryton. Na zwykłym komplecie ta struna przy tak niskim stroju robi się luźna, więc cięższy komplet pomaga.
• Diamond Eyes do Private Music: sześć górnych strun ośmiostrunowej to zwykłe E Standard zarówno w F♯ Standard, jak i w Drop E. Gitara w E Standard gra każdą partię powyżej dwóch niskich strun w tej samej wysokości; riffy na niskim B i F♯ (lub E) brzmią o oktawę wyżej na sześciostrunowej.
• Partie Chino Moreno to stroje sześciostrunowe, w większości Drop C lub Drop D; uwagi przy każdej piosence podają ten, który podają tabulatury.

Jakkolwiek ruszysz, najpierw ustaw A odniesienia: na wczesnych albumach idealne A 440 wychodzi o kilka ¢ za nisko wobec płyty, a przy Lhabia lub When Girls Telephone Boys dużo więcej.

Żadne z naszych źródeł nie podaje wysokości płyt Deftones, więc każda odchyłka tutaj jest nowa. Trzy rzeczy rzucają się w oczy. Around the Fur to najmniej spójny album: piosenki różnią się o jedną trzecią półtonu, tak samo w każdym tłoczeniu. White Pony i album zatytułowany tak samo jak zespół są ogólnie w kamertonie, ale każdy kryje kilka piosenek za wysoko o 13 do 23 ¢. A od Saturday Night Wrist w górę każdy album mieści się w kilku centach od A 440, a niemal każda piosenka w granicach 5 ¢ od swojego albumu.

Sprawdzenie audio zgadza się z 52 z 108 piosenek w obecnym zestawieniu, w tym z całym Around the Fur. Jedna piosenka się przesunęła: Bored, na Drop D, którą tabulatura już podawała, bo jej niskie dźwięki okazały się D i E♭. Nie zgadza się w kilku piosenkach, przy których nic innego tego nie potwierdza, m.in. Feiticeira, When Girls Telephone Boys i Pink Cellphone; są wymienione w uwagach jako piosenki do sprawdzenia ze słuchu. Na albumach ośmiostrunowych w większości nie może rozstrzygnąć, bo bas gra niżej niż najniższa struna gitary.

Pamiętaj o kilku ograniczeniach. Gęste, niskie miksy są trudne do odczytania, więc większość piosenek korzysta z wartości swojego albumu, a własną wartość dostają tylko wyraźne odstające. Wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton. Wszystkie liczby pochodzą z płyt CD w bibliotece właściciela strony; nagranie nigdy nie jest wgrywane ani publikowane, tylko liczby.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Odchyłka w centach pochodzi z własnego pomiaru, więc każdy album pokazuje Zmierzone przez TuneLit. Nazwa stroju opiera się na innych rodzajach dowodów:

• Oficjalne: własna relacja Stephena Carpentera w wywiadzie dla Premier Guitar z 2016 roku, obejmująca album zatytułowany Deftones, Saturday Night Wrist, Diamond Eyes i Koi No Yokan.
• Z tabulatur: transkrypcje tworzone przez społeczność, głównie Songsterr i Ultimate Guitar. Obejmuje trzy pierwsze albumy, Gore, Ohms, Private Music i większość szczegółów dotyczących piosenek.
• Sporne: źródła się nie zgadzają, jak w przypadku Bored. Podajemy najbardziej prawdopodobny strój i mówimy, jakie są pozostałe.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku z płyty CD, podająca odchyłkę w centach.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nieczysto, przesuń A odniesienia o herc lub dwa; w pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

• Adrenaline (1995): E Standard +7 ¢; Drop D +7 ¢ dla Bored; E Standard przy A 440 dla Minus Blindfold.
• Around the Fur (1997): Drop C♯ +5 ¢; My Own Summer −8 ¢, Lhabia +26 ¢, Be Quiet and Drive +14 ¢; E♭ Standard dla Mascara (+13 ¢) i Dai the Flu (+5 ¢).
• White Pony (2000): Drop C; Feiticeira +15 ¢, Passenger i Change +16 ¢.
• Deftones (2003): G♯ Standard na siedmiu strunach; Hexagram +13 ¢, When Girls Telephone Boys +23 ¢.
• Saturday Night Wrist (2006): Drop F♯ na siedmiu strunach; G♯ Standard dla Beware.
• Diamond Eyes (2010): F♯ Standard na ośmiu strunach.
• Koi No Yokan (2012): Drop E na ośmiu strunach.
• Gore (2016): F♯ Standard na ośmiu strunach; Drop E dla Gore.
• Ohms (2020): F♯ Standard na ośmiu strunach; dziewięć strun (C♯ F♯ B E A D G B E) dla The Spell of Mathematics, Radiant City i Ohms.
• Private Music (2025): Drop E na ośmiu strunach −4 ¢; Ecdysis +5 ¢; Drop D dla Departing the Body.
• Na sześciu strunach: C♯ Standard obejmuje albumy siedmiostrunowe, E Standard – ośmiostrunowe, z wyjątkiem najniższych strun.