Stroje Queens of the Stone Age.

Jeśli pamiętasz tylko jedno: wczesne, ciężkie QOTSA są w C Standard, większość późniejszego QOTSA jest w E Standard. Mapa w skrócie:

• Queens of the Stone Age (1998), Rated R (2000): prawie cały w C Standard. Tylko piosenki prowadzone przez innych członków (Auto Pilot Nicka Oliveriego, 12-strunowa Lightning Song Dave'a Catchinga) i Leg of Lamb mają inne tabulatury.
• Songs for the Deaf (2002): w gruncie rzeczy wciąż album w C Standard (No One Knows, Go with the Flow, A Song for the Dead, Millionaire), ale sześć piosenek ma tabulatury w E Standard, First It Giveth w C♯ Standard, a The Sky Is Fallin' w E♭ Standard.
• Lullabies to Paralyze (2005): punkt zwrotny. Trzy ciężkie piosenki zostają w C Standard, Little Sister jest w C♯ Standard, a większość reszty w E Standard.
• Era Vulgaris (2007): głównie E Standard, z Sick, Sick, Sick, 3's & 7's i Battery Acid w C Standard.
• …Like Clockwork (2013): E Standard poza otwieraczem, Keep Your Eyes Peeled, który jest w C Standard.
• Villains (2017) i In Times New Roman… (2023): E Standard, z otwieraczem w D Standard na obu albumach i The Way You Used to Do w Open G.

Słowo o tabulaturach, zanim pójdziemy dalej. Wiele tabulatur QOTSA jest zapisanych w E Standard, nawet gdy nagranie jest w C Standard, po prostu dlatego, że większość graczy nie chce przestrajać; transkrybenci często o tym piszą na początku. Takie tabulatury mogą wyglądać dobrze na papierze, ale nie sięgają niskich dźwięków, a akordy nie rezonują tak samo. Na tej stronie strój pochodzi z transkrypcji, które grają piosenkę w jej własnym stroju, a tam, gdzie tabulatury się różnią, mówimy o tym przy piosence.

Homme zaczął stroić niżej już w Kyuss. W wywiadzie z 2024 roku dla Toma Powera wyjaśnił, że chciał mieć własne brzmienie, a wtedy nie znał nikogo, kto stroiłby do B albo C. Był chłopakiem na pustyni z małą kolekcją płyt i po prostu spróbował, co się stanie. Dodał, że Queens of the Stone Age nadal często grają w obniżonym stroju, bo brzmi to jak nic innego. Jako przykład wskazał No One Knows: piosenkę w C Standard, która nawet przy niskim stroju działa jak piosenka pop.

C Standard zachowuje kształty chwytów normalnego stroju, więc każdy akord i każdy schemat skali, który znasz, nadal działa, ale wszystko brzmi o dwa całe tony (cztery półtony) niżej. Na zwykłej gitarze z lekkimi strunami wydaje się luźno, więc jeśli chcesz zostać przy C, pomogą cięższe struny (zob. sekcję o ustawieniu gitary poniżej).

Przejście na E Standard na późniejszych albumach widać w tabulaturach i na samych albumach, ale zespół nie wyjaśnił go w żadnym wywiadzie, jaki udało nam się znaleźć, więc tylko to opisujemy. Piosenki w C nigdy nie zniknęły z koncertów: w przeglądzie sprzętu Premier Guitar z 2025 roku Troy Van Leeuwen pokazuje jedną ze swoich gitar, która dla nich zostaje w C Standard.

Nagrania niektórych zespołów leżą o ćwierć tonu od zwykłego tunera. Nagrania QOTSA nie. TuneLit zmierzył każdy album z płyt CD właściciela (po 90 sekund każdej piosenki, zob. jak mierzymy nagrania), i wszystkie siedem albumów mieści się w granicach kilku ¢ od A 440:

Odchyłki w granicach 4 ¢ liczą się jako kamerton: w zespole nikt ich nie usłyszy. Songs for the Deaf to jedyny album, który warto skorygować, około 9 ¢ za wysoko, a Era Vulgaris jest około 6 ¢ za wysoko. Kilka pojedynczych piosenek odstaje bardziej; wszystkie są wymienione w sekcjach albumów poniżej, a największa to God Is in the Radio, około 25 ¢ za wysoko (A ≈ 446.3), czyli ćwierć drogi do następnego półtonu.

Queens of the Stone Age (1998)

C Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C Standard w kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 3 ¢ za nisko, zapisane jako 0).

Debiut nagrano w kwietniu 1998 roku w Monkey Studios w Palm Desert. Homme śpiewał i grał sam na gitarze, basie i klawiszach, a na perkusji Alfredo Hernández; Chris Goss gra na basie w You Would Know i Give the Mule What He Wants. Każda transkrypcja Regular John, Avon, If Only, Mexicola, How to Handle a Rope i reszty jest w C Standard, a niskie dźwięki płyty się z tym zgadzają: w Regular John, Walkin' on the Sidewalks, Mexicola i Give the Mule What He Wants bas wraca do samego niskiego C.

Jedyna piosenka zapisana inaczej to I Was a Teenage Hand Model, zamykający płytę powolny utwór z fortepianem, z Fredem Drakiem na perkusji. Jedyna tabulatura w Songsterr jest w E Standard, ale bas na płycie schodzi do niskiego C i D, do których bas w E Standard nie sięgnie, a tabulatura z UG podaje też wersję w C Standard. Wymieniamy ją razem z albumem, w C Standard.

TuneLit zmierzył japońskie CD z 2010 roku z reedycji, która dodaje The Bronze, These Aren't the Droids You're Looking For i Spiders and Vinegaroons. Te trzy też zmierzono, ale nie należą do oryginalnego albumu, więc nie są wymienione. Jedenaście piosenek albumu średnio ma około 3 ¢ za nisko; rozrzut między piosenkami (od około 15 ¢ za nisko w Walkin' on the Sidewalks do 16 ¢ za wysoko w krótkim instrumentalu Hispanic Impressions) wynika z odczytów o niskiej pewności, a nie z różnych strojów.

W TuneLit: C Standard na całym albumie przy A 440.

Rated R (2000)

C Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na CD (około 3 ¢ za wysoko, zapisane jako 0).

Rated R nagrano w Sound City w Van Nuys. Nick Oliveri gra na basie, Dave Catching na klawiszach, lap steelu i gitarze 12-strunowej, perkusję dzielą dwaj perkusiści (Gene Trautmann i Nick Lucero), a w In the Fade śpiewa Mark Lanegan. Feel Good Hit of the Summer, The Lost Art of Keeping a Secret, Better Living Through Chemistry, In the Fade, Tension Head i I Think I Lost My Headache mają tabulatury w C Standard.

Piosenki, które się różnią:

• Auto Pilot to piosenka Oliveriego: on śpiewa i gra na gitarze, Chris Goss gra na basie, a Homme siedzi za perkusją. Songsterr i najwyżej oceniana tabulatura UG są w E Standard.
• Lightning Song to instrumental na akustyczną gitarę 12-strunową Dave'a Catchinga, z tabulaturą w D Standard; dźwięk basu na płycie to głównie to niskie D.
• Leg of Lamb ma tabulaturę w E Standard, ale bas na płycie sięga niskiego D poniżej struny E, więc prawdziwym strojem albumu może być C Standard. Podajemy E Standard, oznaczone jako sporne.
• Monsters in the Parasol jest w C Standard w najwyżej ocenianej tabulaturze UG, a w E Standard w Songsterr. Nagranie nigdy nie schodzi poniżej niskiego G, więc nie rozstrzyga między nimi; zostawiamy C z albumu.

Dwie piosenki wyraźnie odstają od albumu: Better Living Through Chemistry jest około 11 ¢ za nisko (A ≈ 437.2), a Quick and to the Pointless około 15 ¢ za wysoko (A ≈ 443.8), obie z dobrą pewnością. Reszta mieści się w granicach kilku ¢ od A 440.

W TuneLit: C Standard; E Standard dla Leg of Lamb i Auto Pilot; D Standard na gitarze 12-strunowej dla Lightning Song. Dla dwóch piosenek z własnym kamertonem użyj ich własnego przycisku Nastrój.

Songs for the Deaf (2002)

C Standard +9 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C Standard +9 ¢ (A ≈ 442,4), zmierzony przez TuneLit na CD.

Album, który zrobił z zespołu sławę. Na perkusji gra Dave Grohl, na basie Nick Oliveri, a Mark Lanegan śpiewa kilka partii prowadzących. Jego ciężki trzon jest w C Standard, a tutaj strój pochodzi od samego Hommego: w 2024 roku wskazał No One Knows jako piosenkę w C Standard. Millionaire, A Song for the Dead, Go with the Flow, Do It Again, A Song for the Deaf i ukryty akustyczny Mosquito Song także mają tabulatury w C Standard.

Reszta jest bardziej zróżnicowana niż na jakimkolwiek innym albumie QOTSA:

• E Standard: Six Shooter, Hangin' Tree, Gonna Leave You, God Is in the Radio i Another Love Song. Trzy z nich to piosenki Oliveriego, a Hangin' Tree po raz pierwszy pojawiło się na The Desert Sessions. Niektóre starsze tabulatury UG podają Gonna Leave You i Another Love Song w C Standard; Songsterr i najwyżej oceniane tabulatury podają E.
• C♯ Standard: First It Giveth. Główna tabulatura Songsterr stroi każdą gitarę i bas półton wyżej niż C z albumu, a płyta się z tym zgadza: jej niskie dźwięki leżą na C♯, a prawie nigdy na C. Dwie mniej ocenione tabulatury UG zostają przy C Standard.
• E♭ Standard: The Sky Is Fallin'. Jeden transkryptor z UG zwraca uwagę, że C Standard z kapodastrem na 3. progu daje dokładnie te same puste struny, co jest wygodne, jeśli twoja gitara już jest w C.

Cała płyta jest około 9 ¢ za wysoko (A ≈ 442.4), dość konsekwentnie od piosenki do piosenki. Trzy piosenki odstają. God Is in the Radio jest około 25 ¢ za wysoko (A ≈ 446.3), najwyżej nastrojona piosenka QOTSA zmierzona przez TuneLit. Hangin' Tree i Mosquito Song z kolei są dokładnie w kamertonie. Zmierzyliśmy japońską reedycję CD z 2009 roku; oryginalne tłoczenie z 2002 byłoby przydatnym sprawdzeniem dla 9 ¢ albumu.

W TuneLit: C Standard przy A 442,4 na większości albumu; C♯ Standard dla First It Giveth, E♭ Standard dla The Sky Is Fallin', E Standard dla utworów 6, 7, 9, 11 i 12. Jeśli stroisz ze słuchu do płyty, przycisk Nastrój w tunerze już uwzględnia odchyłkę każdej piosenki.

Lullabies to Paralyze (2005)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na CD (około 1 ¢ za wysoko, zapisane jako 0).

Pierwszy album po odejściu Oliveriego, nagrany w Sound City w 2004 roku z Troyem Van Leeuwenem, Joeyem Castillo i Alainem Johannesem, a w Burn the Witch gra Billy Gibbons. Tu strojenia się rozchodzą. Po krótkim akustycznym wstępie trzy ciężkie piosenki Medication, Everybody Knows That You Are Insane i Tangled Up in Plaid zostają w starym C Standard. Od Burn the Witch wzwyż prawie wszystko ma tabulatury w E Standard: In My Head, I Never Came, The Blood Is Love, Long Slow Goodbye i reszta.

Dwie piosenki wymagają bliższego spojrzenia:

• Little Sister jest o półtora tonu niżej, w C♯ Standard. Pierwsza transkrypcja UG mówi to wprost i zauważa, że nie jest w C jak poprzednie albumy; najwyżej oceniana tabulatura UG to ta sama transkrypcja przeniesiona do E Standard dla grających, którzy nie chcą stroić niżej, a Songsterr też jest w E Standard. Bas na płycie sięga niskiego C♯, którego ma tylko ten niższy strój, więc podajemy C♯ Standard, oznaczone jako sporne.
• Someone's in the Wolf używa otwartego, bordunowego stroju. Songsterr obniża strunę A do G (E G D G B E); jeden transkryptor z UG przekonuje do Open G (D G D G B D). Oba mają G na 5. strunie, dźwięk, który bas na płycie trzyma przez większość utworu, więc któraś z nich zbliży cię do brzmienia; podajemy wersję Songsterr.

Album jest w kamertonie. Tylko Tangled Up in Plaid odstaje, około 18 ¢ za wysoko (A ≈ 444.6).

W TuneLit: E Standard w większości piosenek; C Standard dla utworów 2–⁠4 (Tangled Up in Plaid z własnym kamertonem); C♯ Standard dla Little Sister; E G D G B E dla Someone's in the Wolf.

Era Vulgaris (2007)

E Standard +6 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,5), zmierzony przez TuneLit na CD.

Nagrany z Van Leeuwenem, Castillo i Johannesem, współprodukowany przez Hommego i Chrisa Gossa. Into the Hollow, Misfit Love, Make It wit Chu, Suture Up Your Future, River in the Road i Run, Pig, Run mają tabulatury w E Standard w Songsterr i w najwyżej ocenianych tabulaturach UG. Trzy ciężkie piosenki zostają w C Standard: Sick, Sick, Sick (której bas na płycie uderza w niskie C), 3's & 7's (jeden transkryptor z UG zauważa, że niskie dźwięki mostka działają tylko w C) i Battery Acid (C Standard w najwyżej ocenianej tabulaturze UG; inna tabulatura gra ją w Drop D i mówi, że po prostu tak jest łatwiej).

Jeden transkryptor z UG twierdzi, że większość Era Vulgaris jest naprawdę w C♯ Standard. Nie udało nam się tego potwierdzić: tabulatury Misfit Love, Make It wit Chu i Into the Hollow w E Standard grają te same dźwięki co płyta, a tylko Turnin' on the Screw ma niski dźwięk, którego E Standard nie sięgnie, czyli niskie C♯. Zostawiamy tam E Standard z tabulatur i oznaczamy to przy piosence.

Album jest około 6 ¢ za wysoko. River in the Road to wyjątek, około 12 ¢ za nisko (A ≈ 437.1).

W TuneLit: E Standard przy A 441,5; C Standard dla Sick, Sick, Sick, Battery Acid i 3's & 7's; River in the Road z własnym kamertonem.

…Like Clockwork (2013)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na CD (około 2 ¢ za wysoko, zapisane jako 0).

Nagrany w studiu Pink Duck Hommego z Van Leeuwenem, Deanem Fertitą i Michaelem Shumanem, perkusję dzielą Joey Castillo i Dave Grohl, a gościnnie występują m.in. Elton John, Trent Reznor i Alex Turner. Kilka utworów opiera się na fortepianie, a poza otwierającym utworem każda tabulatura jest w E Standard: I Sat by the Ocean, The Vampyre of Time and Memory, If I Had a Tail, My God Is the Sun, Kalopsia, Fairweather Friends, Smooth Sailing, I Appear Missing i utwór tytułowy.

Keep Your Eyes Peeled to jedyna piosenka w C Standard, a płyta to potwierdza: bas niemal cały czas trzyma się niskiego C.

Dwie piosenki są nieco za wysoko w stosunku do albumu: My God Is the Sun około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442.5) i Smooth Sailing około 13 ¢ za wysoko (A ≈ 443.3).

W TuneLit: E Standard przy A 440; C Standard dla Keep Your Eyes Peeled.

Villains (2017)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (0 ¢).

Wyprodukował Mark Ronson, a grają Homme, Van Leeuwen, Fertita, Shuman i Jon Theodore, czyli skład, który nagrał też In Times New Roman…. Domesticated Animals, Fortress, Head Like a Haunted House, Un-Reborn Again, Hideaway, The Evil Has Landed i Villains of Circumstance mają tabulatury w E Standard. Dwa wyjątki otwierają album:

• Feet Don't Fail Me jest o cały ton niżej, w D Standard, w Songsterr i w najwyżej ocenianej tabulaturze UG.
• The Way You Used to Do jest w Open G (D G D G B D) w Songsterr i UG; bas też schodzi do D.

Album jest dokładnie przy A 440. Domesticated Animals (około 8 ¢ za wysoko) i Un-Reborn Again (około 10 ¢ za wysoko) to jedyne piosenki, które odstają.

W TuneLit: E Standard; D Standard dla Feet Don't Fail Me; Open G dla The Way You Used to Do.

In Times New Roman… (2023)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, jeszcze nie zmierzone.

Najnowszego albumu nie ma w bibliotece właściciela, więc TuneLit go nie zmierzył i podaje go w kamertonie. Tabulatury zapisują go w E Standard, poza Obscenery, którą Songsterr i tabulatura basowa z UG umieszczają w D Standard.

W TuneLit: E Standard przy A 440; D Standard dla Obscenery.

Tabulatury QOTSA nie zgadzają się częściej niż u większości zespołów, i prawie zawsze w ten sam sposób: płyta jest w C Standard, a tabulatura w E Standard. Zwykle to wybór, a nie błąd. Wielu transkryptorów zapisuje piosenkę w E Standard, żeby nikt nie musiał stroić, i mówi o tym w pierwszym zdaniu. Taka tabulatura gra właściwe dźwięki, gdzie się da, ale nie sięga niczego poniżej niskiego E, a riffy, które w C brzmią na pustych strunach, stają się chwytami na progach w E. Jeśli tabulatura wydaje się niewygodna, sprawdź jej pierwsze linijki pod kątem uwagi o stroju.

Sprawdzenie TuneLit na podstawie dźwięku samo nie rozstrzygnie takiego pytania. Słyszy, na którym półtonie leży najniższa pusta struna, więc odróżni C od C♯, ale nie C od E. To, co może pokazać nagranie, to dźwięk poniżej pustej najniższej struny z tabulatury: niskie C lub D w piosence zapisanej w E Standard oznacza, że przynajmniej bas jest nastrojony niżej. Tak właśnie I Was a Teenage Hand Model i Little Sister trafiły do swoich niższych strojów, a Leg of Lamb i Turnin' on the Screw mają ostrzeżenie.

Sprawdzenie z dźwięku potwierdziło półton z tabulatur w większości piosenek. Z dużą pewnością nie zgodziło się w dziesięciu, ale dziewięć z nich to znana słabość: piosenka, która nigdy nie gra pustej najniższej struny, sprawia, że wybiera dźwięk o półton wyżej (C♯ zamiast C w How to Handle a Rope, Feel Good Hit of the Summer, In the Fade, Medication i 3's & 7's; F zamiast E w God Is in the Radio, Broken Box, Hideaway i The Evil Has Landed). Dziesiąta, I Appear Missing, wskazuje o półton niżej, na E♭; żadna tabulatura ani źródło nie podaje E♭ dla niej, więc zostaje w E Standard, dopóki ktoś tego nie sprawdzi ze słuchu.

C Standard to dwa całe tony niżej. Na zwykłej gitarze o menzurze 25.5″ z lekkimi strunami 9 lub 10 struny luzują się, brzęczą i podczas grania uciekają ze stroju. Kilka praktycznych wskazówek:

• Wybierz grubsze struny. Komplet o grubości około .012–.056 lub .013–.060 utrzymuje C Standard napiętym na gitarze o standardowej menzurze. Dla porównania gitara Van Leeuwena, nastrojona w C, w przeglądzie sprzętu z 2025 roku ma .012–.058.
• Trzymaj jedną gitarę w C, jeśli możesz. Przełączanie gitary między E a C zmienia napięcie gryfu, więc potrzebuje ustawienia (ugięcie gryfu, intonacja, rowki w siodełku pod grubsze struny), żeby dobrze działała w obu.
• Baryton też pomaga: jego dłuższa menzura utrzymuje C Standard mocno nawet na zwykłych grubych strunach.
• Piosenki w E♭ Standard na gitarze w C: The Sky Is Fallin' to C Standard z kapodastrem na 3. progu, pusta struna w pustą strunę.
• Jeszcze nie chcesz stroić? Wiele piosenek w C Standard możesz zagrać w E Standard, z tymi samymi dźwiękami wyżej na gryfie, ale tracisz wszystko poniżej niskiego E. Zamiast tego funkcja Graj razem z utworem może przenieść nagranie do twojego stroju.

Pomiary są własne TuneLit, wykonane na CD właściciela: japońska reedycja debiutu z 2010 roku, wydanie deluxe Rated R z 2010 roku (krążek 1), japońska reedycja Songs for the Deaf z 2009 roku, wydanie trasowe z 2005 roku Lullabies to Paralyze (krążek 1) oraz oryginalne CD Era Vulgaris, …Like Clockwork i Villains. Utwory bonusowe zmierzono, ale nie należą do albumów wymienionych tutaj. Pomiar jest znany tylko w granicach jednego półtonu, dlatego półton stroju pochodzi z tabulatur i źródeł, a centy z płyty. Wartości albumu to mediana jego piosenek, a piosenka dostaje własną wartość tylko wtedy, gdy wyraźnie odstaje (około 8 ¢ lub więcej, z dobrą pewnością).

Zostały dwa ograniczenia. Po pierwsze, żadne z tych CD nie ma drugiego egzemplarza w bibliotece (LP albo oryginalne tłoczenie), więc żadnego albumu nie dało się sprawdzić krzyżowo; zwłaszcza 9 ¢ z Songs for the Deaf pochodzi z reedycji. Po drugie, kilka strojów piosenek opiera się na tabulaturach od graczy, które się nie zgadzają i są oznaczone jako sporne przy tych piosenkach; sprawdzenie ze słuchu rozstrzygnęłoby Leg of Lamb, Monsters in the Parasol, Turnin' on the Screw, Little Sister, Someone's in the Wolf i I Appear Missing.