Stroje Nirvana.

• Bleach (1989): głównie E Standard. Negative Creep i Swap Meet są w Drop D, Blew w Drop C, a dwie piosenki ze stycznia 1988 demo (Floyd the Barber, Paper Cuts) są o półton niżej.
• Nevermind (1991): głównie E Standard. Come as You Are, Lithium i Drain You są o cały ton niżej, w D Standard, On a Plain jest w Drop D, a Something in the Way grano na rozstrojonej gitarze akustycznej. Płyta CD jest około 14 ¢ za wysoko.
• Incesticide (1992): kompilacja, więc podąża za swoimi źródłami: E Standard dla materiału z lat 1990–⁠91, E♭ dla piosenek z demo z 1988, Drop D dla Stain i Been a Son.
• In Utero (1993): E♭ Standard, przy czym Scentless Apprentice, Heart-Shaped Box i All Apologies w Drop C♯.
• MTV Unplugged in New York (1994): E♭ Standard prawie w całości, przy czym On a Plain i All Apologies w Drop C♯.
• Na scenie: w 1991 roku na kamertonie, od 1992 roku o półton niżej.

Tabulatury zakładają tuner ustawiony na A 440. Pomiar TuneLit płyty CD Nevermind wykrył to, czego tabulatury nie mogły: piosenki nagrane w maju 1991, głównie w Sound City w Van Nuys, wszystkie brzmią powyżej kamertonu, o około 9 do 18 ¢, średnio około 14 ¢. (Territorial Pissings jest zbyt zaszumione, by odczytać je wiarygodnie, więc po prostu idzie za resztą.) To to samo, co strojenie gitary z odniesieniem A na około 443,6 Hz zamiast 440.

14 ¢ to około siódmej części półtonu. Nie pomylisz tego z innym strojem, ale przy przytrzymanym akordzie lub czystym arpeggio usłyszysz, że twoja gitara brzmi trochę poniżej płyty, a bendy będą wydawać się nie dochodzić do celu. Samo to może sprawić, że granie razem z utworem Nevermind brzmi lekko fałszywie, nawet gdy każdy próg jest dobry.

Żadne źródło, które znaleźliśmy, nie wyjaśnia przesunięcia. Mogło wziąć się z tego, jak instrumenty były stroione w studiu, z prędkości taśmy podczas nagrywania lub miksowania, albo z masteringu, a pomiar tego nie rozróżni: słyszy tylko wynik. Dwie piosenki wyróżniają się i obie mają oczywistą historię. Polly, jedyna piosenka z albumu pochodząca z kwietniowej sesji z 1990 roku w Smart Studios, brzmi dokładnie na kamertonie. Something in the Way, grana na gitarze akustycznej, którą, jak mówił Butch Vig, nigdy nie nastrojono do żadnej standardowej wysokości, jest około 45 ¢ za nisko.

Przyciski Nastrój już uwzględniają te liczby. Żeby zrobić to ręcznie, wybierz strój, kliknij znacznik A 440 i ustaw odniesienie na 443,6 Hz (444 wystarczy) albo przesuń dostrajanie na +14 ¢.

1988–⁠1989: strój standardowy, z kilkoma obniżeniami. Podczas pierwszej sesji studyjnej zespołu, dema nagranego 23 stycznia 1988 z perkusistą Melvins, Dale Croverem, tabulatury podają, że każda piosenka jest o półton niżej. Dwa z tych nagrań, Floyd the Barber i Paper Cuts, zostały zremiksowane na Bleach, a 5 kolejnych pojawiło się później na Incesticide, dlatego obie płyty mają mały zestaw piosenek w E♭. Reszta Bleach, nagrana z Jackiem Endino w Reciprocal Recording w Seattle, jest zapisana w E Standard w tabulaturach, z Drop D dla cięższych riffów. Blew to wyjątek, który wszyscy pamiętają: według Krista Novoselica pierwszego dnia sesji zespół obniżył strój, nie zdając sobie sprawy, że już był nisko, nagrał tak kilka piosenek, a następnego dnia nagrał wszystko od nowa poza Blew, trochę wyżej. Zostawiło to Blew w Drop C, niżej niż cokolwiek innego na albumie.

1990–⁠1991: Nevermind i pierwsze piosenki o cały ton niżej. Większość Nevermind zostaje w E Standard, ale trzy piosenki schodzą o cały ton do D Standard: Come as You Are, Lithium i Drain You. Wikipedia zauważa, że Lithium gra się chwytami E-dur na strunach nastrojonych o cały ton niżej, więc brzmi w D-dur, i że opublikowane nuty ignorują obniżony strój. Butch Vig później pamiętał, że zespół stroił w dół do D, a może C♯, po tym, jak dowiedział się, że Black Sabbath stroił nisko. MOJO drukuje to wspomnienie obok In Bloom i Live, a notatki sesyjne Nirvany obok Breed, ale żadna z tych płyt nie brzmi jak nastrojona w dół (zobacz sekcję o Nevermind poniżej); trzy piosenki w D Standard pasują do tego znacznie lepiej. On a Plain obniża tylko najniższą strunę, do D. Polly i Something in the Way grano na taniej, zniszczonej gitarze akustycznej, której Kurt nigdy nie zmienił strun; Vig pamiętał ją jako nigdy porządnie nie nastrojoną, więc wszyscy inni musieli stroić do niej.

1991 na scenie: powrót do kamertonu. Tabulatury z pokazu Paramount w Seattle z października 1991 ustawiają wszystko na kamertonie: E Standard dla większości piosenek i Drop D dla tych, które są w obniżonych strojach. Przez to Lithium i Drain You są o cały ton wyżej niż na płycie, a Wikipedia potwierdza, że Drain You z Del Mar, nagrane w grudniu 1991, jest w standardowym stroju, w przeciwieństwie do wersji studyjnej.

1992–⁠1994: na stałe o półton niżej. Do festiwalu Reading w sierpniu 1992 tabulatury pokazują cały zestaw o półton niżej. Piosenki w E Standard, takie jak Smells Like Teen Spirit, In Bloom i School, wyszły o półton poniżej swoich nagrań, piosenki w D Standard o półton powyżej, a piosenki w Drop D przeszły na Drop C♯. Nie wiadomo dokładnie, kiedy nastąpiła zmiana. In Utero, nagrane w lutym 1993, zachowało ten sam nawyk: E♭ Standard, z Drop C♯ dla 3 piosenek. MTV Unplugged in New York, nagrane w listopadzie 1993, też jest w E♭.

Bleach (1989)

E Standard −11 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 11 ¢ za nisko (A ≈ 437), jak zmierzył TuneLit na płycie CD z 1992 roku.

Bleach ukazał się w Sub Pop w czerwcu 1989 roku. Oryginalny album ma 11 piosenek; późniejsze płyty CD dodają Big Cheese i Downer, które pochodzą z innych sesji. Główne tabulatury Songsterr's zapisują About a Girl, School, Scoff, Mr. Moustache i Sifting w zwykłym E Standard.

Wyjątki warto znać, zanim zaczniesz. Blew, utwór otwierający, jest w Drop C: C G C F A D, o cały ton niżej niż Drop D. Jego główna tabulatura jest w Drop C, a druga w C Standard; dla basistów główna tabulatura zapisuje bas w C Standard (C F B♭ E♭), a poprawiona wersja obniża tylko najniższą strunę do C. Na koncertach utwór wrócił wyżej: Drop D na pokazie Paramount w 1991, Drop C♯ na Live and Loud w 1993. Negative Creep i Swap Meet są w Drop D. Floyd the Barber i Paper Cuts pochodzą z demo ze stycznia 1988 i są zapisane w E♭ Standard w tabulaturach, jak wszystko z tej sesji; jedna rzadko używana tabulatura Floyda podaje E.

Love Buzz, cover Shocking Blue, który był też pierwszym singlem Nirvana's, to prawdziwa zagadka. Główna tabulatura Songsterr, prowadzona przez moderatora serwisu, jest zapisana w F Standard, o półton wyżej niż zwykły strój. Mniej oglądana tabulatura gra te same pozycje w E Standard, o półton niżej. Obie nie mogą pasować do nagrania, a pomiar nie rozstrzygnie tego: ustala wysokość tylko z dokładnością do jednego półtonu, a nie to, na którym półtonie stoją struny. Jego przycisk Nastrój idzie za główną tabulaturą i otwiera F Standard. Jeśli wolisz nie podnosić strun, E Standard z kapodastrem na pierwszym progu daje dokładnie te same dźwięki; odczytuj numery progów z tabulatury od kapodastra. Jeśli nagranie brzmi wobec ciebie o półton za nisko, zejdź do E Standard i użyj tabulatury E Standard.

Z TuneLit: E Standard w większości albumu, Drop D dla utworów 7 i 9, Drop C dla utworu 1, E♭ dla utworów 2 i 6, a F Standard (albo E z kapodastrem na pierwszym progu) dla Love Buzz.

Na żywo: tabulatury z Paramount 1991 są na kamertonie; od 1992 te piosenki grano o półton niżej.

Nevermind (1991)

E Standard +14 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +14 ¢ (A ≈ 443,6), zmierzony przez TuneLit na płycie CD (DGC DGCD-24425).

Nevermind nagrano z Butchem Vigiem w maju 1991, głównie w Sound City w Van Nuys, a zmiksował Andy Wallace. Większość jest zapisana w E Standard w tabulaturach: Smells Like Teen Spirit, In Bloom, Breed, Territorial Pissings, Lounge Act i Stay Away. TuneLit zmierzył je między 9 a 15 ¢ za wysoko (Territorial Pissings jest zbyt zaszumione, by dało się odczytać), więc każdy przycisk Nastrój dla nich otwiera E Standard +14 ¢.

Smells Like Teen Spirit jest na płycie w f-moll, zbudowana na power chordach F5, B♭5, A♭5 i D♭5 w E Standard. Popularna wersja C♯ Standard na Songsterr to główna tabulatura z tymi samymi pozycjami i każdą struną nastrojoną niżej, zrobiona do śpiewania niżej, więc nie zgadza się z nagraniem. Nasze sprawdzenie półtonowe z audio (poniżej) słyszy F, a nie E, jako najniższy dźwięk utworu, bo riff nigdy nie dotyka pustej niskiej struny E; to znana słabość tej metody, a nuty z tabulatury zgadzają się z nagraniem.

In Bloom to najbardziej dyskutowany utwór tutaj. Główna tabulatura jest w E Standard. Wersja Songsterr w E♭ Standard ma prawie tyle samo wyświetleń, ale to główna tabulatura z każdą struną o półton niżej, więc brzmi o półton poniżej nagrania. Wspomnienie Butcha Viga o stroju w dół do D lub C♯ jest wydrukowane pod In Bloom w MOJO. Nagranie tego nie potwierdza: niskie dźwięki, które policzył TuneLit, niemal dokładnie pasują do linii basu z tabulatury E Standard (B♭, C, E♭, G i F♯ w prawie tych samych proporcjach), a D i C♯ prawie nigdy nie brzmią. TuneLit podaje to jako E Standard +14 ¢ i oznacza jako sporne.

Come as You Are, Lithium i Drain You są o cały ton niżej: D G C F A D. Kurt grał riff Come as You Are przez chorus Electro-Harmonix Small Clone, a Vig pamiętał, że Krist nietypowo nastroił bas do tego utworu i puszczał go przez jednostkę subharmoniczną DBX. Do Drain You krąży też wersja tabulatury w Drop D, ale bas w głównej tabulaturze D Standard zgadza się z nutami z nagrania. Wszystkie trzy mierzą się tak jak reszta albumu, więc ich przyciski otwierają D Standard +14 ¢.

On a Plain jest w Drop D, nagrany w D-dur według Wikipedii; mierzy się tak jak album, więc Drop D +14 ¢.

Polly to jedyna piosenka z Nevermind, która nie pochodzi z sesji z 1991 roku. Nagrano ją w Smart Studios w Madison w kwietniu 1990, a Chad Channing dograł talerze; Kurt grał na pięciostrunowej gitarze akustycznej Stella, którą kupił tanio i nigdy nie zmienił na niej strun. Vig powiedział w 1996 roku, że gitara brzmiała o półtora tonu poniżej E, a w 1998, że do niej trzeba było stroić wszystko inne. Samo nagranie brzmi dokładnie na kamertonie (+4 ¢, w granicach naszego marginesu błędu), jego nuty zgadzają się z tabulaturą E Standard, a nasze sprawdzenie audio potwierdza, że najniższa struna to E. Cokolwiek pokazywały kołki starej gitary, wynik to E Standard przy A 440.

Something in the Way nagrano z Kurtem grającym na tej samej zniszczonej gitarze akustycznej, 12-strunowej Stelli założonej tylko pięcioma strunami, siedząc w reżyserce. Vig powiedział, że została nastrojona o kilka kroków w dół i do żadnej standardowej wysokości, więc bas Krista i wiolonczela Kirka Canninga musiały być do niej stroione. Główna tabulatura jest w Drop C♯, a pomiar wyjaśnia kłopot: cały utwór jest około 45 ¢ za nisko, więc tuner ustawiony na 440 pokazuje najniższą strunę jako C♯ −45, prawie w połowie drogi do C. Dźwięki z tabulatury (C♯ i F) trafiają dokładnie w tę siatkę, a nasze sprawdzenie audio słyszy C♯ jako najniższą strunę, więc TuneLit podaje Drop C♯ −45 ¢ (A ≈ 428,7). Bez tego sprawdzenia własna odchyłka albumu w górę przesunęłaby utwór o półton wyżej, do C♯ +55, czyli innej nuty.

Territorial Pissings jest tak zaszumione, że pomiar jest co do niego niepewny (pewność 0,21), więc używa wartości albumu. Lounge Act kończy się tym, że taśma zwalnia, więc ostatni akord zgrzyta i staje, jak opisuje MOJO; to efekt taśmy, a nie zmiana strojenia. Późniejsze tłoczenia płyty CD ukrywają trzynasty utwór, Endless, Nameless, po długiej ciszy na końcu Something in the Way. Zmierzona przez nas płyta CD to tłoczenie z 12 utworami bez niego, więc nie jest tu omawiany.

Z TuneLit: zostań przy E Standard +14 ¢ dla utworów 1, 2, 4, 7, 9 i 10. Obniż całą gitarę o cały ton w dół dla utworów 3, 5 i 8, obniż tylko najniższą strunę dla utworu 11, użyj zwykłego E Standard na kamertonie dla Polly, a Drop C♯ −45 ¢ dla Something in the Way.

Na żywo: w 1991 zespół grał te piosenki na kamertonie, więc Lithium, Drain You i Come as You Are były wyżej niż na płycie; od 1992 wszystko było o półton niżej.

Incesticide (1992)

E Standard +6 ¢15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 6 ¢ za wysoko, jak zmierzył TuneLit na płycie DGC z 1992 roku.

Wydany w grudniu 1992, Incesticide zbiera single, strony B, sesje radiowe BBC i odrzuty z lat 1988–1991, więc jego stroje podążają za źródłami. Dive, Sliver, Turnaround, Molly's Lips, Son of a Gun, (New Wave) Polly, Big Long Now i Aneurysm są zapisane w E Standard w tabulaturach. Aneurysm i (New Wave) Polly to wersje BBC z listopada 1991, a nie strona B singla ani ujęcie z Nevermind.

5 utworów pochodzi z tej samej sesji demo ze stycznia 1988 co Floyd the Barber: Beeswax, Downer, Mexican Seafood, Hairspray Queen i Aero Zeppelin. Wszystkie są zapisane w E♭ Standard w tabulaturach. Stain, po raz pierwszy wydany na EP Blew, i Been a Son, tutaj w wersji BBC z 1991, są w Drop D.

Z TuneLit: E Standard w większości albumu, E♭ dla utworów 9 do 13, Drop D dla utworów 3 i 4.

Na żywo: zobacz wyżej epoki.

In Utero (1993)

E♭ Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie, jak zmierzył TuneLit na płycie CD z 1993 roku (Dumb, Very Ape i Milk It są o 7 do 16 ¢ za nisko).

In Utero nagrano z Steve Albinim w Pachyderm Studios w Minnesocie w lutym 1993, a wtedy strój o półton w dół był już normą zespołu. Serve the Servants, Rape Me, Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle, Dumb, Very Ape, Milk It, Pennyroyal Tea, Radio Friendly Unit Shifter i Tourette's są wszystkie zapisane w E♭ Standard w tabulaturach.

3 piosenki obniżają najniższą strunę o kolejny cały ton, do Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯): Scentless Apprentice, zbudowana na riffie Dave'a Grohla, Heart-Shaped Box, której tonację Wikipedia podaje jako A♭-moll, i All Apologies. Songsterr ma też bardzo popularne tabulatury Heart-Shaped Box w Drop D i Drop C, ale to ta sama tabulatura przesunięta na inne tonacje, więc nie zgadzają się z nagraniem; zgadza się tabulatura Drop C♯. Serve the Servants ma też rzadko używaną tabulaturę w E Standard; główna tabulatura i tabulatura Live and Loud używają E♭.

Płyty CD spoza USA dodają ukryty utwór, Gallons of Rubbing Alcohol Flow Through the Strip, który też jest zapisany w E♭ w tabulaturach. Ostatnia piosenka, jaką zespół nagrał w studiu, You Know You're Right (styczeń 1994, wydana w 2002), też jest zapisana w E♭.

Z TuneLit: E♭ Standard dla 9 piosenek, Drop C♯ dla utworów 2, 3 i 12. Przejście z E♭ do Drop C♯ oznacza tylko obniżenie struny 6 o cały ton.

Na żywo: tabulatury Live and Loud z 1993 używają tych samych strojów co album.

MTV Unplugged in New York (1994)

E♭ Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie, jak zmierzył TuneLit na płycie CD z 1994 roku.

TuneLit uwzględnia ten album koncertowy, bo tak wielu grających uczy się tych wersji zamiast studyjnych, a nie są one w tym samym stroju. Koncert nagrano 18 listopada 1993 w Sony Music Studios w Nowym Jorku; Pat Smear grał na drugiej gitarze, a Lori Goldston na wiolonczeli. Kurt grał na gitarze Martin D-18E z 1959 roku, przez swój wzmacniacz i pedały. Prawie cały zestaw jest zapisany w E♭ Standard w tabulaturach: About a Girl, Come as You Are, Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam, The Man Who Sold the World, Pennyroyal Tea, Dumb, Polly, 3 piosenki Meat Puppets (Plateau, Oh Me, Lake of Fire) i Where Did You Sleep Last Night.

To ma konsekwencje dla starszych piosenek. Come as You Are brzmi tutaj o półton wyżej niż na Nevermind, a About a Girl i Polly brzmią o półton niżej niż na Bleach i Nevermind. On a Plain przeszło z Drop D na Drop C♯, a All Apologies zostaje w Drop C♯, tak jak na In Utero. Something in the Way jest sporne: tabulatura Unplugged, którą oglądano częściej, jest w Drop C, a ta oglądana rzadziej w Drop C♯. TuneLit podaje Drop C♯, co wymaga tylko obniżenia najniższej struny z E♭ Standard, którego używa reszta koncertu, ale nic tego nie potwierdza.

The Man Who Sold the World dobrze pokazuje, dlaczego tabulatury się różnią. Główna tabulatura jest w E♭; bardzo popularna wersja w E Standard używa tych samych progów, ale każda struna jest o półton wyżej, więc brzmi o półton powyżej nagrania. Dobre do grania w pojedynkę, złe do grania razem z nagraniem.

W TuneLit: E♭ Standard we wszystkich utworach oprócz On a Plain, Something in the Way i All Apologies, w których 6. struna jest obniżona do C♯.

Estymator TuneLit „Dopasuj do nagrania” bierze fragment każdej piosenki, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką temperowaną równomiernie. Dzięki temu odchyłkę od A 440 udaje się określić do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju (E, D, C♯) nadal pochodzi z tabulatur i źródeł. Drugie sprawdzenie słucha najniższej pustej struny: bas i gitary grają ją często, a dźwięku tuż poniżej prawie nigdy. Zmierzyliśmy CD Nevermind z biblioteki właściciela strony (amerykańskie tłoczenie DGC bez ukrytego utworu). Bleach (około 11 ¢ za nisko), Incesticide (około 6 ¢ za wysoko), In Utero i MTV Unplugged (obie na kamertonie) zmierzono też z ich pierwszych wydań CD. Późniejsze remastery mogą się różnić: Bleach z 2009 roku brzmi około 16 ¢ wyżej niż CD z 1992. Sam dźwięk nigdy nie jest wysyłany ani publikowany; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Sprawdzenie półtonów zgadzało się z tabulaturami w dziesięciu z dwunastu piosenek. Te dwa wyjątki to znane martwe punkty metody, a nie błędy w tabulaturach. W Smells Like Teen Spirit pusta niska E nigdy nie brzmi, więc metoda wybiera F. W In Bloom pusta E jest prawie nieużywana, a linia basu opiera się na E♭, dźwięku tuż poniżej, więc metoda nie może wybrać; dźwięki tabulatury E Standard zgadzają się z nagraniem, a tabulatura E♭ jest przetransponowaną kopią. Dla Something in the Way sprawdzenie ustaliło, po której stronie siatki leży utwór: C♯ o 45 ¢ za nisko, zgodnie z nazwą w tabulaturze, a nie D.

Pamiętaj o kilku ograniczeniach. Wartości w granicach ±4 ¢ uznajemy za kamerton. Pojedyncze utwory rozrzucają się o kilka centów, więc własną wartość dostają tylko wyraźne odstające. A pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę.

Trzy rzeczy sprawiają, że tabulatury Nirvany wyglądają na bardziej sprzeczne, niż jest muzyka.

Po pierwsze, wersje koncertowe. Od 1992 roku zespół grał wszystko o półton niżej, więc tabulatury z Reading, Live and Loud albo MTV Unplugged zapisują utwory studyjne w E♭, a koncertowe tabulatury z 1991 roku zapisują utwory D Standard w E. Obie są poprawne dla wersji, którą transkrybują.

Po drugie, przetransponowane kopie. Songsterr pozwala każdemu zapisać wersję tabulatury ze strunami nastrojonymi inaczej, często po to, żeby śpiewać niżej. Smells Like Teen Spirit w C♯ Standard, In Bloom w E♭, Breed w C♯ i Heart-Shaped Box w Drop D to takie kopie: te same progi, inny strój, więc brzmią w innej tonacji. Kilka z nich ma prawie tyle samo wyświetleń, co prawdziwe transkrypcje.

Po trzecie, wysokość dźwięku. Nevermind jest około 14 ¢ za wysoko, a Something in the Way 45 ¢ za nisko, więc tabulatura poprawna co do progów może nadal brzmieć lekko fałszywie względem gitary nastrojonej do A 440.

Zasada kciuka: nastrój tak, jak mówi czytana tabulatura, i sprawdź, czy została zrobiona z wersji, z którą grasz razem.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu:

• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku oryginalnego nagrania, podająca odchyłkę w centach. Tutaj każda piosenka z Nevermind.
• Oficjalne: zespół albo jego ekipa podali strój. Nic na tej stronie nie sięga tego poziomu: relacja Krista Novoselica o Blew wyjaśnia, dlaczego strój jest tak niski, ale nie nazywa go, a Butch Vig, producent, jest cytowany tam, gdzie dotyczą go jego wspomnienia.
• Często podawane: zaufane media są zgodne, zwykle poparte tabulaturami, na przykład Lithium, On a Plain i Blew.
• Z tabulatur: z transkrypcji, głównie z głównych tabulatur Songsterr. Większość Bleach, Incesticide, In Utero i MTV Unplugged opiera się na tym poziomie.
• Sporne: źródła się różnią. Pokazujemy najbardziej prawdopodobne ustawienie i wyjaśniamy drugie: In Bloom, Polly, Love Buzz, bas w Blew i wersja Something in the Way z Unplugged.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nieczysto, przesuń A odniesienia o herc lub dwa; w pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

• Bleach (1989): E Standard. Drop D: Negative Creep, Swap Meet. Drop C: Blew. E♭: Floyd the Barber, Paper Cuts. Love Buzz: F Standard, tak jak podaje główna tabulatura, albo E Standard z kapodastrem na 1. progu (sporne).
• Nevermind (1991): E Standard +14 ¢ (A ≈ 443.6). D Standard +14 ¢: Come as You Are, Lithium, Drain You. Drop D +14 ¢: On a Plain. E Standard przy A 440: Polly. Drop C♯ −45 ¢ (A ≈ 428.7): Something in the Way.
• Incesticide (1992): E Standard. E♭: Beeswax, Downer, Mexican Seafood, Hairspray Queen, Aero Zeppelin. Drop D: Stain, Been a Son.
• In Utero (1993): E♭ Standard. Drop C♯: Scentless Apprentice, Heart-Shaped Box, All Apologies.
• MTV Unplugged in New York (1994): E♭ Standard. Drop C♯: On a Plain, All Apologies, Something in the Way (sporne; niektóre tabulatury podają Drop C).
• Na żywo: w 1991 roku grano w stroju standardowym, a od 1992 o półton niżej.
• Złota zasada dla Nevermind: ustaw odniesienie na około 443,6 Hz albo kliknij przyciski Nastrój, które robią to same.