Stroje Led Zeppelin.

TuneLit zmierzył każdą piosenkę z dziewięciu albumów studyjnych z płyt CD z biblioteki właściciela. Ważne jest, które CD, bo katalog Led Zeppelin istnieje w trzech masteringach: pierwsze płyty CD Atlantic i Swan Song z lat 80., remastery, które Jimmy Page zrobił z inżynierem George'em Marino w 1990 i 1993 (wydane w pudełku The Complete Studio Recordings w 1993 i jako pojedyncze albumy w 1994), oraz własne remastery Pagea z 2014 i 2015. Oto, co zmierzyliśmy:

• The Complete Studio Recordings, Atlantic 7 82526-2 (1993): In Through the Out Door i Coda. Ich arkusze CUE zawierają numer katalogowy pudełka, a płyta Coda ma cztery dodatkowe utwory z pudełka, których nie uwzględniliśmy.
• Remastery Pagea i Marino (lata 90.): Led Zeppelin i Presence. Zgranie Presence jest datowane na 1994, rok reedycji jako pojedynczego albumu.
• Oryginalne masteringi z lat 80.: Led Zeppelin II, Led Zeppelin III, Led Zeppelin IV, Houses of the Holy i Physical Graffiti (dwie płyty CD).

Żadna z nich nie jest remasterem z 2014–⁠2015: płyty zgrano między 2007 a marcem 2014, zanim one się ukazały. Sam spis treści nie pozwala odróżnić płyty CD z lat 80. od remastera z lat 90., bo MusicBrainz podaje te same identyfikatory płyt dla obu. Pomaga poziom głośności. Led Zeppelin, Presence i dwie płyty z pudełka mają średnio około 16 dB poniżej pełnej skali, z szczytami sięgającymi pełnej skali. Pozostałe pięć albumów jest cichszych o 3 do 5 dB, a większość ich utworów nie dochodzi do pełnej skali, jak to zwykle bywało na wczesnych płytach CD, a zgranie Led Zeppelin III jest oznaczone jako nieremasterowane. Jeśli grasz razem z remasterem jednego z tych pięciu albumów, jego wysokość może różnić się o kilka centów; innych masteringów nie zmierzyliśmy.

To ta sama metoda, na której opierają się wszystkie strony zespołów TuneLit. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernej temperacji. To daje odchyłkę płyty od A 440, znaną tylko z dokładnością do jednego półtonu; na który półton stroją się struny, wynika z tabulatur i źródeł. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od swojego albumu o 8 centów lub więcej przy dobrej pewności; reszta dzieli wartość albumu. Wszystko w granicach ±4 centów pokazujemy jako kamerton.

DADGAD Page przywiózł z Yardbirds, gdzie jego solowy utwór White Summer go używał. Nagrał w nim Black Mountain Side na pierwszym albumie, a sześć lat później oparł na nim Kashmir.

C A C G C E to strój Pagea. Opisywał go jako strój C, ale nie zwykły, i mówił, że sam go wymyślił. To open C, w którym piąta struna zostaje na A, co daje akord C6 na pustych strunach. Używał go w Friends, w utworze instrumentalnym Bron-Yr-Aur i w Poor Tom, wszystko z sesji z 1970.

D G C G C D to strój The Rain Song, krewny DADGAD z zawieszeniem G w środku. Page grał utwór na żywo na gryfie sześciostrunowym swojej gitary z dwoma gryfami.

Open G i open A niosą akustyczne piosenki z brzdąkaniem i piosenki slide. Open F w When the Levee Breaks to ten sam układ open G, o cały ton niżej.

Wiele partii to wcale nie gitary sześciostrunowe. Page gra na gitarze 12-strunowej w Thank You, The Song Remains the Same, Over the Hills and Far Away, Tangerine, Gallows Pole i Stairway to Heaven. Poza Tangerine (patrz niżej) te partie na gitarze 12-strunowej są zapisane w stroju standardowym, więc sześciostrunowa gitara w tym samym stroju też dobrze gra razem z utworem. The Battle of Evermore to piosenka z mandoliną: Page napisał ją na mandolinie Johna Paula Jonesa, wystrojonej jak zwykle w G D A E, podczas gdy Jones gra na gitarze akustycznej. Jones gra też na mandolinie w Going to California i Gallows Pole, a jego klawisze prowadzą No Quarter, Trampled Under Foot i dużą część In Through the Out Door. Strony albumów mówią o tym wszędzie tam, gdzie to ma znaczenie.

Mówi się często, że piosenki Led Zeppelin były przyspieszane albo zwalniane. Pomiar nie odróżni szybkiej taśmy od gitary nastrojonej za wysoko, ale słyszy, gdzie nagranie ostatecznie wylądowało, a to jest to, czego potrzebujesz do strojenia.

• When the Levee Breaks. Części utworu nagrano w innej prędkości, a potem zwolniono w miksie. TuneLit odczytuje większość utworu 16 do 20 centów poniżej A 440, a ostatnią minutę jeszcze niżej. Główny odczyt nie osiągnął pewności potrzebnej do własnej wartości, więc przycisk używa wartości albumu −11 ¢; obniż A odniesienia w stronę A 435, jeśli slide brzmi za wysoko.
• No Quarter. Page zastosował vari-speed do całego gotowego utworu. Relacje różnią się co do skali: w jednej półton, a w słowach Pagea, jak cytuje jeden magazyn, ćwierćton. Nagranie mierzy 4 centy za wysoko z wysoką pewnością, dokładnie na siatce. Obniżenie o ćwierćton względem zespołu nastrojonego do A 440 zostawiłoby go około 50 centów poza, więc pomiar pasuje do całego półtonu.
• The Song Remains the Same. Wokal Roberta Planta został nieznacznie przyspieszony na potrzeby albumu. Ścieżka zespołu mierzy około 8 centów za nisko, blisko reszty Houses of the Holy, więc zmiana prędkości wydaje się dotyczyć wokalu, a nie gitar.
• D'yer Mak'er. Najbardziej skrajna piosenka w katalogu: leży około 51 centów poniżej A 440, w połowie drogi między dwoma dźwiękami. Zapisane w tabulaturach akordy C-dur pasują do dźwięków, które słyszy TuneLit, tylko wtedy, gdy cały zespół jest około pół półtonu za nisko, więc przycisk daje E Standard przy A 427.
• Piosenki daleko od siatki. Tangerine leży około 43 centów za nisko, Boogie with Stu 38 centów za nisko, Poor Tom 39 centów za wysoko, Gallows Pole około 31 centów za wysoko, Hats Off to (Roy) Harper około 32 centów za wysoko (przy niskiej pewności), Ramble On 17 centów za wysoko. Kilka z nich to piosenki akustyczne z 1970 i 1971 roku.

Led Zeppelin (1969)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard blisko kamertonu (+1 ¢), zmierzony przez TuneLit na płycie CD z remasterem Pagea z lat 90.

Debiut to płyta gitarowa w zwykłym E Standard, od Good Times Bad Times po How Many More Times, łącznie z fragmentami granymi smyczkiem w Dazed and Confused. To też najstabilniejszy album w katalogu: każda piosenka mieści się w około 7 centach od A 440. Your Time Is Gonna Come, z Jonesem na organach i Pagem na gitarze steel, jest najniższa, około 7 centów za nisko (A ≈ 438), jedyna piosenka z własną wartością.

Wyjątkiem w stroju jest Black Mountain Side. Page grał na pożyczonej akustyce nastrojonej w D A D G A D, w stroju White Summer. Najczęściej oglądana tabulatura od graczy stroi cały strój o półton niżej, ale dźwięki, które TuneLit słyszy na nagraniu, skupiają się na D blisko kamertonu, co pasuje do D A D G A D Pagea.

Z TuneLit: E Standard dla każdej piosenki oprócz Black Mountain Side (DADGAD).

Led Zeppelin II (1969)

E Standard −6 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −6 ¢ (A ≈ 438,6), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym CD z lat 80.

Nagrywane po kawałkach między terminami tras, w studiach po obu stronach Atlantyku, i widać to w wysokości. Większość piosenek jest kilka centów za nisko, ale Ramble On mierzy 17 centów za wysoko (A ≈ 444) od początku do końca, a Thank You, z gitarą 12-strunową Pagea i organami Hammonda Jonesa, około 6 centów za wysoko. Długa środkowa część Whole Lotta Love nie ma stałej wysokości do zmierzenia; jej sekcje z riffem odczytują się blisko wartości albumu.

Moby Dick to jedyna zmiana stroju: jego riff jest w Drop D, na gitarze i basie. Zmierzony fragment to w większości solo perkusyjne Bonhama, więc używa wartości albumu; riff na początku i na końcu mieści się w kilku centach od niej.

Z TuneLit: E Standard −6 ¢; Ramble On +17 ¢, Thank You +6 ¢; Moby Dick w Drop D przy wartości albumu −6 ¢.

Led Zeppelin III (1970)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard blisko kamertonu (+2 ¢), zmierzony przez TuneLit na oryginalnej płycie CD z lat 80. (bez remasteru).

Piosenki elektryczne: Immigrant Song, Celebration Day, Since I've Been Loving You i Out on the Tiles, są w E Standard; Out on the Tiles leży około 11 centów za nisko. Strona akustyczna to miejsce, w którym pojawiają się stroje Pagea. Friends jest w C A C G C E, według samego Pagea, i mierzy około 9 centów za wysoko, na tyle blisko albumu, że jego przycisk używa kamertonu. That's the Way jest w open G, Hats Off to (Roy) Harper to slide na gitarze w open C, a Bron-Y-Aur Stomp jest sporny: główna tabulatura używa C F C F A F, inna C G C F A D, a niektóre listy strojów podają open G. Sprawdzenie półtonowe TuneLit słyszy w nim niskie C, co pasuje do głównej tabulatury.

Piosenki akustyczne też mają własną wysokość. Gallows Pole, w stroju standardowym, z Pagem na gitarze 12-strunowej i banjo oraz Jonesem na mandolinie, mierzy około 31 centów za wysoko (A ≈ 448) w mierzonym fragmencie; odczytany w 30-sekundowych kawałkach, pierwsza minuta jest około 33 centów za wysoko, a reszta około 20. Hats Off to (Roy) Harper odczytuje się około 32 centów za wysoko, ale przy niskiej pewności, więc jego przycisk zostaje przy kamertonie.

Dwie piosenki budzą wątpliwości i warto je przesłuchać, zanim zaufasz przyciskowi:

• Tangerine. Obie tabulatury od graczy zapisują ją w Eb Standard, a nagranie leży około 43 centów poniżej A 440, więc przycisk daje Eb Standard −43 ¢. Ale chwyty akordów z tabulatur (D, G, C i Am) pasują do dźwięków, które słyszy TuneLit, tylko jeśli gitara jest o półton wyżej: E Standard −43 ¢, około A 429. Jeśli przycisk brzmi o półton za nisko względem nagrania, użyj tego zamiast tego.
• That's the Way. Zapisane w open G w tabulaturach i zmierzone jako 11 centów za wysoko. Sprawdzenie półtonowe TuneLit natomiast słyszy niską strunę o półton niżej, a niskie dźwięki piosenki skupiają się na F#, nie na G. Jeśli open G brzmi o półton za wysoko względem nagrania, obniż każdą strunę o półton (C# F# C# F# A# C#).

Z TuneLit: E Standard dla utworów elektrycznych i Gallows Pole (+31 ¢), C A C G C E dla Friends, open G dla That's the Way (+11 ¢), C F C F A F dla Bron-Y-Aur Stomp, open C dla Hats Off to (Roy) Harper, E♭ Standard −43 ¢ dla Tangerine.

Led Zeppelin IV (1971)

E Standard −11 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −11 ¢ (A ≈ 437,2), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym CD z lat 80.

Black Dog i Four Sticks wyznaczają wartość albumu na około 11 ¢ za nisko. Pozostałe utwory są rozrzucone szerzej niż na jakimkolwiek innym albumie Led Zeppelin. Stairway to Heaven, z częściami akustyczną, 12-strunową i elektryczną, wszystkimi w E Standard, mierzy około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 442). Misty Mountain Hop jest około 25 ¢ za nisko (A ≈ 433,6), a The Battle of Evermore około 29 ¢ za nisko (A ≈ 432,6), oba stabilne przez cały utwór. Między Stairway a Misty Mountain Hop jest skok o 33 ¢, który słychać, więc użyj przycisku danego utworu.

Trzy utwory odchodzą od E Standard. Going to California jest w double drop D (D A D G B D) z Jonesem na mandolinie; mierzy blisko wartości albumu. When the Levee Breaks jest w open F (C F C F A C) dla partii slide i 12-strunowej; patrz wyżej w sprawie wysokości. The Battle of Evermore to Page na mandolinie Jonesa; tabulatury aranżują go też na gitarę w E Standard.

Rock and Roll to jedyny utwór, którego nie udało się nam zmierzyć: estymator nie znalazł w nim stałego odczytu, więc jego przycisk używa wartości albumu. Jego wstępny odczyt wskazuje około 40 ¢ za nisko, podobnie jak Boogie with Stu, który pochodzi z tej samej sesji w Headley Grange, z Ianem Stewartem przy pianinie. Jeśli gitara brzmi za wysoko w porównaniu z nagraniem, spróbuj A ≈ 430.

Z TuneLit: E Standard −11 ¢ dla większości utworów; Stairway to Heaven +8 ¢, Misty Mountain Hop −25 ¢, The Battle of Evermore −29 ¢; double drop D i open F przy −11 ¢.

Houses of the Holy (1973)

E Standard −5 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −5 ¢ (A ≈ 438,8), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym CD z lat 80.

Album otwiera dwa najbardziej powiązane ze sobą utwory, zagrane na żywo jako para na podwójnym gryfie Page'a: The Song Remains the Same na 12-strunowej gitarze elektrycznej w E Standard i The Rain Song w D G C G C D. Oba mierzą blisko wartości albumu. Over the Hills and Far Away zaczyna się na 12-strunowej gitarze akustycznej w E Standard i mierzy dokładnie na kamertonie, na tyle blisko, że dzieli wartość albumu; Dancing Days jest w open G.

Potem album się zmienia. The Crunge mierzy około 26 ¢ za nisko (A ≈ 433,4). D'yer Mak'er leży w połowie drogi między B a C, więc jego przycisk daje E Standard przy A 427; sprawdzanie półtonowe TuneLit przesunęłoby go o półton w górę, ale tylko dlatego, że utwór nigdy nie gra pustej niskiej struny E, co jest znanym ograniczeniem tego sprawdzania. No Quarter, spowolniony przez Page'a, wypada na siatce 4 ¢ za wysoko, tak samo jak The Ocean.

Z TuneLit: E Standard −5 ¢; D G C G C D dla The Rain Song, open G dla Dancing Days, E Standard przy A 427 dla D'yer Mak'er, −26 ¢ dla The Crunge, +4 ¢ dla No Quarter i The Ocean.

Physical Graffiti (1975)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (0 ¢), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym dwupłytowym zestawie CD z lat 80.

Osiem utworów pochodzi z sesji z 1974 roku w Headley Grange; reszta to niewykorzystane nagrania sięgające 1970 roku. Wysokość dzieli się na dwie grupy. Na kamertonie: Custard Pie, In My Time of Dying, Kashmir, Bron-Yr-Aur, Down by the Seaside, Night Flight i Sick Again. Między 9 a 17 ¢ za nisko: The Rover i Houses of the Holy (oba około 17 ¢ za nisko), Trampled Under Foot (15), Ten Years Gone (11), Black Country Woman (10) i The Wanton Song (9). Boogie with Stu, jam z 1971 roku z Ianem Stewartem, jest około 38 ¢ za nisko (A ≈ 430).

Stroje: In My Time of Dying to slide na gitarze w open A (E A E A C♯ E). Kashmir to DADGAD. Bron-Yr-Aur, solowy utwór akustyczny z 1970 roku, używa C A C G C E Page'a. Ten Years Gone jest w Drop D w głównych tabulaturach, a Black Country Woman, nagrany w ogrodzie w Stargroves, gdy nad głową leciał samolot, jest w open G. Reszta jest w E Standard. Down by the Seaside uruchamia znane ograniczenie sprawdzania półtonów TuneLit (wybiera F, bo pusta niska struna E prawie nie brzmi), więc jego tabulatura zostaje bez zmian.

Na koncertach Page grał In My Time of Dying i Kashmir na swoim Danelectro, a Jones odtwarzał warstwowe gitary z Ten Years Gone na instrumencie z trzema gryfami.

Z TuneLit: E Standard na kamertonie dla większości utworów, te zaniżone na własnych przyciskach; open A, DADGAD, C A C G C E, Drop D i open G tam, gdzie są wymienione.

Presence (1976)

E Standard +5 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441,2), zmierzony przez TuneLit na płycie CD z remasterem z 1994 roku.

Album w całości elektryczny, w E Standard. Page nakładał wiele gitar w Achilles Last Stand i mówił, że sześciostrunowa z efektami sprawdziła się tam lepiej niż jego podwójny gryf. Pięć utworów leży w granicach około 3 ¢ od wartości albumu; Nobody's Fault but Mine (około 7 ¢ za nisko) i Candy Store Rock (około 12 ¢ za nisko) mają własne wartości. Tea for One, wolny blues, uruchamia znane ograniczenie sprawdzania półtonów (wybiera F); tabulatura E Standard zostaje.

Z TuneLit: E Standard +5 ¢; Nobody's Fault but Mine −7 ¢, Candy Store Rock −12 ¢.

In Through the Out Door (1979)

E Standard7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (−4 ¢), zmierzony przez TuneLit na płycie z The Complete Studio Recordings.

Klawisze Jonesa dominują w ostatnim albumie studyjnym, a każda partia gitary jest w E Standard. Wolna środkowa część Carouselambra to jedyny raz, gdy Page użył swojej gitary z podwójnym gryfem w studyjnym nagraniu Led Zeppelin. In the Evening i South Bound Saurez wypadają trochę niżej (odpowiednio 9 i 11 ¢ za nisko), ale są dość blisko, by dzielić wartość albumu; All My Love jest około 5 ¢ za wysoko.

Z TuneLit: E Standard dla każdego utworu; All My Love +5 ¢.

Coda (1982)

E Standard −9 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −9 ¢ (A ≈ 437,7), zmierzony przez TuneLit na płycie Coda z The Complete Studio Recordings.

Wydany po śmierci Johna Bonhama, Coda zbiera nagrania z lat 1970–1978. We're Gonna Groove i I Can't Quit You Baby pochodzą z koncertu w Royal Albert Hall ze stycznia 1970 roku, pierwszego, w którym żywa gitara została zastąpiona nagraniem studyjnym. Walter's Walk to pozostałość z sesji Houses of the Holy z 1972 roku; Ozone Baby, Darlene i Wearing and Tearing pochodzą z sesji In Through the Out Door w Sztokholmie; Bonzo's Montreux to perkusja Bonhama z elektroniczną obróbką, bez gitary do nastrojenia. Większość z nich jest 4 do 10 ¢ za nisko, a Darlene na kamertonie.

Poor Tom to odmieniec. Nagrano go w czerwcu 1970 roku podczas sesji Led Zeppelin III, w stroju C A C G C E Page'a, a nagranie mierzy około 39 ¢ za wysoko (A ≈ 450), blisko środka między dwoma dźwiękami. Strona albumu podaje oba odczyty; sprawdzanie półtonów TuneLit słyszy niskie C, co wspiera odczyt C A C G C E.

Z TuneLit: E Standard −9 ¢; Darlene w zwykłym E Standard; Poor Tom w C A C G C E +39 ¢.

Użyj przycisku utworu, a nie tylko albumu. Na większości albumów Led Zeppelin utwory nie dzielą jednej wysokości. Na Led Zeppelin IV przejście od Stairway to Heaven do Misty Mountain Hop oznacza obniżenie wzorca o 33 ¢.

Ufaj wzorcowi, nie nazwie dźwięku. Gdy płyta jest o 40 do 50 ¢ od A 440, zwykły tuner nazwie strunę według sąsiedniego dźwięku: w D'yer Mak'er tuner na A 440 odczyta twoją niską strunę E jako E♭ +48. Przycisk TuneLit przesuwa wzorzec zamiast tego, więc wyświetlacz pokazuje strój pod jego prawdziwą nazwą.

Strojenie pod otwarte stroje Page'a. Z E Standard, C A C G C E oznacza obniżenie szóstej struny o cztery półtony do C, czwartej struny o cały ton do C i podniesienie drugiej struny o półton z B do C; struny piąta, trzecia i pierwsza zostają. D G C G C D obniża szóstą strunę do D, piątą do G, czwartą do C i pierwszą do D, każdą o cały ton, a drugą podnosi o półton do C. Open G obniża pierwszą, piątą i szóstą strunę o cały ton. Duże obniżki, jak niskie C, potrzebują chwili, by się ustabilizować, więc nastrój dwa razy.

Partie 12-strunowe i mandoliny. Utwory 12-strunowe są wszystkie w stroju standardowym, więc sześciostrunowa gitara w tym samym stroju gra te same dźwięki. Do partii mandoliny w The Battle of Evermore, Going to California i Gallows Pole nastrój mandolinę G D A E względem wzorca A danego utworu.

Utwory między dwoma dźwiękami. Poor Tom jest wymieniony w obu odczytach, z przyciskiem Nastrój dla każdego. Tangerine i That's the Way nie są oznaczone przez pomiar, ale ich nuty powyżej podpowiadają drugi odczyt do wypróbowania.

Każdy wpis o gitarze na tych stronach ma Zmierzone przez TuneLit, bo jego odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD. Nazwa stroju (E Standard, DADGAD, C A C G C E) nadal opiera się na innych rodzajach dowodów:

• Oficjalne: Page sam to powiedział. Dla For Friends opisał akustyczną gitarę Harmony i jej strój C A C G C E.
• Często podawane: źródła informacyjne są zgodne (tu artykuły o utworach w serwisie Wikipedia, które powołują się na książki o zespole): DADGAD dla Black Mountain Side i Kashmir, D G C G C D dla The Rain Song, double drop D dla Going to California, open A dla In My Time of Dying, Drop D dla Moby Dick, a C A C G C E dla Bron-Yr-Aur i Poor Tom.
• Z tabulatur: z tabulatur tworzonych przez graczy, głównie Songsterr. Obejmuje to utwory w E Standard i kilka otwartych strojów: That's the Way, Dancing Days, Black Country Woman, Hats Off to (Roy) Harper, When the Levee Breaks, Ten Years Gone oraz E♭ w Tangerine.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. W przypadku Led Zeppelin chodzi o Bron-Y-Aur Stomp.

Warto pamiętać o kilku ograniczeniach. Pięć albumów zmierzono z płyt CD z lat 80., a pozostałe cztery z remasterów z lata 90.; inne wydanie może być o kilka ¢ inaczej. Rock and Roll, środkowa część Whole Lotta Love, solo perkusji w Moby Dick i Bonzo's Montreux dają estymatorowi mało materiału. Spokojne akustyczne utwory z kilkoma niskimi dźwiękami są trudniejsze dla sprawdzania półtonowego. A pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę: nie może powiedzieć, czy utwór jest przestrojony przez magnetofon, pokrętło zmiany prędkości czy gitarzystę stroiącego ze słuchu.

• Led Zeppelin (1969): E Standard na kamertonie; Your Time Is Gonna Come −7 ¢. DADGAD: Black Mountain Side.
• Led Zeppelin II (1969): E Standard −6 ¢; Ramble On +17 ¢, Thank You +6 ¢. Drop D: Moby Dick.
• Led Zeppelin III (1970): E Standard na kamertonie; Out on the Tiles −11 ¢, Gallows Pole +31 ¢. C A C G C E: Friends. Open G: That's the Way (+11 ¢, wątpliwy półton). Open C: Hats Off to (Roy) Harper. C F C F A F: Bron-Y-Aur Stomp (sporne). E♭ Standard −43 ¢: Tangerine (wątpliwe; spróbuj E Standard przy A 429).
• Led Zeppelin IV (1971): E Standard −11 ¢; Stairway to Heaven +8 ¢, Misty Mountain Hop −25 ¢, The Battle of Evermore −29 ¢ (mandolina G D A E). Double drop D: Going to California. Open F: When the Levee Breaks. Rock and Roll: niezmierzony, być może w pobliżu A 430.
• Houses of the Holy (1973): E Standard −5 ¢; The Crunge −26 ¢, No Quarter i The Ocean +4 ¢, D'yer Mak'er przy A 427. D G C G C D: The Rain Song. Open G: Dancing Days.
• Physical Graffiti (1975): E Standard na kamertonie; The Rover i Houses of the Holy −17 ¢, Trampled Under Foot −15 ¢, The Wanton Song −9 ¢, Boogie with Stu −38 ¢. Open A: In My Time of Dying. DADGAD: Kashmir. C A C G C E: Bron-Yr-Aur. Drop D: Ten Years Gone (−11 ¢). Open G: Black Country Woman (−10 ¢).
• Presence (1976): E Standard +5 ¢; Nobody's Fault but Mine −7 ¢, Candy Store Rock −12 ¢.
• In Through the Out Door (1979): E Standard na kamertonie; All My Love +5 ¢.
• Coda (1982): E Standard −9 ¢; Darlene na kamertonie. C A C G C E: Poor Tom, +39 ¢, między dwoma dźwiękami.
• Złota zasada: najpierw strój Page'a, potem własny wzorzec utworu. Naciśnij przycisk utworu, a nie albumu.