Led Zeppelin akortları.

TuneLit, Led Zeppelin'in stüdyo albümlerinin her şarkısını sahibinin kütüphanesindeki CD'lerden ölçtü. Hangi CD olduğu önemli, çünkü Led Zeppelin'in kataloğu üç masterlemede bulunuyor: 1980'lerin ilk Atlantic ve Swan Song CD'leri; Jimmy Page'in mühendis George Marino ile 1990 ve 1993'te yaptığı remasterlar (1993'te The Complete Studio Recordings kutusunda, 1994'te tek albüm olarak yayımlandı); ve Page'in kendi 2014 ve 2015 remasterları. İşte ölçtüklerimiz:

• The Complete Studio Recordings, Atlantic 7 82526-2 (1993): In Through the Out Door ve Coda. CUE sayfaları kutunun katalog numarasını taşıyor. Coda diskinde kutunun dört bonus parçası var; onları dahil etmedik.
• Page ve Marino remasterları (1990'lar): Led Zeppelin ve Presence. Presence kaydı 1994 tarihli, tek albüm olarak yeniden baskının yılı.
• Özgün 1980'ler masterlamaları: Led Zeppelin II, Led Zeppelin III, Led Zeppelin IV, Houses of the Holy ve Physical Graffiti (iki CD).

Hiçbiri 2014–⁠2015 remaster değil: diskler, bunlar çıkmadan önce, 2007 ile Mart 2014 arasında kopyalandı. Yalnızca içindekiler tablosu 1980'ler CD'si ile 1990'lar remasterını ayırt edemez, çünkü MusicBrainz aynı disk kimliklerini ikisine de koyuyor. Ses seviyesi ayırt edebilir. Led Zeppelin, Presence ve kutunun iki diski ortalama tam seviyenin yaklaşık 16 dB altında, tepe noktaları tam seviyeye ulaşıyor. Diğer beş albüm 3 ila 5 dB daha sessiz; parçalarının çoğu, ilk CD'lerin genelde olduğu gibi, tam seviyeye ulaşmıyor. Led Zeppelin III kopyası remasterlanmamış olarak etiketli. Bu beş albümden birinin remasterıyla şarkıyla çalarsanız, sesi birkaç sent farklı olabilir; diğer masterlamaları ölçmedik.

Yöntem, her TuneLit grup sayfasının arkasındaki yöntemle aynı. Tahmin edici her şarkının 90 saniyesini, 0:45'ten itibaren okur ve en güçlü notaları eşit aralıklı ızgarayla karşılaştırır. Bu, kaydın A 440'tan sapmasını verir; bu sapma yalnızca bir yarım tona kadar kesin olarak bilinir. Telin hangi yarım tonda oturduğunu tablar ve kaynaklar belirler. Bir şarkı albümünden en az 8 sent farklıysa ve güven iyiyse kendi değerini alır; geri kalanlar albümün değerini paylaşır. ±4 sent içinde kalan her şey konser akordu olarak gösterilir.

DADGAD, Page'in Yardbirds'tan getirdiği bir akort; solo parçası White Summer bunu kullanmıştı. İlk albümde Black Mountain Side'ı bu akortta kaydetti ve Kashmir'i altı yıl sonra bunun üzerine kurdu.

C A C G C E Page'in kendi akordu. Onu C akordu olarak tarif etti ama olağan olanı değil, ve bunu kendisinin uydurduğunu söyledi. Beşinci teli A'da bırakılmış açık C; açık tellerde bir C6 akoru veriyor. Friends, enstrümantal Bron-Yr-Aur ve Poor Tom için kullandı; hepsi 1970 seanslarından.

D G C G C D, The Rain Song'un akordu; DADGAD'ın akrabası, içinde bir G süspansiyonu var. Page şarkıyı sahnede çift boyunlu gitarının altı telli boynuyla çaldı.

Open G ve Open A akustik ritim ve slayt şarkılarını taşıyor. Open F, When the Levee Breaks'te, bir tam ton daha aşağıdaki Open G şekli.

Birçok parça hiç altı telli gitar değil. Page, Thank You, The Song Remains the Same, Over the Hills and Far Away, Tangerine, Gallows Pole ve Stairway to Heaven'da 12 telli çalıyor. Tangerine hariç, bu 12 telli partiler standart akort için tablanmış; yani aynı akortta bir altı telli de sorunsuz eşlik eder. The Battle of Evermore bir mandolin şarkısı: Page onu John Paul Jones'un mandolininde yazdı, her zamanki G D A E akordunda, Jones akustik gitar çalarken. Jones ayrıca Going to California ve Gallows Pole'da mandolin çalıyor. Klavyeleri No Quarter, Trampled Under Foot ve In Through the Out Door'un büyük bölümünde öne çıkıyor. Albüm sayfaları, önemli olduğu yerlerde bunu belirtiyor.

Led Zeppelin şarkılarının hızlandırıldığı ya da yavaşlatıldığı sıklıkla söylenir. Bir ölçüm hızlı bir kaseti tiz bir gitardan ayırt edemez, ama kaydın nereye vardığını duyar. Akort etmek için ihtiyacınız olan da budur.

• When the Levee Breaks. Bölümleri başka bir hızda kaydedilip miksde yavaşlatıldı. TuneLit parçanın çoğunu A 440'ın 16 ila 20 sent altında okuyor, son bir dakika ise daha da aşağıda. Ana okuması kendi değeri için gereken güvenin biraz altında kaldı. Bu yüzden düğmesi albümün −11 ¢ değerini kullanıyor; slayt tiz kulağa geliyorsa referansı A 435'e doğru indirin.
• No Quarter. Page, bitmiş parçanın tamamına vari-speed uyguladı. Ne kadar olduğu konusunda anlatımlar farklı: biri yarım ton diyor, bir dergi Page'in sözleri olarak çeyrek ton alıntılıyor. Kayıt yüksek güvenle 4 sent tiz ölçülüyor, ızgaraya tam oturuyor. A 440'a akort edilmiş bir gruptan çeyrek ton düşüş, yaklaşık 50 sent kayık bırakırdı; bu yüzden ölçüm tam bir yarım tona uyuyor.
• The Song Remains the Same. Robert Plant'in vokali albüm için hafifçe hızlandırıldı. Grup parçası yaklaşık 8 sent pes ölçülüyor, Houses of the Holy'nin geri kalanına yakın. Yani hız değişikliği sesi etkilemiş gibi, gitarları değil.
• D'yer Mak'er. Kataloğun en uç şarkısı: A 440'ın yaklaşık 51 sent altında, iki nota arasında tam ortada. Tablanmış C majör akorları, TuneLit'in duyduğu notalarla ancak tüm grup yaklaşık yarım ton pesse uyuşuyor. Bu yüzden düğmesi A 427'de E Standard veriyor.
• Izgaradan çok uzak şarkılar. Tangerine yaklaşık 43 sent pes, Boogie with Stu 38 sent pes, Poor Tom 39 sent tiz, Gallows Pole yaklaşık 31 sent tiz, Hats Off to (Roy) Harper yaklaşık 32 sent tiz (düşük güvenle), Ramble On 17 sent tiz. Bunların birkaçı 1970 ve 1971'den akustik şarkılar.

Led Zeppelin (1969)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (+1 ¢), TuneLit tarafından 1990'lar Page remaster CD'sinde ölçüldü.

İlk albüm, Good Times Bad Times'dan How Many More Times'a kadar düz E Standard'de bir gitar kaydı; yaylı çalınan Dazed and Confused pasajları dahil. Kataloğun en kararlı albümü de: her şarkı A 440'ın yaklaşık 7 sent içinde. Jones org, Page steel gitarda çalan Your Time Is Gonna Come, yaklaşık 7 sent pes (A ≈ 438) ile en düşük olanı, kendi değeri olan tek şarkı.

Akorttaki istisna Black Mountain Side. Page, ödünç alınmış bir akustik gitarda D A D G A D, White Summer akordu, ile çaldı. En çok görüntülenen oyuncu tabı tüm akordu yarım ton daha aşağı koyuyor. Ama TuneLit'in kayıtta duyduğu notalar konser akordunda D'de toplanıyor; bu, Page'in D A D G A D'sine uyuyor.

TuneLit ile: Black Mountain Side (DADGAD) dışındaki her şarkı için E Standard.

Led Zeppelin II (1969)

E Standard −6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard −6 ¢ (A ≈ 438,6), 1980'lerin orijinal CD'sinde TuneLit tarafından ölçüldü.

Tur tarihleri arasında parça parça, Atlantik'in iki yakasındaki stüdyolarda kaydedildi ve bu, sesinde görünüyor. Çoğu şarkı birkaç sent pes, ama Ramble On baştan sona 17 sent tiz (A ≈ 444) ölçülüyor. Page'in 12 telli ve Jones'un Hammond orgu ile Thank You yaklaşık 6 sent tiz. Whole Lotta Love'ın uzun orta bölümünün ölçülecek sabit bir perdesi yok; riff bölümleri albüm değerine yakın okunuyor.

Moby Dick tek akort değişikliği: riff'i Drop D'de, gitar ve basta. Ölçülen kısım çoğunlukla Bonham'ın davul solosu, bu yüzden albüm değerini kullanıyor. Başta ve sonda riff, onun birkaç sent içinde okunuyor.

TuneLit ile: E Standard −6 ¢; Ramble On +17 ¢, Thank You +6 ¢; Moby Dick Drop D'de, albümün −6 ¢ değeriyle.

Led Zeppelin III (1970)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (+2 ¢), orijinal bir 1980'ler CD'sinde (remasterlanmamış) TuneLit tarafından ölçüldü.

Elektro şarkılar, Immigrant Song, Celebration Day, Since I've Been Loving You ve Out on the Tiles, E Standard'de; Out on the Tiles yaklaşık 11 sent pes. Page'in akortları akustik tarafta geliyor. Friends, Page'in kendi anlatımına göre C A C G C E'de. Yaklaşık 9 sent tiz ölçülüyor, albüme yeterince yakın, bu yüzden düğmesi konser akordunu kullanıyor. That's the Way açık G'de; Hats Off to (Roy) Harper Open C'de slayt gitar. Bron-Y-Aur Stomp ise tartışmalı: ana tab C F C F A F kullanıyor, bir başka tab C G C F A D, ve bazı akort listeleri açık G diyor. TuneLit'in yarım ton kontrolü içinde bir düşük C duyuyor, bu da ana tabla uyuşuyor.

Akustik şarkılar da kendi ses yüksekliğini taşıyor. Gallows Pole, standart akortta, Page 12 telli ve banjoda, Jones mandolinde, ölçülen kısımda yaklaşık 31 sent tiz (A ≈ 448) ölçülüyor. 30 saniyelik dilimlerde okunduğunda ilk dakika yaklaşık 33 sent tiz, geri kalanı yaklaşık 20. Hats Off to (Roy) Harper yaklaşık 32 sent tiz okunuyor, ama düşük güvenle; bu yüzden düğmesi konser akordunu koruyor.

İki şarkı şüpheli, ve düğmeye güvenmeden önce ikisini de dinlemeye değer:

• Tangerine. İki oyuncu tabı da Eb Standard'e koyuyor. Kayıt A 440'ın yaklaşık 43 sent altında, bu yüzden düğme Eb Standard −43 ¢ veriyor. Ama tabların akor şekilleri (D, G, C ve Am) TuneLit'in duyduğu notalarla ancak gitar bir yarım ton yüksekteyse uyuşuyor: E Standard −43 ¢, yaklaşık A 429. Düğme kayda karşı yarım ton pes gelirse, bunun yerine onu kullanın.
• That's the Way. Açık G'de tablanmış ve 11 sent tiz ölçülmüş. Ancak TuneLit'in yarım ton kontrolü alt teli bir yarım ton daha aşağıda duyuyor, ve şarkının düşük notaları G değil, F# üzerinde toplanıyor. Açık G kayda karşı yarım ton yüksek gelirse, her teli yarım ton aşağı indirin (C# F# C# F# A# C#).

Với TuneLit: Elektro şarkılar için E Standard, Gallows Pole için (+31 ¢), Friends için C A C G C E, That's the Way için açık G (+11 ¢), Bron-Y-Aur Stomp için C F C F A F, Hats Off to (Roy) Harper için açık C, Tangerine için −43 ¢ ile Eb Standard.

Led Zeppelin IV (1971)

E Standard −11 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard −11 ¢ (A ≈ 437,2), 1980'lerin orijinal CD'sinde TuneLit tarafından ölçüldü.

Black Dog ve Four Sticks albümün değerini yaklaşık 11 ¢ pes olarak belirliyor. Diğer şarkılar, Led Zeppelin'in başka hiçbir albümünde olmadığı kadar geniş bir dağılım gösteriyor. Akustik, 12 telli ve elektro partilerinin hepsi E Standard'da olan Stairway to Heaven yaklaşık 8 ¢ tiz ölçüldü (A ≈ 442). Misty Mountain Hop yaklaşık 25 ¢ pes (A ≈ 433.6), The Battle of Evermore ise yaklaşık 29 ¢ pes (A ≈ 432.6); ikisi de parçanın tamamında sabit. Stairway ile Misty Mountain Hop arasındaki fark 33 ¢, fark edilecek kadar büyük; bu yüzden her şarkının kendi düğmesini kullanın.

Üç şarkı E Standard'dan çıkıyor. Going to California, Jones'un mandolininde Double Drop D (D A D G B D) ile çalınıyor; ölçümü albümün değerine yakın. When the Levee Breaks, kayma ve 12 telli partiler için Open F (C F C F A C) ile çalınıyor; ölçümü için yukarıya bakın. The Battle of Evermore'da Page, Jones'un mandolinini çalıyor; tablar da şarkıyı E Standard'da bir gitar için düzenliyor.

Rock and Roll, ölçemediğimiz tek şarkı: ölçüm aracı içinde hiçbir yerde sabit bir okuma bulamadı, bu yüzden düğmesi albümün değerini kullanıyor. Kaba okuması yaklaşık 40 ¢ pes gösteriyor; aynı Headley Grange seansından çıkan, Ian Stewart'ın piyanoda çaldığı Boogie with Stu gibi. Gitar kayda göre tiz kalıyorsa A ≈ 430 deneyin.

TuneLit ile: çoğu şarkı için E Standard −11 ¢; Stairway to Heaven +8 ¢, Misty Mountain Hop −25 ¢, The Battle of Evermore −29 ¢; Double Drop D ve Open F −11 ¢.

Houses of the Holy (1973)

E Standard −5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard −5 ¢ (A ≈ 438,8), 1980'lerin orijinal CD'sinde TuneLit tarafından ölçüldü.

Albüm, Page'in çift boyunlu gitarında bir çift olarak canlı çalınan iki en bağlantılı parçayla açılıyor: E Standard'da 12 telli elektro gitarla The Song Remains the Same ve D G C G C D'de The Rain Song. İkisinin ölçümü albümün değerine yakın. Over the Hills and Far Away, E Standard'da 12 telli akustik gitarla başlıyor ve tam konser akordunda ölçülüyor; albümün değerini paylaşacak kadar yakın. Dancing Days ise Open G'de.

Sonra albüm değişiyor. The Crunge yaklaşık 26 ¢ pes ölçülüyor (A ≈ 433.4). D'yer Mak'er, B ile C'nin tam ortasında duruyor; bu yüzden düğmesi A 427'de E Standard veriyor. TuneLit'in yarım ton kontrolü onu bir yarım ton yukarı taşırdı, ama bunun nedeni şarkının açık düşük E'yi hiç çalmaması; kontrolün bilinen bir sınırı. Page tarafından yavaşlatılan No Quarter, A 440 ızgarasına 4 ¢ tiz oturuyor; The Ocean da öyle.

TuneLit ile: E Standard −5 ¢; The Rain Song için D G C G C D, Dancing Days için Open G, D'yer Mak'er için A 427'de E Standard, The Crunge için −26 ¢, No Quarter ve The Ocean için +4 ¢.

Physical Graffiti (1975)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 15 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (0 ¢); TuneLit ölçtü, orijinal 1980'lerin iki CD'lik setinde.

Sekiz şarkı Headley Grange'deki 1974 seanslarından; kalanlar 1970'e uzanan artıklar. Akort iki gruba ayrılıyor. Konser akordunda: Custard Pie, In My Time of Dying, Kashmir, Bron-Yr-Aur, Down by the Seaside, Night Flight ve Sick Again. 9 ile 17 ¢ pes arası: The Rover ve Houses of the Holy (ikisi de yaklaşık 17 ¢ pes), Trampled Under Foot (15), Ten Years Gone (11), Black Country Woman (10) ve The Wanton Song (9). Ian Stewart ile 1971 doğaçlaması olan Boogie with Stu yaklaşık 38 ¢ pes (A ≈ 430).

Akortlar: In My Time of Dying, slayt gitarla Open A'da (E A E A C♯ E). Kashmir DADGAD. Bron-Yr-Aur, 1970'in solo akustik parçası, Page'in C A C G C E'sini kullanıyor. Ten Years Gone ana tablarda Drop D'de; Stargroves'un bahçesinde, üstünden uçak geçerken kaydedilen Black Country Woman ise Open G'de. Geri kalan her şey E Standard. Down by the Seaside, TuneLit'in yarım ton kontrolünün bilinen bir sınırını tetikliyor (açık düşük E neredeyse duyulmadığı için F seçiyor), bu yüzden tabı olduğu gibi kalıyor.

x

TuneLit ile: çoğu şarkı için E Standard konser akordunda, daha pes olanlar kendi düğmeleriyle; Open A, DADGAD, C A C G C E, Drop D ve Open G, listelendiği yerde.

Presence (1976)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Ana akort: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441.2); TuneLit ölçtü, 1994 remaster CD'sinde.

E Standard'da tamamen elektro bir albüm. Page, Achilles Last Stand'de birçok gitar katmanladı ve efektli altı telli gitarın orada çift boyunlu gitarından daha iyi çalıştığını söyledi. Beş şarkı albümün değerine yaklaşık 3 ¢ içinde; Nobody's Fault but Mine (yaklaşık 7 ¢ pes) ve Candy Store Rock (yaklaşık 12 ¢ pes) kendi değerlerini alıyor. Yavaş bir blues olan Tea for One, yarım ton kontrolünün bilinen sınırını tetikliyor (F seçiyor); tabın E Standard'ı kalıyor.

TuneLit ile: E Standard +5 ¢; Nobody's Fault but Mine −7 ¢, Candy Store Rock −12 ¢.

In Through the Out Door (1979)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (−4 ¢); TuneLit ölçtü, The Complete Studio Recordings'in diskinde.

Jones'un klavyeleri son stüdyo albümünün büyük kısmına öncülük ediyor ve her gitar partisi E Standard'da. Carouselambra'nın yavaş orta bölümü, Page'in bir Led Zeppelin stüdyo kaydında çift boyunlu gitarını kullandığı tek an. In the Evening ve South Bound Saurez biraz daha pes okunuyor (9 ve 11 ¢ pes) ama albümün değerini paylaşacak kadar yakın; All My Love yaklaşık 5 ¢ tiz.

TuneLit ile: her şarkı için E Standard; All My Love +5 ¢.

Coda (1982)

E Standard −9 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard −9 ¢ (A ≈ 437.7); TuneLit ölçtü, The Complete Studio Recordings'in Coda diskinde.

John Bonham'ın ölümünden sonra yayımlanan Coda, 1970'ten 1978'e kadar kayıtları bir araya getiriyor. We're Gonna Groove ve I Can't Quit You Baby, Ocak 1970'teki Royal Albert Hall konserinden; canlı gitarın stüdyoda yeniden kaydedildiği ilk kayıtlar. Walter's Walk, 1972 Houses of the Holy seanslarından artık; Ozone Baby, Darlene ve Wearing and Tearing ise Stockholm'deki In Through the Out Door seanslarından. Bonzo's Montreux, Bonham'ın davulunun elektronik işlemden geçmiş hali; akort edilecek gitar yok. Çoğu 4 ile 10 ¢ pes, Darlene konser akordunda.

Poor Tom farklı olan. Haziran 1970'te Led Zeppelin III seanslarında Page'in C A C G C E'siyle kaydedildi; kayıt yaklaşık 39 ¢ tiz (A ≈ 450), iki nota arasının tam ortasına yakın. Albüm sayfası iki okumayı da sunuyor; TuneLit'in yarım ton kontrolü düşük C'yi duyuyor, bu da C A C G C E okumasını destekliyor.

TuneLit ile: E Standard −9 ¢; Darlene düz E Standard'da; Poor Tom C A C G C E'de +39 ¢.

Albümün değil, şarkının düğmesini kullanın. Çoğu Led Zeppelin albümünde şarkılar tek bir akordu paylaşmaz. Led Zeppelin IV'te Stairway to Heaven'dan Misty Mountain Hop'a geçmek, referansı 33 ¢ indirmek demek.

Nota adına değil, referansa güvenin. Bir kayıt A 440'tan 40 ila 50 ¢ uzakta olduğunda, sıradan bir akort aleti teli komşu notaya göre adlandırır: D'yer Mak'er'de A 440 akort aleti düşük E'nizi Eb +48 olarak okur. TuneLit'in düğmesi bunun yerine referansı kaydırır; böylece ekran akordu gerçek adıyla gösterir.

Page'in açık akortları için yeniden akort. E Standard'dan C A C G C E, altıncı teli dört yarım tonla C'ye indirmek, dördüncü teli bir tam ton indirerek C'ye getirmek ve ikinci teli B'den C'ye bir yarım ton yükseltmek demek; A, G ve tiz E telleri yerinde kalır. D G C G C D, altıncı teli D'ye, beşinciyi G'ye, dördüncüyü C'ye ve birinciyi D'ye, her biri bir tam tonla indirir; ikinciyi de bir yarım tonla C'ye yükseltir. Open G, birinci, beşinci ve altıncı telleri bir tam tonla indirir. Düşük C gibi büyük inişlerin yerleşmesi için bir an gerekir, bu yüzden iki kez akort edin.

12 telli ve mandolin partileri. 12 telli şarkıların hepsi standart akortta, bu yüzden aynı akorttaki altı telli gitar aynı notaları çalar. The Battle of Evermore, Going to California ve Gallows Pole'un mandolin partileri için mandolini G D A E olacak şekilde, şarkının referans A'sına göre akort edin.

İki nota arasındaki şarkılar. Poor Tom iki okumada da listelenmiş, her biri için bir Akort et düğmesi var. Tangerine ve That's the Way ölçümde işaretlenmedi, ama yukarıdaki notları denemeniz için öbür okumayı veriyor.

Bu sayfalardaki her gitar girdisi TuneLit ölçtü etiketini taşıyor, çünkü sapması bir CD'nin kendi analizimizden geliyor. Akort adı (E Standard, DADGAD, C A C G C E) ise hâlâ başka türden kanıtlara dayanıyor:

• Resmî: Bunu Page kendisi söyledi. For Friends için Harmony akustiğini ve onun C A C G C E akordunu anlattı.
• Yaygın olarak bildirilen: başvuru kaynakları hemfikir (burada grup hakkındaki kitaplara atıf yapan Wikipedia şarkı maddeleri): Black Mountain Side ve Kashmir için DADGAD, The Rain Song için D G C G C D, Going to California için Double Drop D, In My Time of Dying için Open A, Moby Dick için Drop D, Bron-Yr-Aur ve Poor Tom için C A C G C E.
• Tab'lara göre: topluluk tablarından, çoğu Songsterr. Bu, E Standard şarkılarını ve birkaç açık akordu kapsıyor: That's the Way, Dancing Days, Black Country Woman, Hats Off to (Roy) Harper, When the Levee Breaks, Ten Years Gone ve Tangerine'in Eb'si.
• Tartışmalı: kaynaklar birbirini tutmuyor. Led Zeppelin için bu, Bron-Y-Aur Stomp.

Birkaç sınırı akılda tutun. Beş albüm 1980'lerin CD'lerinden, diğer dördü 1990'ların remaster'larından ölçüldü; başka bir baskı birkaç sent başka yerde olabilir. Rock and Roll, Whole Lotta Love'ın orta bölümü, Moby Dick'in davul solosu ve Bonzo's Montreux, ölçüm aracına az şey veriyor. Az düşük notası olan sakin akustik şarkılar yarım ton kontrolü için daha zor. Ayrıca ölçüm sonucu duyar, nedeni değil: bir şarkının bir teyp makinesi, bir vari-speed düğmesi ya da kulağına göre akort eden bir gitarist yüzünden kaydığını söyleyemez.

• Led Zeppelin (1969): E Standard konser akordunda; Your Time Is Gonna Come −7 ¢. DADGAD: Black Mountain Side.
• Led Zeppelin II (1969): E Standard −6 ¢; Ramble On +17 ¢, Thank You +6 ¢. Drop D: Moby Dick.
• Led Zeppelin III (1970): E Standard konser akordunda; Out on the Tiles −11 ¢, Gallows Pole +31 ¢. C A C G C E: Friends. Open G: That's the Way (+11 ¢, şüpheli yarım ton). Open C: Hats Off to (Roy) Harper. C F C F A F: Bron-Y-Aur Stomp (tartışmalı). Eb Standard −43 ¢: Tangerine (şüpheli; A 429'da E Standard deneyin).
• Led Zeppelin IV (1971): E Standard −11 ¢; Stairway to Heaven +8 ¢, Misty Mountain Hop −25 ¢, The Battle of Evermore −29 ¢ (mandolin G D A E). Double Drop D: Going to California. Open F: When the Levee Breaks. Rock and Roll: henüz ölçülmedi, belki A 430 civarı.
• Houses of the Holy (1973): E Standard −5 ¢; The Crunge −26 ¢, No Quarter ve The Ocean +4 ¢, D'yer Mak'er A 427'de. D G C G C D: The Rain Song. Open G: Dancing Days.
• Physical Graffiti (1975): E Standard konser akordunda; The Rover ve Houses of the Holy −17 ¢, Trampled Under Foot −15 ¢, The Wanton Song −9 ¢, Boogie with Stu −38 ¢. Open A: In My Time of Dying. DADGAD: Kashmir. C A C G C E: Bron-Yr-Aur. Drop D: Ten Years Gone (−11 ¢). Open G: Black Country Woman (−10 ¢).
• Presence (1976): E Standard +5 ¢; Nobody's Fault but Mine −7 ¢, Candy Store Rock −12 ¢.
• In Through the Out Door (1979): E Standard konser akordunda; All My Love +5 ¢.
• Coda (1982): E Standard −9 ¢; Darlene konser akordunda. C A C G C E: Poor Tom, +39 ¢, iki nota arasında.
• Altın kural: Önce Page'in akordu gelir, sonra şarkının kendi referansı. Albümün değil, şarkının düğmesine dokunun.