Pink Floyd akortları.

Gilmour'un sitesi gilmourish.com'da toplanan tab kitapları, transkripsiyonlar ve ekipman notları, Pink Floyd'un normal gitar kısımlarının standart akortta (E A D G B E) olduğu konusunda hemfikir. Bu, Piper'daki Syd'in Esquire'ından Dark Side, Wish You Were Here ve The Wall'daki Gilmour'un Black Strat'ına, A Momentary Lapse of Reason'daki Steinberger'ına ve The Division Bell'deki Strat'larına kadar uzanır. Normal bir gitardaki slide kısımları da standart akortta: Syd'in Zippo çakmağıyla çaldığı Astronomy Domine ve Lucifer Sam'deki slide kısımları ile Gilmour'un If, San Tropez ve Echoes'taki slide'ı, hepsi bu şekilde tablarda yazılmış.,,

İstisnalar, hepsi albüm sayfalarında listelenmiş:

• Açık E minor akordunda steel gitar (E B E G B E): One of These Days. Gilmour, High Hopes için sahnede aynı akordu daha sonra kullandı.
• Açık G6 akordunda steel gitar (D G D G B E): The Great Gig in the Sky ve Breathe'deki slide dolguları. Canlıda ayrıca Shine On You Crazy Diamond ve Wot's... Uh the Deal.
• Open G, Syd'in öğrettiği akort: Roger Waters'ın çaldığı Fearless. Tablar tam hangi tellerde olduğu konusunda birbirini tutmuyor; en ayrıntılı transkripsiyonun dediği gibi G G D G B B olarak listeliyoruz.
• Drop D (D A D G B E): Ummagumma'daki The Narrow Way (tablar) ve The Wall'daki Run Like Hell (Gilmour'un kendi sözleri).
• D Standard (D G C F A D): Animals'taki Dogs, bir tam ton aşağıda.
• Yüksek telli akustik: Hey You, Gilmour'un Ovation gitarında oktav yukarı teller var.
• DADGAD: The Division Bell'deki Poles Apart; Gilmour, şarkının doğrudan bu akordan çıktığını söyledi.

Bir akort aleti her notayı referans A ile karşılaştırır; genellikle 440 Hz. Bir kayıt, birçok nedenle bu ızgaranın birkaç sent üstünde ya da altında olabilir: grup, kendisi de sapmalı bir piyano ya da orgla akort etmiş olabilir; bant makinesi biraz hızlı ya da yavaş çalışmış olabilir; bir şarkı, bant yavaşlatılarak kaydedilip normal hızda çalınmış olabilir. Bir sent, bir yarım tonun yüzde biridir. Yaklaşık 5 sentin altında kimse fark etmez; 10 ila 15 sentte dikkatli bir kulak ekşi bir tını fark eder; 20 ve üstünde ise A 440'ta standart akortla eşlik ederken açıkça akortsuz duyulur.

Bu kayıtların ses yüksekliği hakkında yayımlanmış rakamlar aradık ve hiçbirini bulamadık. Kaynağı olan tek hız değiştirme hikâyesi Welcome to the Machine: Gilmour, tek bir vokal satırına ulaşabilmek için bandın yarım ton yavaşlatıldığını, sonra normal hıza geri alındığını söyledi; bu da bitmiş parçanın kayıt edildiği yerde kaldığı anlamına geliyor. Bu yüzden bu sayfadaki her rakam TuneLit'in kendi ölçümü; sitenin sahibinin kopyalarından ölçüldü.

Kısaca:

• Albümlerin çoğu A 440'a 10 sent içinde. A Saucerful of Secrets, Atom Heart Mother, Obscured by Clouds, The Dark Side of the Moon ve The Division Bell konser akordunda. The Piper at the Gates of Dawn, More, Meddle ve Wish You Were Here 6 ila 10 sent pes; Animals ve The Final Cut 6 ila 7 sent tiz.
• The Wall tiz. Genel olarak yaklaşık 11 sent (A ≈ 443), bazı şarkılar çok daha fazla: In the Flesh? yaklaşık 39 sent, Hey You ve Run Like Hell yaklaşık 26, In the Flesh ve Outside the Wall yaklaşık 20. Yalnızca Nobody Home konser akordunda.
• Single şarkılar albümlerinden ayrılır. Time yaklaşık 23 sent pes; The Dark Side of the Moon'un geri kalanı 440'ta, The Great Gig in the Sky ise 11 sent tiz. One of These Days 22 sent pes, Fearless 17 sent pes, Seamus ve Echoes ise 440'ta. The Gnome 34 sent pes, The Gold It's in the... 26 sent pes.

Akort et düğmeleri bu sapmaları zaten içerir. Elle ayarlamak için akordu seçin, A 440 çipine dokunun ve şarkının değerini girin: The Wall için 443, Time için 434, In the Flesh? için 450. Bir ölçüm yalnızca sonucu duyar, nedenini değil; bu yüzden tiz bir şarkının tiz çalgılarda mı çalındığını yoksa bantta mı hızlandırıldığını söyleyemez.

Gilmour'un 1970'lerdeki albümlerinde slide sesi çoğunlukla, kucağına ya da bir standa yatırılarak çalınan steel gitarlardan geliyordu; bir Strat'ta şişe slaytla değil. gilmourish.com'a göre 1970'te Seattle'da bir Fender 1000 çift boyunlu pedal steel satın aldı ve bunu çoğunlukla pedalları olmadan Meddle, The Dark Side of the Moon ve Wish You Were Here'da kullandı. 1974'ten itibaren sahnede ucuz Japon yapımı Jedson lap steel'ler çaldı; 1994'ten itibaren ise 1960'lardan bir Fender Deluxe.

İki akort neredeyse her şeyi kapsar:

• Open G6, D G D G B E. Open G'nin en üst teli D'den E'ye çıkarılmış hali; böylece düz bir bar, altıncı nota eklenmiş bir G majör akor verir. Breathe, The Great Gig in the Sky ve Shine On You Crazy Diamond Part VI bunu kullanır; Wot's... Uh the Deal'ın canlı versiyonlarında da.
• Open E minor, E B E G B E. Tüm tellerde bir bar minör akor verir. Bu akorda One of These Days, kayıttan yazılmış tablara göre ve Gilmour'un 1971'den beri sahnede çaldığı biçimiyle (önce Stratocaster'da, sonra lap steel'de); bir de sahnede High Hopes.

Bu partileri çalmak için steel gitara ihtiyacınız yok. Yedek bir gitarı yukarıdaki notalara akort edin, mümkünse aksiyonu yükseltin ve slide'ı tellerin üzerinde duracak şekilde çalın. TuneLit'in akort aleti herhangi altı notayı destekler: One of These Days ve The Great Gig in the Sky için Akort et düğmeleri, bu telleri zaten ayarlı olarak açar; Breathe ve Shine On için ise ana gitar standart akortta olduğundan, şarkının notaları steel akordunu verir.

The Wall için Gilmour bir Ovation akustiğini düz tellerle yeniden telledi: A, D ve G telleri normalden bir oktav yukarı, pes E teli ise iki oktav yukarı; böylece gitar alttan üste E4 A3 D4 G4 B3 E4 sesini verir. Bu, altıncı telde ek bir değişiklikle yapılmış Nashville akordudur. Comfortably Numb'ın melodisini bununla yazdı, Hey You'nun arpejlerini de bunda çaldı; Comfortably Numb'ın nakaratlarını ve Mother'ın akustik kısımlarını da bu doldurur.

TuneLit, Hey You'yu bu akorda listeler; çünkü o kısım şarkının kendisidir. Bunun için yüksek telli bir takım gerekir, ama aynı akor şekillerini standart akortlu normal bir gitarda da çalabilirsiniz: notalar aynıdır, yalnızca dört telde bir oktav aşağıdadır. Comfortably Numb ve Mother için ana kısımlar standart akortta olduğundan albümün akordu geçerlidir.

The Piper at the Gates of Dawn (1967)

E Standard −6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Syd Barrett'ın albümü; Abbey Road'da kaydedildi, yapımcı Norman Smith. Bulduğumuz her tab, Astronomy Domine'den Bike'a kadar standart akortta; Syd'in slide kısımları da öyle. Flaming ve The Scarecrow bir 12 telli akustik ekler; o da standart akortta. Bike'ın bir bas tabı, basın E telini D'ye indirir.

TuneLit, ilk Japonya CD'sini (Toshiba-EMI CP32-5269) yaklaşık 6 sent pes ölçtü (A ≈ 438,4); çoğu çalan için konser akordına yeterince yakın. The Gnome aykırı değer: yaklaşık 34 sent pes (A ≈ 431,5), ilk kıtadan sona kadar sabit. Bu şarkı için referansı 431 ya da 432'ye ayarlayın.

A Saucerful of Secrets (1968)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Gilmour'un katıldığı, Syd'in ayrıldığı albüm; grubun Syd'in yazdığı son şarkısı Jugband Blues onu kapatır. Tüm tablar standart akort kullanır; Remember a Day'deki Syd'in slide'ı ve See-Saw'daki akustik de dahil. CD konser akordunda. Jugband Blues biraz daha pes, yaklaşık 8 sent pes. Başlık parçası ağırlıklı olarak org, perküsyon ve efektlerden oluşur; okuması çok zayıf olduğu için pek bir şey ifade etmez.

More (1969)

E Standard −8 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Barbet Schroeder'in More filminin film müziği ve Gilmour'un ana gitarist ve vokal olarak yer aldığı ilk albüm: sert The Nile Song ve Ibiza Bar, akustik Green Is the Colour ve Cymbaline (naylon teller) ve enstrümantaller. Tablı her şey standart akortta. CD yaklaşık 8 sent pes (A ≈ 438), Green Is the Colour yaklaşık 16 sent pes (A ≈ 436).

Ummagumma (1969)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Çift albüm: 1969'da canlı kaydedilmiş dört şarkı ve her üyeden bir parçanın bulunduğu bir stüdyo diski. Sahibin kütüphanesinde değil, bu yüzden ölçülmedi. Canlı şarkılar (Astronomy Domine, Careful with That Axe, Eugene, Set the Controls for the Heart of the Sun, A Saucerful of Secrets) ve Waters'ın iki akustik gitarlı Grantchester Meadows'u standart akortta tablarda yazılmış. Gilmour'un üç bölümlü The Narrow Way'i istisnadır: tablarda akustik I. Bölüm ve elektro III. Bölüm Drop D'de yazılmış; II. Bölüm standart akortta, III. Bölümün başka bir tabı ise standartta kalıyor. Wright'ın Sysyphus ve Mason'ın The Grand Vizier's Garden Party'si neredeyse hiç gitar içermez.

Atom Heart Mother (1970)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 5 şarkı

Başlık süiti, üfleme çalgılar ve korosuyla birinci yüzü doldurur; ardından Waters'tan (If), Wright'tan (Summer '68) ve Gilmour'dan (Fat Old Sun) birer şarkı ve mutfak kolajı Alan's Psychedelic Breakfast. Gitarlar standart akortta, slide kısımları dahil. Süitin iki tabı da basın E telini D'ye indirir; bu yüzden TuneLit bunu bas için listeler. Fat Old Sun'ın bir tabı C F C F A C akordunda bir pedal steel ekliyor; ama Gilmour pedal steel'ini bu kayıt seanslarından sonra satın aldığı için onu listelemiyoruz. CD konser akordunda.

Meddle (1971)

E Standard −7 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 6 şarkı

Normal gitar kısımları standart akortta, Echoes dahil; albümde grubun en ünlü iki erken istisnası var:

• One of These Days: slide kısmı, Gilmour'un Fender 1000 steel'iyle open E minor (E B E G B E) akordunda; şarkıyı sahnede o zamandan beri bu akortla çalıyor. Herkesin tanıdığı sürükleyici ana hat ise standart akortta iki bas: Gilmour ve Waters'ın, biri eski, donuk tellerle.
• Fearless: Waters, Syd Barrett'ın kendisine gösterdiği bir open G akordunda akustik çalıyor. En ayrıntılı tab ve iki diğer tab bunu G G D G B B olarak veriyor (pes E G'ye çıkarılmış; A G'ye indirilmiş; üst E B'ye indirilmiş); diğer tablar sıradan open G, D G D G B D kullanıyor. Birincisini listeliyor ve tartışmalı olarak işaretliyoruz.

A Pillow of Winds farklı bir biçimde tartışmalı: hayran tabları ve tellere vurularak çalınan akustik standart akortta; ama ayrıntılı bir transkripsiyon elektro arpej kısmını E B E F♯ G B akordunda, slide kısmını ise open E'de yazıyor. Grubun hiçbir kaynağı bunu netleştirmiyor, bu yüzden TuneLit standart akordu koruyor.

Sitenin sahibinin elindeki kopya 2009 yapımı bir Japon CD'si, ilk baskı değil. Genel olarak yaklaşık 7 sent pes (A ≈ 438,3), ama şarkılar Floyd'un diğer hiçbir albümünde olmadığı kadar dağılım gösteriyor: One of These Days 22 sent pes (A ≈ 434,4), Fearless 17 sent pes, A Pillow of Winds ve San Tropez yaklaşık 7 sent pes, Seamus ve Echoes konser akordunda. Echoes için bir açıklama gerekiyor: TuneLit'in değeri açılış dakikalarından geliyor. Bölümler halinde okununca, şarkılı kıtaları açılıştan yaklaşık 20 sent daha pes çıkıyor; uzun orta bölüm konser akordunda geri dönüyor; kapanış bölümü ise yaklaşık 10 sent pes. Kıtalar A 440'ta ekşi geliyorsa A 435'i deneyin.

Obscured by Clouds (1972)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Barbet Schroeder için ikinci film müziği, bu kez La Vallée; Dark Side seansları arasında Fransa'da hızla kaydedildi. Tablar her şeyi standart akortta tutuyor, başlık parçasındaki slide dahil. Bu konuda dikkatli olunmalı: 1972 canlı versiyonunun bir transkripsiyonu açık bir akort kullanıyor (E B D F♯ B D, bir yarım ton aşağı), bu yüzden stüdyodaki steel da standart akortta olmayabilir. When You're In'in ayrıntılı bir tabı yüksek teli C'ye indiriyor, ama başka hiçbir şey bunu desteklemiyor. Gilmour daha sonra Wot's... Uh the Deal'ı open G6'da bir lap steel ile çaldı.

CD konser akordunda. The Gold It's in the... yaklaşık 26 sent pes (A ≈ 433,5), Stay yaklaşık 17 sent pes ve Mudmen yaklaşık 13 sent pes.

The Dark Side of the Moon (1973)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Gilmour'un Black Strat'ı, gitar çalan her şarkıda standart akortta: Breathe, Time, Money (B minör, solonun son kısmı 24 perdeli bir gitarda), Us and Them, Any Colour You Like, Brain Damage ve Eclipse. Steel gitar istisnadır. Breathe'de slide dolgularını ekler; The Great Gig in the Sky'da ise tek gitar odur; her ikisi de gilmourish.com'a ve en ayrıntılı tablara göre open G6 (D G D G B E) akordundadır. TuneLit, Breathe'i standart akortta listeler, çünkü akorlar ana kısımdır; The Great Gig in the Sky'ı ise G6'da.

İlk Japonya CD'si (CP35-3017) genel olarak konser akordunda, iki belirgin istisnayla. Time yaklaşık 23 sent pes (A ≈ 434); yalnızca saat sesleri ve roto-tom girişinde değil: kıtalar ve solo da aynı okunuyor. The Great Gig in the Sky yaklaşık 11 sent tiz (A ≈ 443). Yani albüm üç ayarla çalınmalı: çoğunda A 440, Time için A 434 ve Great Gig için A 443. CD'de Speak to Me ve Breathe tek bir parça; TuneLit'in ölçümü Breathe'e aittir.

Wish You Were Here (1975)

E Standard −10 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 5 şarkı

Shine On You Crazy Diamond'un Strat kısımları (G minör), Have a Cigar ve Welcome to the Machine ile başlık parçasının altı telli ve 12 telli akustikleri standart akortta. Wish You Were Here'ın girişi, radyo gibi işlenmiş bir 12 telli; soloyu ve tellere vurma kısmını ise kapo olmadan çalınan bir Martin altı telli çalıyor. Steel kısımları open G kullanır: Shine On'un VI. Bölümü, Wikipedia ve gilmourish.com'a göre Gilmour'un steel'iyle open G6'da açılır (bir tab bunu standartta tutuyor); başlık parçasının arkasındaki pedal steel ise open G (D G D G B D) olarak tablarda yazılmış. Ana gitarlar standart akortta; şarkılar da bunu listeler.

Sitenin sahibinin CD'si (TOCP-65560, sonraki bir Japonya baskısı) yaklaşık 10 sent pes (A ≈ 437,6); istisna başlık parçası, konser akordunda. Shine On'un ilk yarısı 5 sent pese yakın okunuyor; bu boyutta fark zor duyulur.

Animals (1977)

E Standard +7 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 5 şarkı

Pigs on the Wing, Pigs (Three Different Ones) ve Sheep için standart akort. Dogs bir tam ton aşağıda, D Standard (D G C F A D): gilmourish.com, hem Telecaster'ın hem de Ovation akustiğin bu şekilde akortlandığını söylüyor; şarkı grubun 1974'te canlı çaldığı biçimiyle E minör'den, plakta D minör'e kaymış. E Standard ile yazılmış tablar onu bir tam ton çok tiz çalar.

Özgün bir Japonya LP'sinden (25AP 340) ölçüldü; albüm yaklaşık 7 sent tiz (A ≈ 441,7), Dogs dahil; Pigs on the Wing (Part Two) ise yaklaşık 4 sent pes. Bir LP, pikap hızına bağlıdır; karşılaştırabildiğimiz CD süreleri ise baskılar arasında etkiden daha fazla farklılık gösteriyor; bu yüzden burada birkaç sentlik pikap hatası dışlanamaz. Son birkaç sente dikkatle bakın.

The Wall (1979)

E Standard +11 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 26 şarkı

Albümün çoğu standart akortta; gitar tarafında üç istisna var. Run Like Hell Drop D'de; Gilmour bunu 1992'de Musician dergisine söylemişti; teknisyeni Phil Taylor ise 1994'te hâlâ bir Drop D Telecaster ile çaldığını söyledi. Hey You yukarıda anlatılan yüksek telli Ovation ile çalınıyor; Comfortably Numb ve Mother'ın bazı kısımları da öyle; ana gitarlar ise standart akortta. Is There Anybody Out There? ise, oturum müzisyeni Joe DiBlasi'nin çaldığı, standart akortta klasik bir gitar içerir.

Asıl hikâye ses yüksekliğinde. TuneLit özgün bir Japonya çift LP'sini (40AP 1750~1) ölçtü; süresi 1985 CD'siyle % 0,1 içinde eşleşiyor, yani pikap sebep değil. Albüm yaklaşık 11 sent tiz (A ≈ 443). Comfortably Numb, Another Brick in the Wall (Part 2), Mother ve albümün çoğu buna yakın. Birkaç şarkı daha yüksek:

• In the Flesh?: yaklaşık 39 sent tiz (A ≈ 450), şarkının tamamında sabit.
• Hey You ve Run Like Hell: yaklaşık 26 sent tiz (A ≈ 447).
• Outside the Wall: yaklaşık 21 sent tiz; In the Flesh: yaklaşık 19 sent tiz.
• The Trial, ağırlıklı olarak orkestra ve sesler: yaklaşık 43 sent tiz.

Nobody Home, konser akordunda tek şarkı. In the Flesh? ve The Trial iki nota arasında tam ortaya yakın; bu yüzden sayfalarında iki Akort et düğmesi var. Gitarlar standart akortta olduğu ve ses üzerinden yapılan yarım ton kontrolü de bunu doğruladığı için E Standard okumasıyla başlayın.

The Final Cut (1983)

E Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Roger Waters'ın grupla yaptığı son albüm; ağırlıklı olarak piyano, akustik gitar ve orkestra üzerine kurulu. Birkaç şarkıda Gilmour'un elektro gitarı var ve Gilmour'un Not Now John'da söylediği tek baş vokal de var. Hiçbir kaynak herhangi bir şarkıya alternatif akort vermiyor; tablar standart akort kullanıyor. Özgün bir Japonya LP'sinden (25AP 2410) ölçüldü; albüm yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441,6); The Gunner's Dream daha yüksek (16 sent), The Hero's Return daha pes (11 sent pes) ve The Post War Dream konser akordunda.

A Momentary Lapse of Reason (1987)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Gilmour'un grubu yönettiği ilk albüm, çoğunlukla Steinberger ve Strat ile. Sahibin kütüphanesinde değil, bu yüzden ölçülmedi. Ne tablar ne de gilmourish.com'un seans notları herhangi bir şarkıya alternatif akort vermiyor. Sorrow çok pes akortlu gibi duyuluyor; ama açılıştaki devasa ton, gitarı boş bir Los Angeles arenasında bir PA sisteminden çalıp odayı kaydetmekten geliyor; tab ve gitar kısımları standart akortta, altında da Tony Levin 5 telli bas çalıyor. Yet Another Movie ise bir slide solosuyla bitiyor; Wikipedia'ya göre bir lap steel; akordu belgelenmemiş.

The Division Bell (1994)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Neredeyse tamamı standart akortta: Strat'lar, A Great Day for Freedom'da bir Les Paul, Marooned'da bir Whammy pedalı (oktav sıçramaları pedaldan, akordan değil), Keep Talking'de talk box, Lost for Words'de bir Gibson J-200 akustik. İki istisna:

• Poles Apart DADGAD'de (D A D G A D). Gilmour, akordu kendisinin icat ettiğini düşündüğünü söyledi; şarkı da dakikalar içinde bundan çıkmış. Turnede ikinci bir J-200'ü de bu akordda tuttu.
• High Hopes bir lap steel solosuyla biter. Şarkının geri kalanı, standart akortta piyano ve naylon telli bir akustik. Lap steel, sahnede open E minor (E B E G B E) akordunda; grubun hiçbir üyesi stüdyo akordunu adlandırmadı; bu yüzden şarkı standart akordu listeler, notada ise steel'inki yer alır.

İlk Japonya CD'si (SRCS 7324) her şarkıda konser akordunda.

The Endless River (2014)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 18 şarkı

Ağırlıklı olarak The Division Bell seanslarında yapılan enstrümantal kayıtlardan oluşur, yirmi yıl sonra tamamlanmıştır. Sahibin kütüphanesinde değil, bu yüzden ölçülmedi. Şarkı düzeyinde bir akort belgelenmemiş. Vokalli tek şarkı Louder than Words, standart akortlu elektro gitarlara yüksek telli bir akustik (Nashville tarzı takım) ekliyor; It's What We Do ise akordu bilinmeyen bir baritone Telecaster içeriyor.

TuneLit, on iki albümden 120 parça ölçtü: Piper'dan The Dark Side of the Moon'a kadar albümlerin ilk Japonya CD baskıları, Meddle'ın 2009 Japonya CD'si, Wish You Were Here'ın sonraki bir Japonya CD'si, The Division Bell'in ilk Japonya baskısı ve Animals, The Wall ve The Final Cut'ın özgün Japonya LP'leri. Yöntem her parçanın 0:45'ten itibaren 90 saniyesini dinler ve en güçlü notaları A 440 ızgarasıyla karşılaştırır. Albüm değeri, şarkılarının ortancasıdır; her okumanın ne kadar net olduğuna göre ağırlıklandırılır; bir şarkı, net bir okumayla albümünden 8 sent ya da daha fazla uzaktaysa kendi değerini alır.

Öne çıkanlar:

• Ortalamada hiçbiri uzakta değil. Albüm değerleri yaklaşık 10 sent pesten (Wish You Were Here) 11 sent tize (The Wall) uzanıyor; örneğin Pantera'nın pes akortlu kayıtlarından çok daha yakın A 440'a.
• Tiz olan albüm The Wall'dır, içindeki bir grup şarkı ise 20 ila 40 sent tiz duruyor. LP'de sebep pikap değil.
• Sürprizleri single şarkılar taşıyor: 440 albümündeki Time 23 sent pes, The Gnome 34 pes, One of These Days 22 pes, The Gold It's in the... 26 pes, In the Flesh? 39 tiz. Bu okumalar her şarkının başından sonuna kadar sabit; yani geçici bir giriş ya da efekt değiller.
• Echoes tek bir ses yüksekliği değil. Bölümleri farklı okunuyor; konser akordundan yaklaşık 20 sent pese kadar.

Akılda tutulacak sınırlar. % 0,3 hızlı ya da yavaş dönen bir pikap, bir iğne bırakma noktasını yaklaşık 5 sent kaydırır; bu Animals ve The Final Cut için önemlidir. Remaster'lar ilk baskılardan farklı olabilir; yukarıda adı geçen baskıları ölçtük, başka hiçbirini değil. Org, orkestra, ses efekti ya da sentezleyiciyle kurulan şarkılar (A Saucerful of Secrets, On the Run, Quicksilver, Party Sequence) zayıf okumalar verir; değerleri zaten gitar açısından pek önemli değil. ±4 sent içindeki değerler konser akordu sayılır.

Ses üzerinden yapılan yarım ton kontrolü, kaydın en pes boş telinin akordun gösterdiği yerde gerçekten olup olmadığını sınar; 120 şarkının 85'iyle uyuşuyor. Buna D Standard'da Dogs, Drop D'de Run Like Hell, DADGAD'de Poles Apart, open G'deki Fearless ve G6'daki The Great Gig in the Sky de dahil. On iki şarkı bir yarım ton yukarı, F'ye işaret ediyor; bu, boş pes E'yi nadiren çalan şarkılarda yöntemin bilinen hatası (Another Brick in the Wall Part 2, Southampton Dock ve diğerleri); bunların hiçbiri yer değiştirmedi.

Albüm sayfalarındaki her akordun bir durum etiketi var:

• Resmî: bir grup üyesi ya da teknisyeni söyledi. Run Like Hell (Drop D) ve Poles Apart (DADGAD), Gilmour'un kendi sözleriyle.
• Yaygın olarak bildirilen: birkaç bağımsız kaynak hemfikir; örneğin gilmourish.com'daki ekipman notları, Wikipedia'nın şarkı maddeleri ve en ayrıntılı tablar. Steel akortları, Dogs ve yüksek telli Hey You bu düzeyde.
• Tab'lara göre: yalnızca tablar. Erken albümlerin çoğu, The Final Cut ve son üç albüm tablara dayanıyor; bunların hepsi standart akort konusunda hemfikir.
• Tartışmalı: kaynaklar birbirini tutmuyor. Fearless (G G D G B B ya da D G D G B D) ve A Pillow of Winds.
• TuneLit ölçtü: sahibin CD ve LP'lerinin kendi ses yüksekliği analizimiz; sapmayı sent cinsinden verir. Yalnızca sayılar yayımlanır; ses kaydı hiçbir zaman saklanmaz ya da paylaşılmaz.

Bir ölçüm sapmayı yalnızca bir yarım ton içinde bilir; bu yüzden akordun adı (E Standard, Drop D, D Standard) yukarıdaki kaynaklardan gelir, ölçülen sentler de üstüne eklenir. Şarkı hâlâ biraz akortsuz geliyorsa referansı bir hertz kaydırın: 440 Hz civarında bir hertz yaklaşık 4 sent.

• The Piper at the Gates of Dawn (1967): E Standard −6 ¢ (A ≈ 438). The Gnome −34 ¢ (A ≈ 431.5).
• A Saucerful of Secrets (1968): A 440'ta E Standard. Jugband Blues −8 ¢.
• More (1969): E Standard −8 ¢. Green Is the Colour −16 ¢.
• Ummagumma (1969, ölçülmedi): E Standard; The Narrow Way Drop D'de.
• Atom Heart Mother (1970): A 440'ta E Standard; süitin bası Drop D'de.
• Meddle (1971): E Standard −7 ¢. One of These Days: steel gitar Open E minör'de (E B E G B E), −22 ¢. Fearless: G G D G B B (ya da Open G D G D G B D), −17 ¢. Seamus ve Echoes A 440'ta (Echoes kıtaları yaklaşık −20 ¢).
• Obscured by Clouds (1972): E Standard A 440'ta. The Gold It's in the... −26 ¢, Stay −17 ¢, Mudmen −13 ¢.
• The Dark Side of the Moon (1973): E Standard A 440'ta. Time −23 ¢ (A ≈ 434). The Great Gig in the Sky: steel gitar Open G6'da (D G D G B E), +11 ¢. Breathe'deki steel dolguları Open G6'da çalınır.
• Wish You Were Here (1975): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.6); başlık şarkısı A 440'ta. Steel partileri Open G'de.
• Animals (1977): E Standard +7 ¢ (LP). Dogs: D Standard +7 ¢. Pigs on the Wing (Part Two) −4 ¢.
• The Wall (1979): E Standard +11 ¢ (A ≈ 443). In the Flesh? +39 ¢, Hey You (yüksek telli, E4 A3 D4 G4 B3 E4) +26 ¢, Run Like Hell (Drop D) +26 ¢, Outside the Wall +21 ¢, In the Flesh +19 ¢, Nobody Home A 440'ta.
• The Final Cut (1983): E Standard +6 ¢ (LP). The Gunner's Dream +16 ¢, The Hero's Return −11 ¢, The Post War Dream A 440'ta.
• A Momentary Lapse of Reason (1987, henüz ölçülmedi): Baştan sona E Standard.
• The Division Bell (1994): E Standard A 440'ta. Poles Apart DADGAD'da; High Hopes'un steel solosu Open E minör'de.
• The Endless River (2014, henüz ölçülmedi): E Standard.
• Altın kural: teller neredeyse her zaman standarttır; kulağınızdan şüphelenmeden önce, özellikle The Wall'da ve birkaç tekli şarkıda şarkının A değerine bakın.