Stroje Pink Floyd.

Książki z tabulaturami, transkrypcje i notatki o sprzęcie zebrane na gilmourish.com zgodnie wskazują, że zwykłe partie gitarowe Pink Floyd są w stroju standardowym (E A D G B E), od Esquire'a Syda na Piper po czarnego Strata Gilmoura na Dark Side, Wish You Were Here i The Wall, jego Steinbergera na A Momentary Lapse of Reason oraz jego Stratów na The Division Bell. Partie slide na zwykłej gitarze też są w stroju standardowym: partie slide Syda w Astronomy Domine i Lucifer Sam, grane zapalniczką Zippo, oraz slide Gilmoura w If, San Tropez i Echoes są zapisane właśnie tak.

Wyjątki, wszystkie wymienione na stronach albumów:

• Gitara steel w otwartym E-moll (E B E G B E): One of These Days. Gilmour później użył tego samego stroju na koncertach przy High Hopes.
• Gitara steel w otwartym G6 (D G D G B E): The Great Gig in the Sky oraz partie slide w Breathe. Na żywo także Shine On You Crazy Diamond i Wot's... Uh the Deal.
• Otwarte G, nauczone przez Syda: Fearless, grane przez Rogera Watersa. Tabulatury różnią się co do dokładnych strun; podajemy G G D G B B, tak jak ma najbardziej szczegółowa transkrypcja.
• Drop D (D A D G B E): The Narrow Way z Ummagumma (wg tabulatur) i Run Like Hell z The Wall (słowa samego Gilmoura).
• D Standard (D G C F A D): Dogs z Animals, o cały ton niżej.
• Akustyk ze strunami strojonymi wysoko: Hey You, gdzie Ovation Gilmoura ma struny o oktawę wyżej.
• DADGAD: Poles Apart z The Division Bell, które, jak mówił Gilmour, powstało prosto z tego stroju.

Tuner ocenia każdy dźwięk względem A odniesienia, zwykle 440 Hz. Nagranie może leżeć kilka centów powyżej lub poniżej tej siatki z wielu powodów: zespół stroił do pianina albo organów, które same były źle nastrojone, taśmowy magnetofon działał trochę za szybko lub za wolno, a piosenkę nagrywano ze spowolnioną taśmą i odtwarzano w normalnym tempie. Cent to setna część półtonu. Poniżej około 5 centów nikt tego nie słyszy; przy 10–15 uważne ucho wyczuwa kwaśny posmak; przy 20 lub więcej granie razem w stroju standardowym przy A 440 brzmi wyraźnie nieczysto.

Szukaliśmy opublikowanych danych o wysokości dźwięku tych płyt i żadnych nie znaleźliśmy. Jedyna historia o zmianie prędkości taśmy ze źródłem to Welcome to the Machine: Gilmour mówił, że taśmę spowolniono o pół półtonu, żeby mógł zaśpiewać jedną linię wokalną, a potem przywrócono normalną prędkość, przez co gotowy utwór pozostał tam, gdzie został nagrany. Dlatego każda liczba na tej stronie jest własnym pomiarem TuneLit, wykonanym na egzemplarzach właściciela.

Krótka wersja:

• Większość albumów mieści się w granicach 10 ¢ od A 440. A Saucerful of Secrets, Atom Heart Mother, Obscured by Clouds, The Dark Side of the Moon i The Division Bell stoją na kamertonie. The Piper at the Gates of Dawn, More, Meddle i Wish You Were Here są za nisko o 6–10 ¢, a Animals i The Final Cut za wysoko o 6–7 ¢.
• The Wall jest za wysoko. Około 11 ¢ w sumie (A ≈ 443), a niektóre piosenki znacznie bardziej: In the Flesh? około 39 ¢, Hey You i Run Like Hell około 26 ¢, In the Flesh i Outside the Wall około 20 ¢. Tylko Nobody Home stoi na kamertonie.
• Pojedyncze piosenki odstają od swoich albumów. Time jest za nisko o około 23 ¢, podczas gdy reszta The Dark Side of the Moon stoi na 440, a The Great Gig in the Sky jest za wysoko o 11 ¢. One of These Days jest za nisko o 22 ¢, a Fearless o 17, natomiast Seamus i Echoes stoją na 440. The Gnome jest za nisko o 34 ¢, The Gold It's in the... o 26.

Przyciski Nastrój już uwzględniają te odchyłki. Aby ustawić jedną ręcznie, wybierz strój, kliknij znacznik A 440 i wpisz wartość piosenki: 443 dla The Wall, 434 dla Time, 450 dla In the Flesh?. Pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę, więc nie powie, czy zbyt wysoka piosenka została zagrana na wysoko nastrojonych instrumentach, czy przyspieszona na taśmie.

Brzmienie slide Gilmoura na albumach z lat 70. pochodziło głównie z gitar steel granych płasko na kolanach lub na stojaku, a nie z bottlenecka na Stracie. Według gilmourish.com kupił on w 1970 roku w Seattle dwuszyjny pedal steel Fender 1000 i używał go, głównie bez pedałów, na Meddle, The Dark Side of the Moon i Wish You Were Here. Od 1974 roku na koncertach grał na tanich japońskich lap steelach Jedson, a od 1994 roku na Fenderze Deluxe z lat 60.

Dwa stroje obejmują prawie wszystko:

• Otwarte G6, D G D G B E. Otwarte G z najwyższą struną podniesioną z D do E, więc prosty barré daje akord G-dur z dodaną sekstą. Breathe, The Great Gig in the Sky i Shine On You Crazy Diamond Part VI używają tego stroju, a na żywo także Wot's... Uh the Deal.
• Otwarte E-moll, E B E G B E. Barré przez wszystkie struny daje akord molowy. One of These Days, spisane z nagrania w tabulaturze i tak, jak Gilmour gra je na scenie od 1971 roku (najpierw na Stratocasterze, później na lap steel), oraz High Hopes na scenie.

Do grania tych partii nie potrzebujesz gitary steel. Nastrój zapasową gitarę do dźwięków podanych wyżej, podnieś action, jeśli możesz, i graj slidem leżącym na strunach. Tuner TuneLit obsługuje dowolne sześć dźwięków: przyciski Nastrój dla One of These Days i The Great Gig in the Sky otwierają go z już ustawionymi strunami, a dla Breathe i Shine On, gdzie główna gitara jest w stroju standardowym, dźwięki piosenki podają strój steel.

Do The Wall Gilmour założył na akustyczną gitarę Ovation zwykłe struny: struny A, D i G o oktawę wyżej niż zwykle, a niski E o dwie oktawy wyżej, więc gitara brzmi E4 A3 D4 G4 B3 E4 od najniższej struny w górę. To strój nashville z dodatkowym zwrotem przy szóstej strunie. Na nim napisał melodię Comfortably Numb i zagrał na nim arpeggia Hey You; wzbogaca też refreny Comfortably Numb i akustyki w Mother.

TuneLit podaje Hey You w tym stroju, bo ta partia jest kluczowa dla piosenki. Potrzebujesz do niej zestawu strojonego wysoko, ale te same chwyty akordów zagrasz na zwykłej gitarze w stroju standardowym: dźwięki są takie same, tylko o oktawę niżej na czterech strunach. Przy Comfortably Numb i Mother główne partie są w stroju standardowym, więc obowiązuje strój albumu.

The Piper at the Gates of Dawn (1967)

E Standard −6 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Album Syda Barretta, nagrany w Abbey Road, produkowany przez Normana Smitha. Każda tabulatura, jaką znaleźliśmy, od Astronomy Domine po Bike, jest w stroju standardowym, podobnie jak partie slide Syda. Flaming i The Scarecrow dodają gitarę akustyczną 12-strunową, też w stroju standardowym. Jedna tabulatura basu do Bike obniża strunę E basu do D.

TuneLit zmierzył pierwsze japońskie CD (Toshiba-EMI CP32-5269) jako około 6 ¢ za nisko (A ≈ 438,4), wystarczająco blisko kamertonu dla większości grających. The Gnome jest wyjątkiem: około 34 ¢ za nisko (A ≈ 431,5), równo od pierwszej zwrotki do ostatniej. Dla tego utworu ustaw A odniesienia na 431 lub 432.

A Saucerful of Secrets (1968)

E Standard7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Płyta, na której dołączył Gilmour, a odszedł Syd; Jugband Blues, ostatnia piosenka napisana przez Syda dla zespołu, ją zamyka. Wszystkie tabulatury są w stroju standardowym, łącznie z slidem Syda w Remember a Day i akustykiem w See-Saw. CD stoi na kamertonie. Jugband Blues jest trochę niżej, około 8 ¢ za nisko. Utwór tytułowy to głównie organy, perkusja i efekty, a jego odczyt jest zbyt słaby, by wiele znaczył.

More (1969)

E Standard −8 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Ścieżka dźwiękowa do filmu Barbeta Schroedera More i pierwszy album, na którym Gilmour jest głównym gitarzystą i wokalistą: mocne The Nile Song i Ibiza Bar, akustyczne Green Is the Colour i Cymbaline (struny nylonowe) oraz utwory instrumentalne. Wszystko, co ma tabulaturę, jest w stroju standardowym. CD jest około 8 ¢ za nisko (A ≈ 438), a Green Is the Colour około 16 ¢ za nisko (A ≈ 436).

Ummagumma (1969)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Podwójny album: cztery utwory nagrane na żywo w 1969 roku i płyta studyjna z jednym utworem każdego członka zespołu. Nie ma go w kolekcji właściciela, więc nie jest zmierzony. Utwory na żywo (Astronomy Domine, Careful with That Axe, Eugene, Set the Controls for the Heart of the Sun, A Saucerful of Secrets) oraz Grantchester Meadows Watersa, z dwiema gitarami akustycznymi, są zapisane w stroju standardowym. Trzyczęściowy The Narrow Way Gilmoura to wyjątek: tabulatury ustawiają akustyczną część I i elektryczną część III w Drop D, podczas gdy część II jest zapisana w stroju standardowym, a inna tabulatura części III zostaje w standardowym. Sysyphus Wrighta i The Grand Vizier's Garden Party Masona prawie nie mają gitary.

Atom Heart Mother (1970)

E Standard5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Tytułowa suita, z instrumentami dętymi i chórem, zajmuje pierwszą stronę; potem po jednym utworze od Watersa (If), Wrighta (Summer '68) i Gilmoura (Fat Old Sun) oraz kolaż z kuchni Alan's Psychedelic Breakfast. Gitary są w stroju standardowym, łącznie ze slidem. Obie tabulatury suity obniżają strunę E basu do D, więc TuneLit podaje to dla basu. Jedna tabulatura Fat Old Sun dodaje pedal steel w stroju C F C F A C, ale Gilmour kupił swój pedal steel dopiero po tych sesjach, więc go nie podajemy. CD stoi na kamertonie.

Meddle (1971)

E Standard −7 ¢6 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Zwykłe partie gitarowe są w stroju standardowym, łącznie z Echoes, a album ma dwa najsłynniejsze wczesne wyjątki zespołu:

• One of These Days: partia slide na gitarze steel Fender 1000 Gilmoura w otwartym E-moll (E B E G B E), w stroju, którego używa w tej piosence na scenie od tamtej pory. Rytmiczną linię, którą zna każdy, grają dwa basy w stroju standardowym, Gilmoura i Watersa, jeden ze zmatowiałymi strunami.
• Fearless: Waters gra na akustyku w otwartym stroju G, który pokazał mu Syd Barrett. Najbardziej szczegółowa tabulatura i dwie inne mają G G D G B B (niskie E podniesione do G, A obniżone do G, najwyższe E obniżone do B); inne tabulatury używają zwykłego otwartego G, D G D G B D. Podajemy pierwszy i oznaczamy jako sporne.

A Pillow of Winds jest sporne w inny sposób: tabulatury od fanów i akustyczna partia grana strumieniowo są w stroju standardowym, podczas gdy jedna szczegółowa transkrypcja ustawia elektryczną partię arpeggio w E B E F♯ G B, a slide w otwartym E. Żadne źródło zespołu tego nie rozstrzyga, więc TuneLit zostaje przy stroju standardowym.

Egzemplarz właściciela to japońskie CD z 2009 roku, a nie pierwsze tłoczenie. Jest około 7 ¢ za nisko w sumie (A ≈ 438,3), ale piosenki rozchodzą się bardziej niż na jakimkolwiek innym albumie Pink Floyd: One of These Days za nisko o 22 ¢ (A ≈ 434,4), Fearless o 17, A Pillow of Winds i San Tropez o około 7, Seamus i Echoes na kamertonie. Echoes wymaga wyjaśnienia: wartość TuneLit pochodzi z jego początkowych minut. Czytany w częściach, jego zaśpiewane zwrotki wypadają około 20 ¢ niżej niż początek, długa środkowa część wraca do kamertonu, a część końcowa jest około 10 ¢ za nisko. Jeśli zwrotki brzmią kwaśno przy A 440, spróbuj A 435.

Obscured by Clouds (1972)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Druga ścieżka dźwiękowa do filmów Barbeta Schroedera, tym razem La Vallée, nagrana szybko we Francji między sesjami The Dark Side of the Moon. Tabulatury zachowują wszystko w stroju standardowym, łącznie ze slidem w utworze tytułowym. Tu trzeba uważać: transkrypcja wersji koncertowej z 1972 roku używa stroju otwartego (E B D F♯ B D, o półton niżej), więc steel w studiu też mógł nie być w stroju standardowym. Jedna szczegółowa tabulatura When You're In obniża wysoką strunę do C, ale nic innego tego nie potwierdza. Gilmour później grał Wot's... Uh the Deal na lap steel w otwartym G6.

CD stoi na kamertonie. The Gold It's in the... jest około 26 ¢ za nisko (A ≈ 433,5), Stay około 17, a Mudmen około 13.

The Dark Side of the Moon (1973)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Black Strat Gilmoura w stroju standardowym w każdej piosence z gitarą: Breathe, Time, Money (w B-moll, z ostatnią częścią solówki na gitarze z 24 progami), Us and Them, Any Colour You Like, Brain Damage i Eclipse. Gitara steel jest wyjątkiem. W Breathe dodaje wypełnienia slide, a w The Great Gig in the Sky jest jedyną gitarą; oba w otwartym G6 (D G D G B E) według gilmourish.com i najbardziej szczegółowych tabulatur. TuneLit podaje Breathe w stroju standardowym, bo akordy są główną partią, a The Great Gig in the Sky w G6.

Pierwsze japońskie CD (CP35-3017) stoi w sumie na kamertonie, z dwoma wyraźnymi wyjątkami. Time jest około 23 ¢ za nisko (A ≈ 434), i to nie tylko podczas intra z zegarami i roto-tomem: zwrotki i solo wypadają tak samo. The Great Gig in the Sky jest około 11 ¢ za wysoko (A ≈ 443). Album wymaga więc trzech ustawień: A 440 dla większości, A 434 dla Time i A 443 dla Great Gig. Na CD Speak to Me i Breathe dzielą jeden utwór; odczyt TuneLit dotyczy Breathe.

Wish You Were Here (1975)

E Standard −10 ¢5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy dla partii Stratów w Shine On You Crazy Diamond (w G-moll), Have a Cigar oraz akustyków 6- i 12-strunowych w Welcome to the Machine i w utworze tytułowym. Intro Wish You Were Here to 12-strunowa gitara przetworzona tak, by brzmiała jak radio; solo i strumieniowe granie to Martin 6-strunowy, bez kapodastera. Partie steel używają otwartego G: część VI Shine On zaczyna się od steel Gilmoura w otwartym G6 według Wikipedii i gilmourish.com (jedna tabulatura zostawia to w stroju standardowym), a pedal steel w tle utworu tytułowego jest zapisany w otwartym G (D G D G B D). Główne gitary są w stroju standardowym, więc tak podają piosenki.

CD właściciela (TOCP-65560, późniejsze japońskie wydanie) jest około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437,6), a wyjątkiem jest utwór tytułowy, stojący na kamertonie. Pierwsza połowa Shine On wypada bliżej 5 ¢ za nisko; przy tej wielkości różnicę trudno usłyszeć.

Animals (1977)

E Standard +7 ¢5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy dla Pigs on the Wing, Pigs (Three Different Ones) i Sheep. Dogs jest o cały ton niżej, D Standard (D G C F A D): gilmourish.com podaje, że zarówno Telecaster, jak i akustyk Ovation były tak nastrojone, a piosenka przeszła z E-moll, jak zespół grał ją na żywo w 1974 roku, na D-moll na płycie. Tabulatury zapisane w E Standard grają ją o cały ton za wysoko.

Zmierzony z oryginalnego japońskiego LP (25AP 340) album jest około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 441,7), łącznie z Dogs; Pigs on the Wing (Part Two) jest około 4 ¢ za nisko. LP zależy od prędkości gramofonu, a czasy trwania na CD, które mogliśmy porównać, różnią się między wydaniami bardziej niż ten efekt, więc kilku centów błędu gramofonu nie da się tu wykluczyć. Ostatnie kilka centów traktuj z ostrożnością.

The Wall (1979)

E Standard +11 ¢26 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy w większości albumu, z trzema wyjątkami po stronie gitar. Run Like Hell jest w Drop D, jak Gilmour powiedział magazynowi Musician w 1992 roku; jego technik Phil Taylor mówił, że nadal grał to na Telecasterze w Drop D w 1994 roku. Hey You gra się na opisanym wyżej Ovation ze strunami strojonymi wysoko, tak samo jak fragmenty Comfortably Numb i Mother, gdzie główne gitary są w stroju standardowym. Is There Anybody Out There? ma gitarę klasyczną, na której gra muzyk sesyjny Joe DiBlasi, w stroju standardowym.

Prawdziwa historia to wysokość dźwięku. TuneLit zmierzył oryginalny japoński podwójny LP (40AP 1750~1), którego czas trwania zgadza się z CD z 1985 roku w granicach 0,1 %, więc gramofon nie jest przyczyną. Album jest około 11 ¢ za wysoko (A ≈ 443). Comfortably Numb, Another Brick in the Wall (Part 2), Mother i większość płyty są blisko tego. Kilka piosenek stoi wyżej:

• In the Flesh?: około 39 ¢ za wysoko (A ≈ 450), równo przez całą piosenkę.
• Hey You i Run Like Hell: około 26 ¢ (A ≈ 447).
• Outside the Wall: około 21 ¢; In the Flesh: około 19 ¢.
• The Trial, głównie orkiestra i głosy: około 43 ¢.

Nobody Home to jedyna piosenka na kamertonie. In the Flesh? i The Trial leżą niemal w połowie między dwoma dźwiękami, więc ich strony oferują dwa przyciski Nastrój; przy gitarach w stroju standardowym i zgodnym z tym sprawdzeniem półtonu z nagrania warto zacząć od odczytu E Standard.

The Final Cut (1983)

E Standard +6 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Ostatni album Rogera Watersa z zespołem, zbudowany głównie na pianinie, gitarze akustycznej i orkiestrze, z elektryczną gitarą Gilmoura w kilku piosenkach i jego jedynym głównym wokalem w Not Now John. Żadne źródło nie podaje alternatywnego stroju dla żadnej piosenki, a tabulatury używają stroju standardowego. Zmierzony z oryginalnego japońskiego LP (25AP 2410) album jest około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441,6); The Gunner's Dream jest wyżej (16 ¢), The Hero's Return niżej (11 ¢ za nisko), a The Post War Dream stoi na kamertonie.

A Momentary Lapse of Reason (1987)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album Gilmoura prowadzony przez zespół, głównie ze Steinbergerem i Stratem. Nie ma go w kolekcji właściciela, więc nie jest zmierzony. Ani tabulatury, ani notatki gilmourish.com z sesji nie podają alternatywnego stroju dla żadnej piosenki. Sorrow brzmi tak, jakby było nastrojone bardzo nisko, ale jego ogromny dźwięk otwarcia powstał z grania na gitarze przez PA w pustej arenie w Los Angeles i nagrania pomieszczenia; tabulatura i partie gitarowe są w stroju standardowym, a Tony Levin gra pod spodem na 5-strunowym basie. Yet Another Movie kończy się solówką slide, lap steel według Wikipedii; jego strój nie jest udokumentowany.

The Division Bell (1994)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy w prawie całości: Stratocastery, Les Paul w A Great Day for Freedom, pedał Whammy w Marooned (skoki o oktawę to efekt pedału, a nie strój), talk box w Keep Talking, akustyczna Gibson J-200 w Lost for Words. Dwa wyjątki:

• Poles Apart jest w DADGAD (D A D G A D). Gilmour mówił, że sądzi, iż sam wymyślił ten strój, a piosenka powstała z niego w kilka minut; w trasie trzymał w tym stroju drugą J-200.
• High Hopes kończy się solówką na lap steel. Reszta piosenki to pianino i akustyk ze strunami nylonowymi w stroju standardowym. Lap steel jest na scenie w otwartym E-moll (E B E G B E); nikt z zespołu nie podał nazwy stroju w studiu, więc piosenka podaje strój standardowy, a uwaga podaje strój gitary steel.

Pierwsze japońskie CD (SRCS 7324) stoi na kamertonie w każdej piosence.

The Endless River (2014)

E Standard18 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Zbudowany głównie z nagrań instrumentalnych z sesji The Division Bell, dokończony dwadzieścia lat później. Nie ma go w kolekcji właściciela, więc nie jest zmierzony. Nie udokumentowano stroju dla pojedynczych piosenek. Louder than Words, jedyna piosenka z wokalem, dodaje gitarę akustyczną strojoną wysoko (zestaw w stylu nashville) do elektrycznych gitar w stroju standardowym, a It's What We Do ma baryton Telecaster, którego strój nie jest znany.

TuneLit zmierzył 120 utworów z dwunastu albumów: pierwsze japońskie tłoczenia CD albumów od Piper po The Dark Side of the Moon, japońskie CD Meddle z 2009 roku, późniejsze japońskie CD Wish You Were Here, pierwsze japońskie tłoczenie The Division Bell oraz oryginalne japońskie LP Animals, The Wall i The Final Cut. Metoda słucha 90 sekund każdego utworu od 0:45 i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką A 440. Wartość albumu to środek jego piosenek, ważony wyrazistością każdego odczytu; piosenka dostaje własną wartość, gdy odchodzi o 8 ¢ lub więcej od swojego albumu i ma wyraźny odczyt.

Co rzuca się w oczy:

• Średnio nic nie odbiega daleko. Wartości albumów wahają się od około 10 ¢ za nisko (Wish You Were Here) do 11 ¢ za wysoko (The Wall), znacznie bliżej A 440 niż na przykład płyty Pantery nastrojone niżej.
• The Wall to album za wysoki, a w nim grupa piosenek stoi 20–40 ¢ za wysoko. Na LP gramofon nie jest przyczyną.
• Pojedyncze piosenki niosą niespodzianki: Time 23 ¢ za nisko na albumie stojącym na 440, The Gnome 34 za nisko, One of These Days 22 za nisko, The Gold It's in the... 26 za nisko, In the Flesh? 39 za wysoko. Te odczyty są równe od początku do końca każdej piosenki, więc nie są chwilowym intrem ani efektem.
• Echoes nie ma jednej wysokości. Jego części wypadają różnie, od kamertonu do około 20 ¢ za nisko.

Ograniczenia, o których warto pamiętać. Gramofon działający o 0,3 % za szybko lub za wolno przesuwa miejsce trafienia igły o około 5 ¢, co ma znaczenie dla Animals i The Final Cut. Remastery mogą różnić się od pierwszych tłoczeń; zmierzyliśmy wymienione wyżej wydania i nic więcej. Piosenki zbudowane na organach, orkiestrach, efektach dźwiękowych lub syntezatorach (A Saucerful of Secrets, On the Run, Quicksilver, Party Sequence) dają słabe odczyty; ich wartości i tak mało znaczą dla gitary. Wartości w granicach ±4 ¢ liczą się jako kamerton.

Sprawdzenie półtonu z nagrania, które testuje, czy najniższa pusta struna naprawdę leży tam, gdzie mówi strój, zgadza się z 85 z 120 piosenek, w tym Dogs w D Standard, Run Like Hell w Drop D, Poles Apart w DADGAD, Fearless w otwartym G i The Great Gig in the Sky w G6. Dwanaście piosenek wskazuje półton w górę, na F, co jest znanym błędem metody przy piosenkach, które rzadko grają pustą niską E (Another Brick in the Wall Part 2, Southampton Dock i inne); żadnej z nich nie przesunięto.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu:

• Oficjalne: powiedział to członek zespołu albo jego technik. Run Like Hell (Drop D) i Poles Apart (DADGAD), słowami samego Gilmoura.
• Często podawane: zgadza się kilka niezależnych źródeł, takich jak notatki o sprzęcie na gilmourish.com, artykuły Wikipedii o piosenkach i najbardziej szczegółowe tabulatury. Stroje steel, Dogs i wysoko strojone Hey You są na tym poziomie.
• Z tabulatur: tylko tabulatury. Większość wczesnych albumów, The Final Cut i ostatnie trzy albumy opierają się na tabulaturach, które zgodnie podają strój standardowy.
• Sporne: źródła się różnią. Fearless (G G D G B B lub D G D G B D) i A Pillow of Winds.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku na CD i LP właściciela, podająca odchyłkę w centach. Publikowane są tylko liczby; nagranie nigdy nie jest zapisywane ani udostępniane.

Pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie półtonu, więc nazwa stroju (E Standard, Drop D, D Standard) pochodzi z wyżej wymienionych źródeł, a zmierzone centy dochodzą na wierzch. Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nie tak, przesuń A odniesienia o 1 Hz; w pobliżu 440 Hz 1 Hz to około 4 ¢.

• The Piper at the Gates of Dawn (1967): E Standard −6 ¢ (A ≈ 438). The Gnome −34 ¢ (A ≈ 431.5).
• A Saucerful of Secrets (1968): E Standard przy A 440. Jugband Blues −8 ¢.
• More (1969): E Standard −8 ¢. Green Is the Colour −16 ¢.
• Ummagumma (1969, jeszcze nie zmierzone): E Standard; The Narrow Way w Drop D.
• Atom Heart Mother (1970): E Standard przy A 440; bas w suicie w Drop D.
• Meddle (1971): E Standard −7 ¢. One of These Days: steel w stroju otwartym E minor (E B E G B E), −22 ¢. Fearless: G G D G B B (albo Open G: D G D G B D), −17 ¢. Seamus i Echoes przy A 440 (zwrotki Echoes około −20 ¢).
• Obscured by Clouds (1972): E Standard przy A 440. The Gold It's in the... −26 ¢, Stay −17 ¢, Mudmen −13 ¢.
• The Dark Side of the Moon (1973): E Standard przy A 440. Time −23 ¢ (A ≈ 434). The Great Gig in the Sky: steel w stroju otwartym G6 (D G D G B E), +11 ¢. Wypełnienia steel w Breathe grane w stroju otwartym G6.
• Wish You Were Here (1975): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437,6); utwór tytułowy przy A 440. Partie steel w Open G.
• Animals (1977): E Standard +7 ¢ (LP). Dogs: D Standard +7 ¢. Pigs on the Wing (Part Two) −4 ¢.
• The Wall (1979): E Standard +11 ¢ (A ≈ 443). In the Flesh? +39 ¢, Hey You (strojona wysoko, E4 A3 D4 G4 B3 E4) +26 ¢, Run Like Hell (Drop D) +26 ¢, Outside the Wall +21 ¢, In the Flesh +19 ¢, Nobody Home przy A 440.
• The Final Cut (1983): E Standard +6 ¢ (LP). The Gunner's Dream +16 ¢, The Hero's Return −11 ¢, The Post War Dream przy A 440.
• A Momentary Lapse of Reason (1987, jeszcze nie zmierzone): E Standard w całości.
• The Division Bell (1994): E Standard przy A 440. Poles Apart w DADGAD; solo steel w High Hopes' w stroju otwartym E minor.
• The Endless River (2014, jeszcze nie zmierzone): E Standard.
• Złota zasada: struny prawie zawsze są w stroju standardowym; sprawdź wartość A danej piosenki, zwłaszcza w The Wall i kilku pojedynczych utworach, zanim uznasz, że to twój słuch.