Stroje Guns N' Roses.

E♭ Standard to zwykły strój gitarowy obniżony o półton na każdej strunie: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭ od najniższej do najwyższej. Bas robi to samo: E♭ A♭ D♭ G♭. Chwyty akordów i palcowania zostają dokładnie takie, jakie znasz; wszystko po prostu brzmi o półton niżej. Otwarty akord E staje się E♭, kształt D na początku Sweet Child o' Mine brzmi jako D♭, a G, D i C Boba Dylana z Knockin' on Heaven's Door w wersji z Use Your Illusion II stają się G♭, D♭ i B.

Po co w ogóle stroić niżej? Sam Slash podał zwykłe powody: obniżenie ułatwia wokaliście sięganie po dźwięki, luzuje struny i przede wszystkim brzmi cięższe. Zestawienie Guitar World's z jego zestawu do Welcome to the Jungle wymienia struny .010–.046 nastrojone w E♭ Standard, grane na replice Les Paula z 1959 roku od Kris Derrig i przez wypożyczony wzmacniacz Marshall.

W TuneLit wybierz E♭ Standard (albo kliknij dowolny przycisk Nastrój na stronach albumów) i zostaw odniesienie na 440 Hz. Niektóre piosenki mają małą odchyłkę kilku centów, jak "E♭ Standard +8 ¢" dla G N' R Lies. To właśnie zmierzyliśmy, a przyciski Nastrój już to uwzględniają, ale przy tak małej wartości większość uszu nie usłyszy różnicy w pełnym miksie zespołu.

Słowo o tabulaturach. Na Songsterr niektóre z najczęściej oglądanych wersji Sweet Child o' Mine, November Rain, Welcome to the Jungle i Don't Cry to kopie przepisane na E Standard. Są w porządku, by nauczyć się nut, ale jeśli zagrasz je w E Standard, będziesz o półton wyżej niż nagranie. Zostaw progi zapisane tak, jak są, i nastrój o półton niżej, a tabulatura i nagranie będą się zgadzać.

1986 do 1988: lata w Hollywood. Pierwsza płyta, EP Live ?!*@ Like a Suicide, jest już w E♭ Standard: dwa utwory z czasów Hollywood Rose i covery Rose Tattoo i Aerosmith, nagrane w studiu z dodanym na wierzchu odgłosem publiczności. Appetite for Destruction wyszło w 1987 roku z tym samym strojem we wszystkich piosenkach, gitarach i basie. G N' R Lies (1988) wypuściło EP ponownie jako stronę pierwszą i dodało cztery piosenki akustyczne, a te akustyki też są obniżone o półton, więc Patience jest w E♭ jak wszystko inne.

1990 do 1993: Use Your Illusion i covery. Dwa albumy Use Your Illusion to znacznie szersza płyta: ballady na fortepian, cover Wings, cover Dylana, epiki po dziesięć minut. Strój pozostał ten sam. Slash powiedział Guitar Player, że na sesjach użył około 20 różnych gitar, między innymi Dobro, sześciostrunowego basu, banjo i kilku akustyków, a wyjątki wyjaśnił sam. Dobro w You Ain't the First jest w zwykłym stroju, a nie w otwartym stroju slide; slide w Bad Obsession jest w otwartym G z wyjętą niską struną, sztuczka, której nauczył się od Keitha Richardsa; a banjo w Breakdown to sześciostrunowe banjo nastrojone jak gitara. Izzy Stradlin odszedł pod koniec 1991 roku, a Gilby Clarke przejął gitarę rytmiczną, więc na The Spaghetti Incident? (1993) Clarke nagrał na nowo większość partii Izzy'ego. Prawie wszystkie te covery są także zapisane w E♭.

1994 do 2008: Chinese Democracy. Pod koniec lat 90. Axl Rose był jedynym członkiem klasycznego składu, a Chinese Democracy nagrywano przez około dekadę z rotującym składem: Robin Finck, Buckethead, Ron "Bumblefoot" Thal, Richard Fortus i Paul Tobias na gitarach, Tommy Stinson na basie. To jedyny album, na którym strój się zmienia: E♭ Standard w większości piosenek, ale Drop D, Drop C♯, Drop B, a nawet zwykły E Standard w innych, zgodnie z tabulaturami.

2016 i dalej: reaktywacja. Slash i Duff McKagan wrócili w 2016 roku, z Richardem Fortusem na gitarze rytmicznej. Transkrypcje nagrań koncertowych, od Tokio w 1992 do Paryża w 2023, zachowują klasyczne piosenki w E♭, a piosenki z Chinese Democracy, które gra skład reaktywacji, zachowują własne stroje: wersja Better w wykonaniu Slasha i Duffa jest zapisana w Drop C♯, jak na albumie. Single wydane od 2021 roku, Absurd, Hard Skool, Perhaps, The General, Atlas i Nothin', są wszystkie zapisane w E♭ Standard; tabulatura The General ma Duffa na pięciostrunowym basie nastrojonym o półton niżej. TuneLit nie zmierzył żadnego nagrania koncertowego ani żadnego z tych singli.

Live ?!*@ Like a Suicide (1986)

E♭ Standard +6 ¢4 piosenki, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +6 ¢ (A ≈ 441,5), zmierzony z tych samych nagrań na płycie CD G N' R Lies od Mobile Fidelity.

Pierwsze wydawnictwo zespołu to czteroutworowe EP na wytwórni Uzi Suicide, zrobione tak, by brzmiało jak koncert na żywo, choć nagrano je w studiu. Reckless Life i Move to the City wracają do Hollywood Rose; Nice Boys to piosenka Rose Tattoo, a Mama Kin z Aerosmith. Tabulatury Songsterr wszystkich czterech utworów ustawiają obie gitary i bas w E♭ Standard. Jedna popularna wersja Mama Kin na Songsterr jest zapisana w E Standard; przy niej obniż o półton, by pasowała do nagrania.

EP nigdy nie zostało wydane osobno na CD, więc TuneLit zmierzył jego cztery utwory na G N' R Lies, gdzie otwierają album. Średnio są około 6 centów za wysoko, z Reckless Life i Nice Boys dokładnie na kamertonie, a Move to the City, utwór z dętymi, około 8 centów wyżej.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera E♭ Standard +6 ¢. Jeśli wolisz zwykły E♭ Standard na 440, będziesz oddalony tylko o kilka centów.

Appetite for Destruction (1987)

E♭ Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard (zmierzone +2 ¢, A ≈ 440,6, zapisany jako zwykły E♭ Standard).

Każda piosenka jest w E♭ Standard: zestawienie sprzętu Guitar World's, uwagi Slasha o obniżaniu stroju i każda tabulatura Songsterr się zgadzają. Slash zagrał większość albumu na replice Les Paula od Derrig, którą, jak później mówił, stała się jego główną gitarą studyjną niemal do wszystkiego na Appetite. Izzy Stradlin grał na gitarze rytmicznej, a bas Duffa McKagana jest obniżony razem z gitarami.

TuneLit zmierzył płytę gold Mobile Fidelity (UDCD 699) na około 2 centy za wysoko, co liczy się jako kamerton. Jedna piosenka jest trochę wyżej: Out ta Get Me, około 11 centów za wysoko, ma własną wartość.

Kilka piosenek wymaga uwagi. Sweet Child o' Mine to najczęściej transkrybowany utwór zespołu, a popularna wersja Songsterr jest przepisana na E Standard, więc sprawdź, którą masz. Think About You dodaje akustyczną gitarę Slasha w tym samym stroju E♭. Paradise City to jedyne miejsce, gdzie sprawdzenie półtonów TuneLit z nagrania się myli: utwór nigdy nie brzmi na pustej niskiej E♭, więc sprawdzenie wskazuje E. Kształty akordów G, C i F z tabulatury brzmią na nagraniu jako F♯, B i E, co dokładnie daje gitara o półton niżej, więc E♭ Standard zostaje.

Z TuneLit: E♭ Standard na 440 dla każdej piosenki, z Out ta Get Me na +11 ¢.

G N' R Lies (1988)

E♭ Standard +8 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442), zmierzony na płycie gold Mobile Fidelity (UDCD 748).

Lies łączy dwie krótkie płyty. Strona pierwsza to EP z 1986 roku, opisane wyżej. Strona druga to cztery piosenki akustyczne nagrane w kilku sesjach z producentem Mikiem Clinkiem: Patience, Used to Love Her, powolna akustyczna You're Crazy (tak, jak piosenka była pierwotnie napisana; szybka elektryczna wersja jest na Appetite) i One in a Million. Każda tabulatura zapisuje akustyki także w E♭ Standard, więc nie potrzebujesz drugiego stroju do tego albumu.

Patience ma trzy gitary akustyczne i brak perkusji. Slash gra linie prowadzące, a Izzy i Duff brzdąkają; kształty C, G, A i D z arkuszy z akordami brzmią na nagraniu jako B, G♭, A♭ i D♭. Patience to też piosenka, która wyróżnia się w pomiarze: około 3 centy za nisko, podczas gdy Used to Love Her, You're Crazy i One in a Million są 8 do 10 centów za wysoko. Patience ma więc własną wartość, zwykły E♭ Standard, a reszta albumu używa około +8 ¢.

Z TuneLit: E♭ Standard +8 ¢ dla większości piosenek; Patience w zwykłym E♭ Standard na 440.

Use Your Illusion I (1991)

E♭ Standard −5 ¢16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard −5 ¢ (A ≈ 438,7), zmierzony na płycie gold Mobile Fidelity (UDCD 711).

Songsterr zapisuje gitary elektryczne i bas wszystkich szesnastu piosenek w E♭ Standard, od Right Next Door to Hell po dziesięciominutowe Coma, a także od coveru Wings Live and Let Die po November Rain, gdzie solówki Slasha brzmią nad pianinem Axla Rose'a. Izzy Stradlin śpiewa w Dust N' Bones, You Ain't the First i Double Talkin' Jive, a Axl gra akustyczne intro Dead Horse.

Trzy piosenki robią coś szczególnego, dwie z nich mają własne wyjaśnienie Slasha:

• The Garden to jedyny utwór wymieniony z własnym strojem. Songsterr zapisuje jedną partię akustyczną w Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), podczas gdy każda gitara elektryczna i bas zostają w E♭ Standard. Drop C♯ to po prostu E♭ Standard z niską struną obniżoną jeszcze o cały ton, więc zmienia się tylko ta struna. Sprawdzenie z nagrania TuneLit słyszy niskie C♯ przez całą płytę, co potwierdza tabulaturę. Wikipedia przypisuje gitary akustyczne Slashowi i współautorowi Westowi Arkeenowi; Alice Cooper śpiewa razem z Axlem.
• Bad Obsession ma riffy w E♭ Standard, a partię slide, którą Slash zagrał na Travis Bean w pięciostrunowym otwartym G (G D G B D, z wyjętą niską struną). Jedna transkrypcja Songsterr zapisuje tę partię slide o półton niżej, jako C♯ F♯ C♯ F♯ A♯ C♯, co pasuje do reszty zespołu. Utwór jest wymieniony w E♭ Standard; jeśli chcesz slide, nastrój drugą gitarę na otwarte G obniżone o półton.
• You Ain't the First: Slash gra na Dobro i powiedział, że jest w zwykłym stroju, a nie w otwartym stroju slide. Tabulatury obniżają ją o półton razem z zespołem.

Double Talkin' Jive kończy się solówką na gitarze klasycznej, którą Slash zagrał na Ramírezie, znów w stroju zespołu, według tabulatur.

Pomiar ustawia album około 5 centów za nisko. Żadna pojedyncza piosenka nie odbiega na tyle, by dostać własną wartość; Live and Let Die wypada najniżej, około 11 centów za nisko. Sprawdzenie półtonów TuneLit potwierdza podany strój w trzynastu z szesnastu piosenek. W Live and Let Die wskazuje E, bo utwór nigdy nie gra pustej niskiej E♭ (najniższa nuta gitar rytmicznych w tabulaturze to trzeci próg), a w November Rain, bo coś na nagraniu, najpewniej pianino i orkiestra, schodzi poniżej najniższej struny basu. Żadna z tych rzeczy nie jest powodem, by wątpić w tabulatury.

Z TuneLit: E♭ Standard −5 ¢ dla albumu, The Garden w Drop C♯ −5 ¢.

Use Your Illusion II (1991)

E♭ Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard (zmierzone −3 ¢, A ≈ 439,2, zapisany jako zwykły E♭ Standard).

Te same sesje i ten sam strój co w części I. Civil War, nagrane w 1990 roku, to ostatni utwór z Stevenem Adlerem na perkusji; jego akustyczne intro i partie elektryczne są zapisane w E♭. Knockin' on Heaven's Door używa akordów Dylana, więc z gitarami o półton niżej brzmi w G♭. Izzy Stradlin śpiewa 14 Years, Duff McKagan śpiewa So Fine, a Izzy gra na elektrycznym sitarze Coral w Pretty Tied Up, zapisanym w E♭ jak gitary. Banjo Slasha w Breakdown to sześciostrunowe banjo nastrojone jak gitara, więc gitara w E♭ obejmuje też tę partię.

TuneLit zmierzył album około 3 centy za nisko, co liczy się jako kamerton, a utwory leżą blisko siebie. Wyjątkiem jest My World, krótki utwór zamykający Axla z perkusją elektroniczną i klawiszami, bez żadnej gitary, który jest około 20 centów za wysoko; ma własną wartość, ale nie ma na nim nic do zagrania na gitarze.

Jedna piosenka zasługuje na uważne posłuchanie. W Get in the Ring riff opiera się na E, A i D, które w stroju E♭ są wszystkie dźwiękami na pierwszym progu, a sprawdzenie z nagrania TuneLit słyszy niskie D, którego E♭ Standard nie może osiągnąć. Jedyna tabulatura mówi E♭ Standard i żadne inne źródło nie podaje innego stroju, więc zapis zostaje E♭; jeśli nie brzmi dobrze, sprawdź niską strunę ze słuchu. Estranged to kolejny utwór, którego sprawdzenie nie mogło rozstrzygnąć, bo dźwięki poniżej najniższej struny basu, najpewniej z klawiszy, je mylą.

Z TuneLit: E♭ Standard na 440 dla każdej piosenki.

The Spaghetti Incident? (1993)

E♭ Standard +7 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +7 ¢ (A ≈ 441,7), zmierzony na płycie CD Geffen z 1993 roku (GED 24617).

Album z coverami zaczął się jako sposób na wyładowanie emocji podczas sesji Use Your Illusion, a wyrósł do dwunastu wymienionych piosenek, głównie punkowych i glamowych: The Damned, U.K. Subs, New York Dolls, The Stooges, Dead Boys, T. Rex, Nazareth, Misfits, Johnny Thunders i Fear, a także doo-wopowa piosenka zespołu Skyliners, Since I Don't Have You. Gilby Clarke nagrał na nowo większość rytmicznych partii Izzy Stradlina, a Duff McKagan śpiewa kilka piosenek. Po ostatniej piosence jest niewymieniony ukryty utwór; nie należy on do listy tutaj.

Songsterr zapisuje dziesięć z dwunastu piosenek w E♭ Standard. Pozostałe dwie:

• Raw Power, piosenka Stooges, jest zapisana w E Standard zarówno na Songsterr, jak i Ultimate Guitar, gitary i bas jednakowo, dlatego jest wymieniona w ten sposób. Utwór nigdy nie dotyka pustej niskiej struny, co znaczy, że sprawdzenie z nagrania TuneLit nie odróżni tu E od E♭; to jedna z piosenek, które warto sprawdzić ze słuchu.
• New Rose, piosenka The Damned, to przypadek odwrotny. Obie tabulatury Songsterr są oznaczone jako Drop C♯, ale żadna nigdy nie gra opuszczonej struny, a tabulatury Ultimate Guitar rozdzielają się między E♭ a E Standard. Na nagraniu sprawdzenie TuneLit słyszy często E♭ jako najniższą pustą nutę i prawie wcale niskiego C♯. Jest wymieniona w E♭ Standard, który gra także każdą nutę tabulatur Drop C♯.

Ten album to najmniej jednolity z pięciu pomiarów. Piosenki nagrane w różnych czasach leżą w zakresie od około 3 centów za nisko do 16 centów za wysoko, a wartość albumu +7 ¢ to środek tego rozrzutu. Hair of the Dog, z Slashem na talk boxie, wypada najwyżej i dostaje własne +16 ¢; Raw Power i I Don't Care About You leżą blisko kamertonu i też dostają własne wartości. Ain't It Fun, Black Leather i Since I Don't Have You też są blisko 440, ale zostają przy albumie, bo ich różnica mieści się poniżej progu TuneLit.

Z TuneLit: E♭ Standard +7 ¢ dla większości piosenek; Hair of the Dog +16 ¢; Raw Power w E Standard; I Don't Care About You w E♭ Standard na 440.

Chinese Democracy (2008)

E♭ Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, z tabulatur. Tego albumu nie ma w bibliotece TuneLit, więc nic tu nie jest zmierzone.

Czternaście piosenek, prawie dziesięć lat sesji i co najmniej pięciu gitarzystów sprawiły, że jest to najbardziej zróżnicowany album zespołu pod względem stroju. Osiem piosenek zostaje w klasycznym E♭ Standard: Street of Dreams, There Was a Time, Catcher in the Rye, Scraped, Riad N' the Bedouins, I.R.S., This I Love i Prostitute. Reszta, według tabulatur:

• Chinese Democracy, utwór tytułowy, jest zapisany w Drop D w standardowej wysokości, o półton wyżej niż zwykły strój zespołu, zarówno na Songsterr, jak i Ultimate Guitar.
• Shackler's Revenge jest najniższy i najmniej pewny: Songsterr i najlepiej oceniona tabulatura Guitar Pro na Ultimate Guitar używają Drop B (B F♯ B E G♯ C♯), podczas gdy inne tabulatury używają Drop C♯, a jedna Drop B♭. Jest wymieniony w Drop B jako sporne.
• Better jest w większości zapisana w Drop C♯, co zachowuje E♭ zespołu na pięciu wyższych strunach; jedna nowsza wersja Songsterr ma zamiast tego Drop D. Wersja na żywo grana od 2016 roku ze Slashem i Duffem jest także zapisana w Drop C♯.
• Sorry jest w Drop D na obu tabulaturach Songsterr, ale najlepiej oceniona tabulatura Guitar Pro na Ultimate Guitar używa E♭. Wymieniona w Drop D jako sporne.
• If the World i Madagascar są zapisane w zwykłym E Standard na Songsterr, podczas gdy kilka tabulatur Ultimate Guitar używa E♭. Obie są wymienione w E Standard jako sporne.
• This I Love zostawia gitary w E♭ Standard, ale Songsterr ma bas Tommy'ego Stinsona z niską struną obniżoną do C♯.

Ponieważ nic z tego nie jest zmierzone, traktuj sporne wpisy jako punkt wyjścia: nastrój tak, jak podano, zagraj z nagraniem otwierający riff, a jeśli brzmi o półton inaczej, przejdź na drugi strój wskazany w uwagach do piosenki.

Analiza nagrania TuneLit czyta 90 sekund każdej piosenki i sprawdza, jak daleko muzyka leży od siatki A 440. Zna odchyłkę tylko z dokładnością do jednego półtonu, więc sam półton (E♭, a nie D czy E) pochodzi z tabulatur i źródeł; drugie sprawdzenie, z nagrania, pyta, czy najniższa pusta struna naprawdę jest tam, gdzie mówią tabulatury.

Piosenki z własną wartością: Out ta Get Me (+11 ¢), Patience (0), My World (+20 ¢, bez gitar), Hair of the Dog (+16 ¢), Raw Power (0, E Standard) i I Don't Care About You (0).

Najważniejsze wnioski są zwyczajne. Każdy album Guns N' Roses, jaki zmierzyliśmy, mieści się w granicach około 8 centów od kamertonu, odchyłki, której większość graczy nie usłyszy w pełnym miksie zespołu. Tam, gdzie płyty Pantery potrzebują innego odniesienia A, a wczesne Metalliki przesunięcia o 15 do 20 centów, płyty Guns N' Roses potrzebują tylko samego stroju E♭.

Cztery z pięciu albumów zmierzono na złotych płytach CD „Original Master Recording” firmy Mobile Fidelity z 1997 i 1999 roku, które są remasterami. Dla kontroli TuneLit zmierzył też te same utwory na płycie Greatest Hits z 2004 roku: piosenki z Appetite wyszły około 3 ¢ niżej, a piosenki z Use Your Illusion 3 do 7 ¢ wyżej, natomiast Patience i dwie piosenki z The Spaghetti Incident? wyszły tak samo. Różne wydania CD tych płyt mogą więc różnić się o kilka centów, a wszystko poniżej około 6 ¢ na tej stronie najlepiej czytać jako „nastrojone przy A 440”.

Sprawdzenie półtonowe z nagrania zgadza się z podanym strojem w 51 z 62 zmierzonych nagrań, w tym z niskim C♯ w The Garden. Wskazuje E w Paradise City i Live and Let Die, które nigdy nie grają pustej niskiej struny, oraz w November Rain, gdzie pianino i orkiestra schodzą poniżej basu. To znane martwe punkty tej metody, a tabulatury się utrzymują. Wskazuje D w Get in the Ring, jedyny prawdziwy znak zapytania na tych płytach. Siedem kolejnych pozostaje niepewnych, głównie dlatego, że ich najniższe dźwięki pochodzą z klawiszy albo, jak Raw Power, nigdy nie brzmią na pustej niskiej strunie.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Dla Guns N' Roses większość z nich ma Zmierzone przez TuneLit, bo odchyłkę wyliczyliśmy z własnej analizy płyty CD. Nazwa stroju, E♭ Standard czy Drop C♯, nadal opiera się na innych rodzajach dowodów:

• Oficjalne: członek zespołu tak powiedział. Żaden strój na tych stronach nie opiera się wyłącznie na tym, ale wywiad Slasha dla Guitar Player o Use Your Illusion tłumaczy zsuw w Bad Obsession, dobro w You Ain't the First i banjo w Breakdown, a uwagi do piosenek to wykorzystują.
• Często podawane: zaufane serwisy się zgadzają. E♭ Standard dla Appetite for Destruction jest w zestawieniu sprzętu w Guitar World i pasuje do własnych powodów Slasha, by stroić niżej.
• Z tabulatur: transkrypcje od społeczności, głównie Songsterr, sprawdzone w Ultimate Guitar tam, gdzie to możliwe. Większość strojów poszczególnych piosenek opiera się na tym, w tym The Garden, Raw Power i każdy wpis z Chinese Democracy.
• Sporne: źródła się nie zgadzają, jak w przypadku New Rose, Shackler's Revenge, Sorry, If the World i Madagascar. Podajemy najlepiej poparty wariant, a drugi wymieniamy w uwagach.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza analiza CD podaje przesunięcie w centach. Publikujemy tylko liczby; nagranie nigdy nie jest zapisywane ani udostępniane.

Jeśli utwór wciąż brzmi trochę nie tak, przesuń odniesienie o herc lub mniej. Przy około 440 Hz jeden herc to około 4 centy.

• Wszystko z lat 1986–1993: E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), bas E♭ A♭ D♭ G♭, odniesienie A 440.
• Live ?!*@ Like a Suicide (1986): E♭ Standard +6 ¢.
• Appetite for Destruction (1987): E♭ Standard przy 440; Out ta Get Me +11 ¢.
• G N' R Lies (1988): E♭ Standard +8 ¢, łącznie z akustykami; Patience przy 440.
• Use Your Illusion I (1991): E♭ Standard −5 ¢. The Garden: Drop C♯ (jedna partia akustyczna). Bad Obsession: zsuw w Open G o półton niżej, riffy w E♭.
• Use Your Illusion II (1991): E♭ Standard przy 440. My World nie ma gitar. Get in the Ring: sprawdź ze słuchu.
• The Spaghetti Incident? (1993): E♭ Standard +7 ¢; Hair of the Dog +16 ¢. Raw Power: E Standard. New Rose: E♭ Standard (Songsterr podaje Drop C♯, nigdy nie grane).
• Chinese Democracy (2008, Z tabulatur): E♭ Standard; Drop D dla Chinese Democracy i Sorry, Drop C♯ dla Better, Drop B dla Shackler's Revenge, E Standard dla If the World and Madagascar; This I Love z basem obniżonym do C♯.
• Od 2016: klasyki na żywo w E♭; nowe single zapisane w E♭.
• Złota zasada: jeśli tabulatura brzmi o półton za wysoko, została zapisana pod E Standard. Zostaw te same progi i nastrój o półton niżej.