Stroje AC/DC.

Tuner ocenia każdy dźwięk względem A odniesienia, zwykle 440 Hz. Jeśli nagranie gra trochę za wolno, wszystko na nim brzmi niżej: te same akordy, te same chwyty, ale cały zespół leży poniżej siatki A 440. Na sesji z lat 1970–1979 działo się tak zwykle przy magnetofonie. Zespół stroiący ze słuchu do tego, co akurat było pod ręką, też mógł wylądować poza siatką. Pomiar słyszy tylko wynik; nie odróżni wolnej taśmy od nisko nastrojonej gitary.

Do grania razem z nagraniem przyczyna nie ma znaczenia. Stroisz do E Standard jak zwykle i przesuwasz A odniesienia, aż twoje puste struny zgodzą się z nagraniem. TuneLit zapisuje to na dwa sposoby. Małą odchyłkę pokazuje w centach, na przykład „E Standard −34 ¢”. Dużą pokazuje jako wysokość odniesienia, na przykład „E Standard · A 424”. Jeden cent to setna część półtonu, a blisko A 430 jeden herc to około 4 centów.

Na forum ACDCfans.net fani opisują większość piosenek z czasów Bona Scotta jako leżące około A 430, czasem A 435, a Back in Black nazywają pierwszym albumem na A 440. Pomiary TuneLit zgadzają się z obiema tezami i dodają kilka niespodzianek.

TuneLit mierzy nagrania z własnej kolekcji właściciela. W przypadku AC/DC to każdy album studyjny oprócz Power Up, większość w kilku wydaniach: pierwsze tłoczenia CD (dla starszych albumów z lat 1985–1987: australijskie w Albert Productions, amerykańskie i japońskie w Atlantic i ATCO), remastery z lat 1994–⁠95 i 2007–⁠08 oraz przegrania z gramofonu kilku piosenek z pierwszych tłoczeń LP. Strona każdego albumu używa do przycisków Nastrój jednego źródła: najwcześniejszego CD wydania, które opisuje. Albumy międzynarodowe są zmierzone na ich CD Atlantic lub ATCO, dwa australijskie albumy z 1975 roku na ich CD Albert. Pozostałe wydania służą do porównania: ich liczby są w tekście, nigdy za przyciskami.

Do października 2026 kolekcja zawierała tylko nieoficjalną kompilację Greatest Hits i 18 piosenek na tej stronie zmierzono z niej. Siedemnaście z nich jest teraz zmierzonych na swoich albumach, a czternaście mieści się w granicach 2 centów od kopii z kompilacji. Trzy, które się przesunęły, mają swój powód. Dirty Deeds Done Dirt Cheap wychodzi 28 centów za nisko na CD Atlantic z 1986 roku wobec 34 na kompilacji, ale to CD Atlantic gra około 6 centów za szybko: australijskie CD i każdy remaster zgadzają się z kompilacją. Rock 'n' Roll Damnation wychodzi 31 centów za nisko zamiast 34. Can I Sit Next to You Girl wychodzi 34 centy poniżej E♭ na CD Albert z T.N.T., czyli o 6 mniej niż kopia z kompilacji, która jest skrócona. Big Gun nie jest na żadnym albumie, więc nadal pochodzi z kompilacji.

Wydania nie zawsze się zgadzają. Na późniejszych albumach pasują do siebie w granicach kilku centów. Na albumach z Bonem Scottem pierwsze amerykańskie CD grają za szybko: High Voltage na CD ATCO z 1987 roku około 6 centów powyżej obu remasterów i CD Albert z tymi samymi piosenkami, Dirty Deeds na CD Atlantic z 1986 roku 6 centów powyżej czterech innych CD i oryginalnego australijskiego LP, Let There Be Rock na CD ATCO z 1987 roku 10 do 13 centów powyżej reszty w większości piosenek. Dwa późniejsze albumy też się różnią: remaster Fly on the Wall z 2008 roku gra około 4 centów niżej niż CD Albert z 1987 roku, a remaster Blow Up Your Video z 2008 roku około 6 centów wyżej niż jego pierwsze japońskie CD. A każdy remaster gra Hell Ain't a Bad Place to Be około 28 centów wyżej niż CD ATCO z 1987 roku. Jeśli piosenka na tej stronie brzmi o kilka centów inaczej niż na twoim egzemplarzu, najpewniej przyczyną jest wydanie.

1974–1978: lata Albert Studios. Albumy do Powerage powstały w Sydney, a produkowali je Harry Vanda i George Young, starszy brat Angusa i Malcolma. Tabulatury społeczności zapisują prawie wszystko w E Standard, ale nikt nie twierdzi, że te płyty leżą na A 440, a fani mówią, że zespół zaczął używać tunera stroboskopowego dopiero około 1978 roku. Albumy jako całość leżą 10 do 29 centów za nisko, a piosenki rozrzucają się znacznie szerzej, od około 50 centów za nisko do 44 centów za wysoko. Niektóre piosenki, które tabulatury podają w E, leżą o półton niżej, a It's a Long Way to the Top nagrano w B♭, o półton powyżej A, w którym się ją gra.

1979: Highway to Hell. Produkcją zajął się Mutt Lange, a zespół nagrał w Londynie swój przełomowy album. Fani od dawna mówią, że brzmi około ćwierć tonu za nisko, to samo zauważyła transkrypcja z Guitar Legends z 2005 roku, a wielu fanów uważa, że Lange zwolnił taśmy. Średnio mają rację: około 34 centów za nisko. Ale tytułowy utwór leży 63 centy za nisko (A ≈ 424), Girls Got Rhythm 19 centów za wysoko, a cztery piosenki są o półton niżej.

Od 1980: głównie A 440. Back in Black leży w kamertonie, a od tego momentu albumy mieszczą się w granicach około 5 centów od A 440, z dwoma wyjątkami: Fly on the Wall około 12 centów za wysoko i Blow Up Your Video około 7. Pojedyncze piosenki nadal odbiegają: Shot of Love 26 centów za wysoko, Moneytalks 14, Let's Get It Up 17 za nisko. Tabulatury podają Heatseeker i Rock 'n' Roll Dream o półton wyżej, a Ruff Stuff i tytułowy utwór z Rock or Bust o półton niżej, i nagrania potwierdzają wszystkie cztery.

Na scenie. Fani donoszą, że zespół na niektórych trasach stroił o półton niżej, wśród nich na trasie Black Ice w latach 2008–⁠2010. Ta strona obejmuje tylko płyty studyjne.

High Voltage (Australia, 1975)

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −29 ¢ (A ≈ 432,8), CD Albert z 1987.

Pierwszy album, wydany tylko w Australii. Dwie piosenki trafiły na międzynarodowe High Voltage, cztery na '74 Jailbreak; Stick Around i Love Song zostały tutaj. Wszystkie piosenki są w tabulaturach zapisane w E Standard, ale nie wszystkie nagrano na jednej wysokości: Soul Stripper leży w kamertonie, Show Business 11 centów za wysoko, Love Song 13 centów za nisko, a pozostałe około 24 do 34 centów za nisko. Baby, Please Don't Go wychodzi około 33 centów za wysoko, ale przy zbyt niskiej pewności na tym CD, by wyjść poza ustawienie albumu, więc jego strona w '74 Jailbreak ma własną wartość. Remaster z 1995 roku gra z tą samą prędkością.

T.N.T. (1975)

E Standard −21 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −21 ¢ (A ≈ 434,6), CD Albert z 1986.

Drugi australijski album, źródło większości międzynarodowego High Voltage. Każda piosenka wymaga przyjrzenia się:

• It's a Long Way to the Top to piosenka z dudami. Basista Mark Evans wspominał, że nagranie jest w B♭, a zespół grał ją na scenie w A, a transkrypcja z Guitar Legends z 2005 roku podaje, że gitary podniesiono o półton. TuneLit zmierzył ją dokładnie w kamertonie w F Standard: podnieś strój o półton albo załóż kapodaster na pierwszym progu i graj chwyty w A.
• T.N.T. to najbardziej sporny strój w katalogu. Najczęściej oglądana tabulatura jest w E♭, dwie inne w E. Nagranie leży 48 centów poniżej E w kamertonie, prawie dokładnie między nimi, więc tuner może odczytać którekolwiek. Dźwięki tabulatur w E zgadzają się z nagraniem, a kontrola półtonu z nagrania w TuneLit słyszy E: podane jako E Standard −48 ¢, te same struny co E♭ +52 ¢.
• High Voltage leży około 40 centów za wysoko (A ≈ 450), jakieś 60 centów powyżej albumu. W porównaniu z resztą płyty można by to odczytać też jako 60 centów za nisko; dźwięki z tabulatury i kontrola półtonu wskazują jednak za wysoko.
• Rocker jest w tabulaturach w E, ale jego dźwięki na nagraniu wypadają o półton niżej: to E♭ Standard w kamertonie.
• Can I Sit Next to You Girl jest w tabulaturach w E♭ i wychodzi około 34 centów poniżej E♭, więcej niż o półton poniżej E w kamertonie. Odczyt jest niepewny, więc przycisk używa −21 ¢ albumu.
• Rock 'n' Roll Singer leży 39 centów za nisko; The Jack, Live Wire i School Days zostają przy albumie.

High Voltage (1976)

E Standard −24 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −24 ¢ (A ≈ 433,9), CD ATCO z 1987 roku.

Międzynarodowy debiut: siedem piosenek z T.N.T. i dwie z australijskiego High Voltage. Wszystko, co powiedziano wyżej, obowiązuje, z jednym zwrotem akcji: to amerykańskie CD gra około 6 centów szybciej niż CD Albert i oba remastery. Dlatego T.N.T. wychodzi tu 42 centy za nisko, High Voltage 44 centy za wysoko, Rock 'n' Roll Singer 33 za nisko, a The Jack 8 za nisko. Can I Sit Next to You Girl jest podane w E♭ przy −24 ¢ albumu. It's a Long Way to the Top też używa −24 ¢ albumu w F, bo jej własny odczyt na tym CD nie jest dość pewny, by to zastąpić, ale każdy egzemplarz stawia ją blisko kamertonu: jeśli F −24 brzmi za nisko, użyj F w A 440 jak w T.N.T.

W TuneLit: większość piosenek otwiera się w E Standard −24 ¢. Wyjątki wyżej mają własne przyciski; T.N.T. i High Voltage oferują też swój drugi odczyt.

Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976)

E Standard −9 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności; oficjalne nuty tytułowego utworu są w e-moll). Zmierzone: −10 ¢ (A ≈ 437,6), CD Atlantic z 1986 roku.

To międzynarodowa lista utworów, wydana w Europie w 1976 roku, a w USA dopiero w 1981. Zamienia Jailbreak i R.I.P. (Rock in Peace) z australijskiego LP na Love at First Feel i Rocker. Wartość albumu to środek: tytułowy utwór leży 28 centów za nisko, Squealer 20, Big Balls 13, natomiast Problem Child leży 4 centy za wysoko, a There's Gonna Be Some Rockin' 11. Rocker, nagranie z T.N.T., jest w E♭ Standard 11 centów za wysoko, tak jak na T.N.T. To CD Atlantic gra około 6 centów za szybko: na australijskim CD Albert, w każdym remasterze i na oryginalnym LP Albert każda piosenka leży około 6 centów niżej, tytułowy utwór 34 centy za nisko.

Let There Be Rock (1977)

E Standard −17 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −17 ¢ (A ≈ 435,8), CD ATCO z 1987 roku.

Wersja międzynarodowa zamienia Crabsody in Blue na edytowaną wersję Problem Child z Dirty Deeds. Wszystkie piosenki są w tabulaturach zapisane w E Standard, a album ma największy rozrzut ze wszystkich. Bad Boy Boogie leży 47 centów za nisko, Whole Lotta Rosie 35, Overdose 33, Go Down 25, tytułowy utwór 17. Dog Eat Dog leży około 39 centów za wysoko (A ≈ 450), z taką samą wątpliwością między dwoma dźwiękami co High Voltage i z taką samą odpowiedzią z tabulatury i kontroli półtonu. Hell Ain't a Bad Place to Be jest w tabulaturze w E, ale jego dźwięki na każdym egzemplarzu wypadają o półton niżej: to E♭ Standard, 17 centów za wysoko na tym CD.

Wydania różnią się tu bardziej niż gdziekolwiek indziej. Australijskie CD Albert, oryginalny LP i remastery grają większość piosenek o 10 do 13 centów niżej niż to CD ATCO (Whole Lotta Rosie około 45 centów za nisko, Bad Boy Boogie około 60), Overdose i Dog Eat Dog trochę wyżej, a remastery grają Hell Ain't a Bad Place to Be o 28 centów wyżej.

Powerage (1978)

E Standard −15 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −15 ¢ (A ≈ 436,3), CD Albert z 1987.

Pierwszy album z Cliffem Williamsem na basie i najrówniejszy z płyt z Bonem Scottem: większość piosenek leży w granicach około 2 centów od 15 centów za nisko i oba remastery się zgadzają. Fani zwracają uwagę, że wysokość dźwięku przesuwa się między Rock 'n' Roll Damnation a Riff Raff, i mają rację: Rock 'n' Roll Damnation, nagrane jako ostatnie, na singiel radiowy, leży 31 centów za nisko, Riff Raff 18 centów za wysoko. Gone Shootin' leży 28 centów za nisko, a Kicked in the Teeth w kamertonie. Gimme a Bullet to jedyna piosenka zapisana w tabulaturach w E♭ Standard i nagranie się zgadza: E♭ około 4 centów za wysoko.

Highway to Hell (1979)

E Standard −34 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około ćwierć tonu za nisko (fani i transkrypcja z 2005 roku). Zmierzone: −34 ¢ (A ≈ 431,5), CD Atlantic z 1986 roku.

To album, który wysyła gitarzystów na fora, a pomiar wyjaśnia dlaczego: to nie jedna prędkość ani jeden strój. Remastery z 1995 i 2007 roku zgadzają się z CD z 1986 roku w granicach 2 centów na każdej piosence.

Tytułowy utwór gra się w A w stroju standardowym; oficjalne nuty są w A-dur. Na nagraniu te akordy brzmią 63 centy za nisko, więc piosenka leży na A ≈ 424, czyli na tych samych strunach co E♭ Standard nastrojony 37 centów za wysoko. Tak najczęściej oglądana tabulatura z Songsterr trafia do E♭, podczas gdy inne używają E. Dźwięki z tabulatury pasują do nagrania na tej siatce, a kontrola półtonu to potwierdza.

Touch Too Much, If You Want Blood (You've Got It) i Shot Down in Flames leżą na poziomie albumu, czyli ponad 30 centów za nisko, Walk All Over You 24. Girls Got Rhythm to wyjątek: 19 centów za wysoko (A ≈ 445). Odczytane względem albumu mogłoby to być 81 centów za nisko, ale dźwięki z jego tabulatury i kontrola półtonu wskazują za wysoko. Cztery piosenki są w tabulaturach zapisane w E♭ Standard i tu tabulatury mają rację: Beating Around the Bush (41 centów powyżej E♭, między dwoma dźwiękami), Get It Hot (15 centów poniżej E♭), Love Hungry Man (16 powyżej) i Night Prowler (9 powyżej).

W TuneLit: każda piosenka ma własny przycisk. Przycisk albumu daje E Standard −34 ¢.

Back in Black (1980)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w A 440 (tabulatury społeczności). Zmierzone: −2 ¢, A 440 na przyciskach, CD Atlantic z 1986 roku.

Pierwszy album z Brianem Johnsonem, nagrany na Bahamach, a producentem znów był Mutt Lange. Fani nazywają go pierwszym albumem AC/DC na A 440 i CD to potwierdza: każda piosenka w granicach 8 centów, od Back in Black (8 za nisko) do Hells Bells (6 za wysoko), a oba remastery tak samo. You Shook Me All Night Long gra się w G (akordy G, C i D), Hells Bells w a-moll, a Back in Black w E, wszystko na pustych strunach. Jeśli gitara jest dokładnie nastrojona do A 440, a piosenka nadal brzmi źle, sprawdź najpierw intonację, a dopiero potem odniesienie.

For Those About to Rock We Salute You (1981)

E Standard −5 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −5 ¢ (A ≈ 438,7), japońskie CD Atlantic z 1985 roku.

Trzeci i ostatni album, przy którym producentem był Mutt Lange. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard, finał z armatami włącznie. Ogólnie lekko za nisko; Let's Get It Up leży 17 centów za nisko, a Snowballed 7 centów za wysoko, a Evil Walks i Spellbound wychodzą około 12 centów za nisko.

Flick of the Switch (1983)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +1 ¢, A 440, CD Albert z 1987 roku.

Wyprodukowany przez zespół na Bahamach, celowo surowsze niż albumy produkowane przez Mutt Lange. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard i leżą w kamertonie, z wyjątkiem This House Is on Fire, 11 centów za wysoko. Remastery wychodzą o 3 do 4 centów niżej, oryginalny LP trochę wyżej.

'74 Jailbreak (1984)

E Standard5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: A 440 jako wartość środkowa, CD Atlantic z 1987 roku.

Pięcioutworowa EP-ka z nagraniami wydanymi wcześniej tylko w Australii, z lat 1974–1976, wydana na całym świecie w 1984 roku. Ich wysokości niewiele mają wspólnego: Baby, Please Don't Go 32 centy za wysoko, Show Business 8 za wysoko, Soul Stripper w kamertonie, Jailbreak (nagrany podczas sesji Dirty Deeds) 23 za nisko i You Ain't Got a Hold on Me 32 za nisko. Te same nagrania na australijskich albumach wychodzą w granicach 3 centów. Używaj własnego przycisku każdej piosenki.

Fly on the Wall (1985)

E Standard +12 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +12 ¢ (A ≈ 443), CD Albert z 1987.

Wyprodukowany przez Angusa i Malcolma w Szwajcarii, album AC/DC grający najbardziej za wysoko: większość piosenek leży 10 do 20 centów powyżej A 440, wyjątkiem jest Send for the Man w kamertonie. Remaster z 2008 roku gra każdą piosenkę około 4 centów niżej. Jedyna tabulatura Stand Up obniża niską strunę do D; nic innego tego nie potwierdza, więc sprawdź ze słuchu początkowy riff.

Who Made Who (1986)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Niezmierzone.

Ścieżka dźwiękowa do filmu Maximum Overdrive Stephena Kinga, wymieniona dlatego, że trzy jej nagrania nie pojawiają się nigdzie indziej: tytułowy utwór oraz utwory instrumentalne D.T. i Chase the Ace, wszystkie zapisane w tabulaturach w E Standard. Biblioteka TuneLit nie ma egzemplarza, więc nie są zmierzone. Pozostałe sześć piosenek pochodzi z wcześniejszych albumów, a ich strony albumów podają zmierzoną wysokość.

Blow Up Your Video (1988)

E Standard +7 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +7 ¢ (A ≈ 441,8), japońskie CD Atlantic z 1988 roku.

Wracają Vanda i Young. W tabulaturach wyróżniają się dwie piosenki, każdą popiera fan z ACDCfans.net, a nagranie je też potwierdza. Heatseeker jest w F Standard, o półton wyżej (mniej oglądana tabulatura mówi E♭, więc zostaje oznaczone jako sporne); kapodaster na pierwszym progu w E Standard daje tę samą wysokość. Ruff Stuff jest w E♭ Standard. That's the Way I Wanna Rock 'n' Roll leży najniżej, 8 centów za nisko. Remaster z 2008 roku gra około 6 centów wyżej.

The Razors Edge (1990)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +1 ¢, A 440, japońskie CD ATCO z 1990 roku.

Producentem był Bruce Fairbairn, nagrywano w Vancouver. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard, łącznie z tappingiem na pustej strunie B w Thunderstruck, a album leży w kamertonie. Trzy piosenki leżą za wysoko: Moneytalks 14 centów, Mistress for Christmas 12, Shot of Love 26 (A ≈ 446,7). Kontrola półtonu mówi „o półton wyżej” dla Are You Ready, co jest znanym ślepym punktem: ta piosenka nigdy nie wybrzmiewa pustą niską struną E. Zostaje w E Standard.

Big Gun (1993)

E Standard1 piosenka z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +34 ¢ (A ≈ 449), z kompilacji.

Jednorazowy singiel na ścieżkę dźwiękową Last Action Hero, wyprodukowany przez Ricka Rubina; nie ma go na żadnym albumie studyjnym, a jedyną kopią TuneLit jest nieoficjalna kompilacja. Ta kopia mierzy 34 centy za wysoko, a jej E i A leżą dokładnie na tej siatce. Większość pozostałych piosenek z kompilacji okazała się zgadzać ze swoimi albumowymi CD w granicach 2 centów, co przemawia za tą kopią. Ale trwa ona 4:20 wobec oficjalnych 4:24 i kończy się nagle, więc nie można wykluczyć przyspieszenia. Jeśli brzmi za wysoko w porównaniu z twoim egzemplarzem, użyj zwykłego E Standard.

Ballbreaker (1995)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −3 ¢, A 440, japońskie CD East West z 1995 roku.

Znów Rick Rubin, tym razem przy całym albumie, nagranym w Los Angeles z Philem Ruddem z powrotem na perkusji. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard i leżą w kamertonie, z wyjątkiem Cover You in Oil, 9 centów za wysoko.

Stiff Upper Lip (2000)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: +3 ¢, A 440, CD Albert z 2000 roku.

Producentem jest George Young, który wrócił do jeszcze jednego albumu. Każda piosenka w granicach 9 centów od A 440, najwyżej Meltdown. Nastrój do A 440 i graj.

Black Ice (2008)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −1 ¢, A 440, japońskie CD z 2008 roku.

Pierwszy z trzech albumów z Brendanem O'Brienem. Wszystko jest w tabulaturach w E Standard i leży w kamertonie, Spoilin' for a Fight 10 centów za wysoko zarówno na CD, jak i na LP. Angus gra slide w Stormy May Day z sugestii O'Briena, a jego tabulatura zostaje w stroju standardowym. Rock 'n' Roll Dream jest w swojej jedynej tabulaturze zapisane w F Standard i nagranie się zgadza.

Rock or Bust (2014)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Zmierzone: −1 ¢, A 440, japońskie CD z 2014 roku.

Pierwszy album bez Malcolma Younga. Jego bratanek Stevie Young gra na gitarze rytmicznej. Jedyna tabulatura tytułowego utworu jest w E♭ Standard, a jej dźwięki pasują do nagrania: o półton niżej. Jedyna tabulatura Rock the Blues Away zapisuje partię prowadzącą w D Standard, ale gitarę rytmiczną i bas w E Standard, więc piosenka zostaje w E.

Power Up (2020)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard (tabulatury społeczności). Niezmierzone.

Wracają Brian Johnson, Phil Rudd i Cliff Williams, na gitarze rytmicznej gra Stevie Young, a produkuje O'Brien. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard. To jedyny album studyjny, którego nie ma w bibliotece TuneLit; spodziewaj się kamertonu, jak na Black Ice i Rock or Bust.

• Korzystaj z przycisków Nastrój. Zwłaszcza na albumach z Bonem Scottem piosenki oddalone o jeden utwór mogą leżeć 50 centów od siebie. Przycisk każdej piosenki ma wbudowane własne odniesienie.
• Tabulatura w E♭ nie zawsze oznacza o półton niżej, a tabulatura w E nie zawsze oznacza E. Na Highway to Hell tabulatura tytułowego utworu w E♭ opisuje E Standard przy A 424, podczas gdy tabulatury Night Prowler i Love Hungry Man w E♭ opisują prawdziwy półton niżej. Rocker i Hell Ain't a Bad Place to Be są w tabulaturach w E, a leżą w E♭. Zaufaj przyciskowi, potem swojemu uchu.
• W połowie drogi między dwoma dźwiękami. T.N.T., High Voltage, Dog Eat Dog i Beating Around the Bush leżą blisko połowy między dwoma półtonami. Ich strony podają oba odczyty; pierwszy jest tym, który wymienia TuneLit.
• Od Back in Black, punktem wyjścia jest A 440, przy czym Fly on the Wall jest trochę za wysoko, a kilka piosenek jeszcze wyżej.
• Piosenki w F Standard: It's a Long Way to the Top, Heatseeker i Rock 'n' Roll Dream brzmią o półton wyżej. Kapodaster na pierwszym progu w E Standard daje tę samą wysokość bez dodatkowego napięcia strun.
• Twój egzemplarz ma znaczenie. Pierwsze amerykańskie CD High Voltage, Dirty Deeds i Let There Be Rock grają o 6 do 13 centów szybciej niż inne wydania. Jeśli po przycisku Nastrój piosenka brzmi odrobinę nie tak, przesuń odniesienie o herc lub dwa.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu.

• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku nagrania; publikowane są tylko liczby, nigdy dźwięk. Wszystko w granicach ±4 centów liczy się jako kamerton. Piosenka dostaje własną wartość, gdy wyraźnie odstaje od swojego albumu (8 centów lub więcej, zmierzone z dobrą pewnością).
• Często podawane, z tabulatur i sporne opisują to, co mówiły źródła przed pomiarem: w przypadku AC/DC głównie tabulatury z Songsterr, poparte przez fanów z ACDCfans.net, wspomnienia Marka Evansa dla It's a Long Way to the Top i oficjalne nuty.

Pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu. Półton pochodzi z tabulatur, a TuneLit sprawdził go dwoma sposobami: swoją kontrolą półtonu z nagrania oraz porównaniem dźwięków głównej tabulatury każdego utworu z niskimi dźwiękami nagrania. W 155 z 190 odczytów piosenek kontrola dźwięku zgadza się z podanym półtonem. Dziewięć piosenek się przesunęło po tym, jak obie kontrole zgodziły się wbrew tabulaturom lub pierwszemu odczytowi: T.N.T. (E, nie E♭, na obu albumach), High Voltage (za wysoko, nie za nisko, na obu), Rocker (E♭ na obu), Dog Eat Dog, Hell Ain't a Bad Place to Be i Girls Got Rhythm. Pozostałe rozbieżności kontroli dźwięku wskazują głównie o półton wyżej, co jest jej znanym ślepym punktem w piosenkach, w których rzadko wybrzmiewa pusta niska struna E; dźwięki tabulatur pasują do tych piosenek tak, jak są podane, i żadne źródło nie podaje drugiego półtonu.

Warto sprawdzić ze słuchu: Baby, Please Don't Go na australijskim High Voltage (własny odczyt to 33 centy za wysoko, strona zostaje przy 29 za nisko z albumu), It's a Long Way to the Top na międzynarodowym High Voltage (F −24 ¢ na przycisku, blisko A 440 w każdym odczycie), Can I Sit Next to You Girl (niska pewność na każdym egzemplarzu) i Big Gun (z kompilacji).

• High Voltage (Australia, 1975): E Standard −29 ¢. Soul Stripper A 440, Show Business +11 ¢, Love Song −13 ¢.
• T.N.T. (1975): E Standard −21 ¢. It's a Long Way to the Top F Standard przy A 440; T.N.T. E −48 ¢ (między E♭ a E); High Voltage E · A 450; Rocker E♭ Standard; Can I Sit Next to You Girl E♭; Rock 'n' Roll Singer −39 ¢.
• High Voltage (1976): E Standard −24 ¢ (to CD gra 6 ¢ za szybko). T.N.T. −42 ¢, High Voltage · A 451, The Jack −8 ¢; piosenki w F i E♭ jak na T.N.T.
• Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976): E Standard −10 ¢; tytułowy utwór −28 ¢, Rocker E♭ +11 ¢.
• Let There Be Rock (1977): E Standard −17 ¢; Bad Boy Boogie −47 ¢, Whole Lotta Rosie −35 ¢, Dog Eat Dog · A 450, Hell Ain't a Bad Place to Be E♭ +17 ¢.
• Powerage (1978): E Standard −15 ¢; Rock 'n' Roll Damnation −31 ¢, Riff Raff +18 ¢, Gimme a Bullet E♭.
• Highway to Hell (1979): E Standard −34 ¢. Tytułowy utwór · A 424, Girls Got Rhythm · A 445; E♭ Standard: Beating Around the Bush, Get It Hot, Love Hungry Man, Night Prowler.
• Back in Black (1980), Flick of the Switch (1983), The Razors Edge (1990), Ballbreaker (1995), Stiff Upper Lip (2000), Black Ice (2008), Rock or Bust (2014): E Standard w A 440, z kilkoma piosenkami leżącymi wyżej (Moneytalks +14 ¢, Shot of Love +26 ¢).
• For Those About to Rock (1981): E Standard −5 ¢; Let's Get It Up −17 ¢.
• '74 Jailbreak (1984): E Standard, każda piosenka na własnej wysokości, od −32 ¢ do +32 ¢.
• Fly on the Wall (1985): E Standard +12 ¢; Stand Up w tabulaturze w Drop D.
• Blow Up Your Video (1988): E Standard +7 ¢; Heatseeker F Standard, Ruff Stuff E♭ Standard.
• Big Gun (1993): E Standard +34 ¢, z kopii z kompilacji.
• Who Made Who (1986), Power Up (2020): E Standard, niezmierzone.
• Złota zasada: zostaw strój, który daje przycisk, i przesuń A odniesienia, zanim sięgniesz po inny strój. Płyty z lat 1970–1979 leżą za nisko o różne wartości, a kilka ich piosenek jest o półton od tego, co mówią tabulatury.