Stroje Stevie Ray Vaughan.

Na płytach widnieje nazwa Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. Double Trouble był jego zespołem, nazwanym od piosenki Otisa Rusha, a od wczesnego 1981 roku był tercetem: Vaughan na gitarze i wokalu, Tommy Shannon na basie i Chris "Whipper" Layton na perkusji. Klawiszowiec Reese Wynans dołączył podczas sesji Soul to Soul w 1985 roku i został do końca. 27 sierpnia 1990 roku, po koncercie w Alpine Valley w Wisconsin, Vaughan zginął w katastrofie helikoptera. Family Style, przypisany do Vaughan Brothers, ukazał się miesiąc później, a The Sky Is Crying wyszedł w 1991 roku.

TuneLit zapisuje zespół pod nazwiskiem Vaughana, bo strój jest jego. Bas Shannona zszedł razem z gitarą, więc na niemal każdym utworze cały zespół brzmi o półton poniżej standardu, a tabulatury basu też są w E♭.

Według opisu jego sprzętu na Wikipedii i relacji Guitar Player, Vaughan zakładał na swoje Stratocastery komplet o grubościach około .013, .015, .019 (gładka), .028, .038 i .058 i zawsze stroił o półton w dół. Lekcja Guitar World autorstwa Andy'ego Aledorta przedstawia to tak samo: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭, strój, który spopularyzował Jimi Hendrix, z akordami i riffami nazwanymi tak, jakby gitara była w standardzie. Luźniejszy strój odbiera trochę oporu tak grubym strunom, więc mógł mocno wyginać je i nadal mocno uderzać prawą ręką. Mimo to grubości kosztowały go pęknięte opuszki palców, które jego technik Rene Martinez słynnie łatał superklejem, a Martinez później namówił go na nieco lżejsze komplety.

Żeby grać razem z utworem, nie potrzebujesz strun .013. Liczy się strój: obniż każdą strunę o jeden półton, a nagranie się zgra. Grubsze struny rzeczywiście pomagają, gdy grasz mocno, a lekki komplet nastrojony w dół może wydawać się miękki, więc spróbuj grubości strun o jeden numer większej niż zwykle, jeśli gitara na to pozwala.

1. Dotknij przycisku Nastrój albumu lub piosenki. Otwiera się E♭ Standard (albo E Standard, gdy piosenka tego wymaga) z odchyłką zmierzoną przez TuneLit dla tego nagrania.
2. Nastrój każdą strunę do dźwięku na ekranie: E♭, A♭, D♭, G♭, B♭, E♭. Wiele tunerów nazywa je D♯, G♯, C♯, F♯, A♯, D♯: to te same dźwięki.
3. Graj chwyty, które pokazuje tabulatura. Tabulatura Pride and Joy mówi E, twoje ręce grają E, a nagranie brzmi E♭.

Jeśli piosenka nadal brzmi trochę nie tak, zajrzyj do jej wiersza na stronie albumu: TuneLit daje piosence własne ustawienie tylko wtedy, gdy wyraźnie różni się od albumu, a uwagi przy piosenkach mówią, kiedy wynik był blisko, ale zbyt słaby, by go użyć.

TuneLit zmierzył każdą piosenkę sześciu albumów z płyt CD z biblioteki właściciela: holenderskie CD z epoki CBS z Texas Flood (Epic EPC 460951 2), austriackie tłoczenia Epic Couldn't Stand the Weather, Soul to Soul i The Sky Is Crying oraz pierwsze amerykańskie CD In Step (Epic EK 45024) i Family Style (Epic Associated ZK 46225). Wszystkie powstały przed wydaniami z 1999 roku z utworami bonusowymi. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną. Daje to odchyłkę nagrania od A 440, znaną tylko w obrębie jednego półtonu. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od albumu o 8 ¢ lub więcej z dobrą pewnością; wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton.

Biblioteka ma też późniejsze remastery czterech albumów: dwa z Texas Flood (Japonia 2009 i wydanie rocznicowe 2013), Legacy Edition Couldn't Stand the Weather z 2010 roku oraz japońskie reedycje Soul to Soul i In Step z 2005 roku. Zmierzyliśmy je jako kontrolę. Każde działa z tą samą prędkością co stare CD w granicach 3 ¢: remastery Texas Flood około 1 ¢ wyżej, Legacy Edition Couldn't Stand the Weather około 2 ¢ niżej, Soul to Soul tak samo, a CD In Step z 2005 roku około 3 ¢ wyżej. Nikt tego nie słyszy, więc niezależnie od tego, które CD masz, przyciski Nastrój pasują.

Półton to osobne pytanie. Pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu, więc to, czy struny leżą na E♭, czy na E, wynika z tabulatur i źródeł, plus druga kontrola: TuneLit nasłuchuje najniższej pustej struny, którą bas i gitara grają często, podczas gdy dźwięk tuż poniżej nigdy nie brzmi. Na czterech albumach Double Trouble i w The Sky Is Crying poparł E♭ w 38 z 47 piosenek wypisanych w E♭ i nie zaprzeczył żadnej; w pozostałych dziewięciu nie mógł rozstrzygnąć, bo piosenka leży w tonacji, w której pusta niska struna prawie nie brzmi. Potwierdził też E Standard tam, gdzie go podajemy: Life by the Drop i cztery piosenki z Family Style.

Texas Flood (1983)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (zmierzone +1 ¢), z CD.

Double Trouble nagrało album pod koniec 1982 roku w studiu Jacksona Browne'a w Los Angeles, grając na żywo w kręgu, bez nakładek, i tak to brzmi: każda piosenka ma jeden strój i jedną wysokość. Wszystkie dziesięć głównych tabulatur jest w E♭ Standard. Pride and Joy, Rude Mood, Mary Had a Little Lamb, Testify i I'm Cryin' leżą na pustym niskim E♭, a sprawdzenie dźwięku TuneLit słyszy je w każdej piosence albumu. Utwór tytułowy, wolny blues Larry'ego Davisa, gra się chwytami G, więc brzmi w G♭; Lenny, napisany dla żony Vaughana Lenory i zagrany na gitarze, którą nazwał jej imieniem, używa chwytów E i brzmi w E♭.

Dwie piosenki wypadają niżej niż reszta. Dirty Pool jest około 9 ¢ za nisko (A ≈ 437.6) od początku do końca, więc ma własne ustawienie. Lenny wychodzi około 7 ¢ za nisko, stabilnie od początku do końca, ale tuż poniżej 8 ¢, które dałyby mu własną wartość; oba remastery pokazują tę samą różnicę. Jeśli Lenny brzmi ci o włos za wysoko, obniż odniesienie do około A 438.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440 dla albumu; Dirty Pool E♭ Standard −9 ¢.

Couldn't Stand the Weather (1984)

E♭ Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (zmierzone +2 ¢), z CD.

Nagrane w Power Station w Nowym Jorku w styczniu 1984 roku, z Johnem Hammondem jako producentem wykonawczym. Jimmie Vaughan gra rytmiczną gitarę w utworze tytułowym i w The Things (That) I Used to Do. Stang's Swang, jazzowy instrumental, zagrano na archtopie Gibson Johnny Smith z Franem Christiną na perkusji i Stanem Harrisonem na saksofonie, a jego tabulatura zostaje w E♭. Efekt wirowania w Cold Shot pochodzi z Fendera Vibratone, kabinetu z obracającym się głośnikiem, a nie z innego stroju.

Scuttle Buttin', otwierający instrumental, wychodzi około 13 ¢ za wysoko (A ≈ 443.4), znacznie powyżej reszty albumu; remaster z 2010 roku się zgadza. Voodoo Chile (Slight Return), cover Jimiego Hendrixa, wychodzi 15 do 19 ¢ za wysoko w każdym półminutowym fragmencie z jego ośmiu minut, ale wah i fuzz sprawiają, że odczyty są słabe, więc jego przycisk zachowuje wartość albumu. Jeśli twoja gitara brzmi za nisko w porównaniu z nim, podnieś odniesienie do około A 444.

The Things (That) I Used to Do pokazuje, jak tabulatury się rozjeżdżają. Główna tabulatura gra chwytami G w E♭ Standard, co brzmi w F♯, i to właśnie trzyma nagranie. Tabulatury, które zapisują te same chwyty w E Standard, wychodzą o półton za wysoko.

Tin Pan Alley to jedyny prawdziwy spór na albumie. Layton pamiętał, że to ujęcie zostało nagrane, gdy inżynierowie wciąż ustawiali poziomy. Vaughan zawsze stroił w dół, ale najczęściej oglądana tabulatura jest w E Standard z chwytami B-moll. Nagranie brzmi w B-moll, a niskie E♭ nigdy nie brzmi, więc sprawdzenie dźwięku nie może rozstrzygnąć między E♭ a E. Oba ustawienia dają dźwięki nagrania: chwyty C-moll na gitarze w E♭ albo chwyty B-moll z tabulatury na gitarze w E. TuneLit podaje ją w E♭ Standard, jako udokumentowany zwyczaj Vaughana, i oznacza jako sporne.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440; Scuttle Buttin' E♭ Standard +13 ¢.

Soul to Soul (1985)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (zmierzone +2 ¢), z CD.

Nagrane w Dallas Sound Lab między marcem a majem 1985 roku, na albumie, na którym do klawiszy dołączył Reese Wynans. Każda piosenka mieści się w granicy 6 ¢ od A 440, a japońska reedycja z 2005 roku zgadza się w granicy jednego centa. Vaughan sam zagrał na perkusji w Empty Arms. Say What! to popis wah-wah, nagrany z dwoma pedałami naraz.

Tabulatury wymagają tu uwagi. Come On (Part III) ma najczęściej oglądaną tabulaturę w E Standard, o półton wyżej niż nagranie; druga tabulatura i sprawdzenie dźwięku TuneLit umieszczają ją w E♭. Najczęściej oglądana tabulatura Say What! też jest w E Standard, ale jej dźwięki nie pasują do nagrania, podczas gdy tabulatura w E♭ zrobiona automatycznie pasuje lepiej; sprawdzenie dźwięku nie jest pewne przy tej, bo pusta niska struna prawie nie brzmi. Wszystko inne, od Lookin' Out the Window po Life Without You, to zwykłe E♭ Standard, potwierdzone sprawdzeniem dźwięku.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440 dla każdej piosenki.

In Step (1989)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (zmierzone +2 ¢), z CD.

Pierwszy studyjny album Vaughana po odwyku, wyprodukowany przez Jima Gainesa, rozpoczęty w Kiva Studios w Memphis i dokończony w Los Angeles na początku 1989 roku; zdobył Grammy. To też najstabilniejsze nagranie zmierzone na tej stronie: każda piosenka mieści się w granicy 3 ¢ od wartości albumu. Japońska reedycja z 2005 roku wychodzi około 3 ¢ wyżej na całej długości, co jest różnicą transferu, której nie usłyszysz.

Główne tabulatury zgadzają się co do E♭ Standard: The House Is Rockin', Crossfire, Tightrope, Wall of Denial, Love Me Darlin' i Riviera Paradise, powolny instrumental zamykający album, zagrany na gitarze Lenny. Jedyna tabulatura Scratch-N-Sniff jest w E Standard, ale jej shuffle opiera się na pustej niskiej strunie, a sprawdzenie dźwięku słyszy tę strunę jako E♭ bez wątpienia, więc graj chwyty z tabulatury nastrojone w dół. Love Me Darlin' jest jednym z pierwszych nagrań z Fuzz Face Vaughana.

Trzy piosenki leżą w tonacjach, w których pusta niska struna milczy, więc sprawdzenie dźwięku nie mogło ich potwierdzić: The House Is Rockin', Let Me Love You Baby (brzmi w E, grane z pierwszego progu niskiej struny E♭ w swojej tabulaturze) i Leave My Girl Alone (brzmi w A). Ich tabulatury są w E♭ i tam zostają.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440 dla każdej piosenki.

Family Style (1990)

E♭ Standard +8 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442), z CD, z czterema piosenkami w E Standard.

Przypisany Vaughan Brothers i wyprodukowany przez Nile'a Rodgersa, to jedyny album, na którym Stevie dzieli fotel gitarzysty: Jimmie gra na gitarze i lap steel i śpiewa. TuneLit podaje go jako album studyjny. Żaden wywiad ani książka, jakie znaleźliśmy, nie mówi, jak bracia stroili do niego, a tabulatury, kilka z nich zrobionych automatycznie, dzielą się między E♭ a E. Sprawdzenie dźwięku rozstrzyga większość piosenek. TuneLit słyszy niskie E♭ w Hard to Be (mimo tabulatury w E Standard), Hillbillies from Outerspace, Long Way from Home, Telephone Song i Baboom/Mama Said. Słyszy niskie E, a prawie wcale E♭, w White Boots, Good Texan, Tick Tock i Brothers, które ich tabulatury umieszczają w E Standard. D/FW pozostaje otwarte: jego tabulatury się różnią, a sprawdzenie dźwięku nie jest pewne, więc zostaje przy E♭ albumu.

Wysokość dźwięku zmienia się bardziej niż na własnych nagraniach Vaughana. Album jako całość jest około 8 ¢ za wysoko; Good Texan i Telephone Song wychodzą około 20 ¢ za wysoko (A ≈ 445), stabilnie przez każdy utwór, podczas gdy Tick Tock i Baboom/Mama Said wracają do kamertonu.

Z TuneLit: E♭ Standard +8 ¢ domyślnie; E Standard +8 ¢ dla White Boots i Brothers, E Standard +21 ¢ dla Good Texan, E Standard przy A 440 dla Tick Tock; E♭ Standard +20 ¢ dla Telephone Song i przy A 440 dla Baboom/Mama Said.

The Sky Is Crying (1991)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (zmierzone −3 ¢), z CD.

Jimmie Vaughan zebrał te dziesięć niewydanych nagrań studyjnych po śmierci brata; TuneLit podaje album jako kompilację. Pochodzą z czterech sesji: Power Station w 1984 roku (Empty Arms, Little Wing, Wham, Close to You), Dallas Sound Lab w 1985 roku (The Sky Is Crying, May I Have a Talk with You, Chitlins con Carne, So Excited), Memphis w 1989 roku (Boot Hill) i Los Angeles w 1989 roku (Life by the Drop). Little Wing, instrumentalna wersja Vaughana na balladę Hendriksa, zdobyła Grammy.

Wysokość lekko zmienia się w zależności od sesji. Dwie piosenki z 1984 roku wychodzą trochę za nisko (Empty Arms około 9 ¢, Close to You około 7), piosenki z 1985 roku są blisko wartości albumu, z wyjątkiem Chitlins con Carne, jazzowego instrumentalu Kenny'ego Burrella, około 12 ¢ za nisko (A ≈ 436.9). Boot Hill, Vaughan na slide w E♭ Standard, wychodzi około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441.6). Legacy Edition Couldn't Stand the Weather z 2010 roku zawiera chyba te same cztery ujęcia z 1984 roku jako utwory bonusowe (ich długości zgadzają się w granicy trzech sekund) i wychodzą w granicy około 2 ¢ od tego CD. Ten Empty Arms to inne nagranie niż to z Soul to Soul, które leży dokładnie na kamertonie.

Jedna piosenka łamie strój. Life by the Drop to sam Vaughan na gitarze dwunastostrunowej akustycznej i jest w E Standard: tak mówią tabulatury, a sprawdzenie dźwięku słyszy pustą niską E. So Excited, której studyjna tabulatura jest w E Standard, to przeciwny przypadek: sprawdzenie dźwięku słyszy niskie E♭, jak tabulatury jego wersji na żywo.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440; Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢; Life by the Drop na gitarze 12-strunowej w E Standard.

• Najpierw nastrój w dół, potem martw się centami. Na albumach Double Trouble odniesienie zostaje na A 440; liczy się półton.
• Przeczytaj linię stroju w tabulaturze. Większość tabulatur SRV mówi "nastrój w dół ½ półtonu". Tabulatura w E Standard dla piosenki w E♭ jest o półton poza nagraniem, chyba że przesuwa też każdą nutę o próg niżej.
• Uważaj na piosenki w innych tonacjach. Texas Flood (chwyty G, brzmi w G♭), Tin Pan Alley (brzmi w B-moll) i Leave My Girl Alone (brzmi w A) nie opierają się na pustej niskiej strunie, więc błędny strój jest tam łatwo przeoczyć: sprawdź na przytrzymanym akordzie, a nie na pierwszej nucie.
• Family Style to wyjątek. Zajrzyj do wiersza każdej piosenki: niektóre są w E, niektóre w E♭, a większość wychodzi kilka centów za wysoko.
• Grubsze struny pomagają. Półton w dół na lekkich strunach wydaje się luźny; komplet o jeden numer grubszy niż zwykle przywraca część napięcia, od którego zależało brzmienie Vaughana.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Wszystkie sześć nagrań nosi teraz Zmierzone przez TuneLit: odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyt CD z biblioteki właściciela, a publikowane są tylko liczby, nigdy dźwięk. Nazwa stroju (E♭ Standard albo E Standard) opiera się na innych dowodach, bo pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu:

• Często podawane: strój Vaughana o półton w dół i grube struny są opisane tak samo przez Wikipedię, Guitar World i Guitar Player, a tabulatury się zgadzają. Obejmuje to jego cztery albumy Double Trouble i The Sky Is Crying.
• Z tabulatur: Family Style i Life by the Drop opierają się na tabulaturach, sprawdzonych na podstawie dźwięku.
• Sporne: Tin Pan Alley, gdzie zwyczaj Vaughana mówi E♭, a najczęściej oglądana tabulatura mówi E.

Dziesięć piosenek pozostaje tam, gdzie sprawdzenie dźwięku nie mogło potwierdzić półtonu, wszystkie wypisane w E♭: Tin Pan Alley, Stang's Swang, Say What!, The House Is Rockin', Let Me Love You Baby, Leave My Girl Alone, D/FW, Empty Arms (ujęcie z 1984 roku), May I Have a Talk with You i Chitlins con Carne. Żadna z nich nie wskazuje z pewnością w przeciwną stronę.

• Texas Flood (1983): E♭ Standard, A 440. Dirty Pool −9 ¢; Lenny wychodzi około −7 ¢.
• Couldn't Stand the Weather (1984): E♭ Standard, A 440. Scuttle Buttin' +13 ¢; Voodoo Chile wychodzi około +17 ¢ (słabo). Tin Pan Alley sporne (E♭, albo E z chwytami B-moll).
• Soul to Soul (1985): E♭ Standard, A 440, każda piosenka.
• In Step (1989): E♭ Standard, A 440, każda piosenka.
• Family Style (1990): E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Telephone Song +20 ¢, Baboom/Mama Said przy A 440. E Standard: White Boots i Brothers +8 ¢, Good Texan +21 ¢, Tick Tock przy A 440.
• The Sky Is Crying (1991): E♭ Standard, A 440. Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢. Life by the Drop: gitara 12-strunowa w E Standard.
• Złota zasada: nastrój każdą strunę o półton w dół i zostaw A 440, a potem sprawdź wiersz piosenki pod kątem tych kilku, które się przesuwają.