Stroje The Rolling Stones.

W latach 1960. Stonesi wydawali inne albumy w Wielkiej Brytanii i w USA. Ta strona podąża za brytyjskimi albumami, plus trzema amerykańskimi, których nigdy nie wydano w Wielkiej Brytanii: 12 X 5 (1964), The Rolling Stones, Now! (1965) i December's Children (And Everybody's) (1965). To oficjalne wydania studyjne na London Records, a wiele piosenek z tamtego czasu nie istnieje na żadnym brytyjskim albumie, więc są tu wymienione jako albumy studyjne.

• The Rolling Stones (1964) to brytyjski debiut. Amerykańska edycja, England's Newest Hit Makers, zamienia Mona na Not Fade Away.
• The Rolling Stones No. 2 (1965) nie ma w bibliotece TuneLit. Prawie wszystkie jego piosenki są na 12 X 5 i The Rolling Stones, Now!, gdzie są zmierzone (Time Is on My Side w innej wersji).
• Out of Our Heads (1965) ukazał się w dwóch edycjach. Ta strona używa amerykańskiej: ukazała się pierwsza, jest w bibliotece TuneLit i zawiera Satisfaction, The Last Time i Play with Fire. Brytyjska edycja, wydana we wrześniu, zamienia sześć piosenek, a te sześć jest na December's Children i Now!.
• Aftermath (1966) i Between the Buttons (1967) to edycje brytyjskie. Paint It Black, Ruby Tuesday i Let's Spend the Night Together były singlami w Wielkiej Brytanii i nie ma ich na żadnym z albumów tutaj.
• Od Their Satanic Majesties Request (1967) włącznie oba kraje dostały te same albumy.

Kompilacje (Big Hits, Through the Past, Darkly, Hot Rocks i reszta) oraz albumy koncertowe są pominięte. Blue & Lonesome (2016) i Hackney Diamonds (2023) są wymienione ze strojami z tabulatur, ale niezmierzone: nie ma ich w bibliotece.

TuneLit zmierzył każdą piosenkę z 24 albumów studyjnych z CD właściciela, zgranych w 2010 roku do bezstratnych plików. Pliki nie mają numerów katalogowych, więc tłoczenia ustalono tam, gdzie pliki na to pozwalają:

• Beggars Banquet: czasy utworów zgadzają się z remasterem ABKCO z 2002 roku, tym, który poprawił błąd masteringu, przez który album przez trzydzieści lat chodził nieco za wolno.
• Exile on Main St.: dwupłytowa reedycja z 2010 roku. Zmierzona jest tylko pierwsza płyta, oryginalny album; płyta bonusowa jest pominięta.
• Tattoo You: tłoczenie z pełnej długości Slave (6:32), która pojawiła się po raz pierwszy na późniejszych wydaniach CD.
• Between the Buttons: brytyjska lista utworów, ale na tym CD brakuje Who's Been Sleeping Here?, a jego piąty plik, oznaczony jako druga kopia Connection, to She Smiled Sweetly (jego długość zgadza się ze spisem treści).
• Bridges to Babylon: edycja z dołączonym na końcu koncertowym Angie, którego pominęliśmy, tak jak krótki utwór fortepianowy na końcu Dirty Work.

Metoda jest taka sama jak na każdej stronie zespołu TuneLit. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną. To daje odchyłkę nagrania od A 440, znaną tylko w obrębie jednego półtonu; który półton to właściwie, wynika z tabulatur i źródeł, a drugie sprawdzenie z audio pyta, czy najniższa pusta struna naprawdę jest tam, gdzie mówi strój. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od swojego albumu o 8 centów lub więcej przy dobrej pewności; reszta dzieli wartość albumu. Wszystko w granicach 4 centów od A 440 pokazywane jest jako kamerton. Inne masteringi tego samego albumu mogą różnić się o kilka centów, a albumy z lat 1960. istnieją w kilku wersjach.

Open D i open E przyszły pierwsze. Keith Richards powiedział Guitar Player, że wszedł w open D i używał go na Beggars Banquet, w tym w Street Fighting Man; w wywiadzie dla Guitar World w 2005 roku opisał gitary tej piosenki jako sześciostrunową i pięciostrunową akustyczną, obie w strojach otwartych z dużą pracą kapodastrem, nagrane przez przesterowany magnetofon kasetowy. Open E to ten sam układ akordu o cały ton wyżej, a tabulatury używają go w piosenkach slide z 1968 roku i w Gimme Shelter.

Pięciostrunowe open G zawładnęło w 1969 roku. Keith stroi gitarę w open G (D G D G B D) i zdejmuje najniższą strunę, więc dolnym dźwiękiem jest G na strunie 5, a basista obejmuje niskie rejestry. Mówił, że pomysł wziął się z pięciostrunowego banjo, którego puste struny dają ten sam akord. Kilka jego Telecasterów jest tak ustawionych. W open G durowy akord to jeden palec przez struny, a słynne ruchy Keitha, zawieszona kwarta i dodana seksta, które ocierają się o durowy akord, mieszczą się pod dwoma palcami. Dlatego Start Me Up czy Can't You Hear Me Knocking brzmią niezgrabnie w standardowym stroju.

Żeby nastroić sześciostrunową gitarę na pięciostrunowe open G: obniż strunę 5 z A do G, obniż strunę 1 z E do D, zostaw struny 4, 3 i 2 (D, G, B), a strunę 6 albo zdejmij, albo zostaw i nigdy nie graj na niej. Przyciski Nastrój TuneLit dla tych piosenek ustawiają pięć strun G D G B D. Jeśli zostawisz strunę 6, nastrój ją na D (to zwykłe open G) i unikaj jej w akordach: na nagraniu najniższy dźwięk gitary to G.

• Brian Jones (do 1969) gra rytmiczną i prowadzącą gitarę w standardowym stroju na wczesnych albumach, a slide w strojach otwartych (open G w Little Red Rooster, open E w No Expectations). Od 1966 spędza dużo czasu na innych instrumentach: dulcimer w Lady Jane, marimba w Under My Thumb i Out of Time, sitar, Mellotron, wibrafon i flet.
• Mick Taylor (1969–⁠1974) gra prowadzącą i slide, głównie w standardowym stroju, obok open G Keitha: solówki w Can't You Hear Me Knocking i Sway, akustyczna gitara w stroju nashvillowskim w Wild Horses (struny 6–3 zastąpione cieńszymi strunami o oktawę wyżej).
• Ronnie Wood (od 1975) gra w standardowym stroju obok open G Keitha w Start Me Up i Before They Make Me Run, a także dodaje slide, lap steel i pedal steel.
• Mick Jagger gra rytmiczną gitarę w wielu piosenkach, czasem w open G (Sway, Moonlight Mile, Mixed Emotions).

Gdy piosenka podaje jeden strój, to strój partii, która definiuje piosenkę, zwykle Keitha. Uwagi do piosenek wymieniają inne gitary, gdy są w innym stroju.

Albumy z lat 1960. dryfują. Brytyjski debiut jest około 15 centów za nisko (A ≈ 436.2), a Honest I Do spada do A ≈ 427. 12 X 5 jest około 9 centów za nisko, ale Time Is on My Side jest 21 centów za wysoko. Out of Our Heads jest 11 centów za nisko, z Play with Fire prawie pół półtonu niżej (A ≈ 427.7). Aftermath to skrajność: wartość albumu to około 20 centów za nisko, ale sześć jego piosenek mierzy się 34 do 44 centów za nisko, a Stupid Girl i Under My Thumb 55 do 62 centów za nisko (A ≈ 425–⁠426). Their Satanic Majesties Request idzie w drugą stronę, około 12 centów za wysoko. Przyczyna nie jest znana: magnetofony taśmowe tamtych czasów nie chodziły dokładnie z tą samą prędkością, a późniejsze przegrania też mogą przesunąć płytę. Dla grania razem ważne jest to, że gitara nastrojona do A 440 jest na wielu z tych piosenek słyszalnie niestrojona, więc przyciski Nastrój niosą odniesienie każdej piosenki.

December's Children jest podejrzanie równe. Dziewięć z dwunastu utworów mierzy się w obrębie 2 centów od 14 centów za nisko, choć pochodzą z sesji oddalonych o rok. To wskazuje na przegranie lub mastering tego CD, a nie na zespół, ale nie możemy tego udowodnić z jednej kopii.

Udokumentowane są dwie zmiany prędkości. Fingerprint File, ostatnia piosenka na It's Only Rock 'n Roll, została zmasterowana szybciej, niż była grana, co przesunęło ją z B-moll do C-moll; tabulatura podąża za nagraniem, w standardowym stroju z kapo na 1. progu. Beggars Banquet przez trzydzieści lat brzmiał nieco wolno, aż remaster ABKCO z 2002 roku to poprawił, a zmierzone przez nas CD ma czasy utworów tego remastera.

Od 1974 płyty się uspokajają. It's Only Rock 'n Roll, Black and Blue, Undercover, Steel Wheels, Voodoo Lounge i A Bigger Bang są na kamertonie albo w obrębie 3 centów od niego. Exile on Main St. to ten za wysoki, około 18 centów (A ≈ 444.5), a pojedyncze piosenki nadal odbiegają: Slave i No Use in Crying na Tattoo You około 28 centów za wysoko, Terrifying na Steel Wheels i I Go Wild na Voodoo Lounge 35 do 39 centów za nisko.

The Rolling Stones (1964)

E Standard −15 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Covery utworów Chuck Berry, Bo Diddley, Jimmy Reed i Willie Dixon, a także Tell Me, pierwsza piosenka Jaggera i Richardsa na albumie. Wszystko zapisane w tabulaturach w standardowym stroju, Keith Richards i Brian Jones oboje na gitarze elektrycznej, Keith na 12-strunowej w Tell Me. CD mierzy około 15 centów za nisko (A ≈ 436.2). Honest I Do to najbardziej odstająca piosenka, około 53 centów za nisko (A ≈ 427), a Now I've Got a Witness i Can I Get a Witness są blisko 25 centów za nisko. Tell Me nie dało się odczytać z pewnością; może być około 60 centów za nisko (zobacz ostatnią sekcję).

12 X 5 (1964)

E Standard −9 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Drugi album amerykański: EP Five by Five nagrany w Chess w Chicago oraz single i strony B. Standardowy strój, około 9 centów za nisko (A ≈ 437.8). Time Is on My Side, tutaj w wersji wydanej jako amerykański singiel, jest 21 centów za wysoko (A ≈ 445.5). Good Times, Bad Times to wyjątek: jedyna tabulatura ustawia 12-strunową akustyczną Keitha w C Standard, cztery półtony niżej, a sprawdzenie audio TuneLit zgadza się, że najniższa pusta struna to C.

The Rolling Stones No. 2 (1965)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Drugi brytyjski album, którego nie ma w bibliotece TuneLit. Jego piosenki są zapisane w standardowym stroju, a wszystkie oprócz I Can't Be Satisfied są też na 12 X 5 lub The Rolling Stones, Now!, gdzie TuneLit je zmierzył; 12 X 5 ma Time Is on My Side w innej wersji. I Can't Be Satisfied ma Briana Jonesa grającego slide na bottlenecku, zapisane w standardowym stroju.

The Rolling Stones, Now! (1965)

E Standard −7 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Standardowy strój, około 7 centów za nisko (A ≈ 438.2), z pojedynczymi piosenkami od 4 centów za wysoko (What a Shame) do 22 centów za nisko (Pain in My Heart). Little Red Rooster, blues Willie Dixon, który był na szczycie brytyjskiej listy, jest wyjątkiem także w stroju: partia slide Briana Jonesa jest zapisana w open G, a płyta jest około 32 centów za nisko (A ≈ 431.9).

Out of Our Heads (1965)

E Standard −11 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Amerykańska edycja, z Satisfaction. Keith Richards zagrał jej riff przez wtedy nowy pedał fuzz firmy Gibson, w standardowym stroju, i tak samo jest z resztą tutaj. Album mierzy około 11 centów za nisko (A ≈ 437.2). The Last Time i Good Times są około 32 centów za nisko, Play with Fire około 49 centów za nisko (A ≈ 427.7), w połowie drogi do następnej nuty: nastrój dla niego osobno. Hitch Hike jest około 15 centów za wysoko. I'm Alright to nagranie koncertowe.

December's Children (And Everybody's) (1965)

E Standard −14 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Amerykański album zebrany z brytyjskich utworów, singli i nagrań koncertowych: Get Off of My Cloud, As Tears Go By, I'm Free. Standardowy strój. CD jest około 14 centów za nisko (A ≈ 436.4), i to wyjątkowo równo. Gotta Get Away jest około 24 centów za nisko; jedna tabulatura podaje E♭ Standard, ale niskie dźwięki nagrania pasują do E Standard. Route 66 i I'm Moving On to nagrania koncertowe.

Aftermath (1966)

E Standard −20 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album złożony wyłącznie z piosenek Jaggera i Richardsa, i najbarwniejszy album Briana Jonesa: dulcimer w Lady Jane i I Am Waiting, marimba w Under My Thumb i Out of Time. Gitary są w standardowym stroju, z wyjątkiem tego, że tabulatury mają High and Dry i What to Do o cały ton niżej (D Standard), co potwierdza sprawdzenie audio TuneLit. Mother's Little Helper opiera się na elektrycznej 12-strunowej granej z użyciem slide.

To najtrudniejszy album do nastrojenia. Wartość albumu to około 20 centów za nisko (A ≈ 435), ale piosenki rozciągają się od kamertonu (Mother's Little Helper) do około 60 centów za nisko (Stupid Girl, A ≈ 425): Flight 505 i I Am Waiting około 44 centów za nisko, a Out of Time 40, Think 37 i Doncha Bother Me 36 (także za nisko); Goin' Home i High and Dry tylko około 10 centów za nisko. Użyj przycisku Nastrój danej piosenki.

Between the Buttons (1967)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

W standardowym stroju; Brian Jones gra głównie na wibrafonie, banjo, kazoo i innych instrumentach. Album mierzy się na kamertonie, z niską pewnością, bo kilka piosenek nie daje wyraźnego odczytu. Connection jest około 13 centów za wysoko, Something Happened to Me Yesterday około 47 centów za nisko (A ≈ 428.2). Nasze CD nie ma Who's Been Sleeping Here?, więc ta piosenka nie jest zmierzona.

Their Satanic Majesties Request (1967)

E Standard +12 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Album psychodeliczny, z Mellotronem, smyczkami i studyjnym brzmieniem przed gitarami, wszystko w standardowym stroju. Mierzy około 12 centów za wysoko (A ≈ 443.0), jeden z nielicznych wczesnych albumów powyżej A 440. She's a Rainbow i In Another Land są na kamertonie, Citadel około 17 centów za nisko.

Beggars Banquet (1968)

E Standard −9 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Punkt zwrotny. Sympathy for the Devil, Dear Doctor i Factory Girl są w standardowym stroju, ale piosenki akustyczne wprowadzają pierwsze otwarte stroje Keitha Richardsa: open D dla Street Fighting Man i Stray Cat Blues, open E dla Prodigal Son i Salt of the Earth, a slide Briana Jonesa w open E w No Expectations. Album mierzy około 9 centów za nisko (A ≈ 437.7). Street Fighting Man jest około 36 centów za nisko (A ≈ 431), Jigsaw Puzzle i Prodigal Son około 8 i 11 centów za wysoko.

Let It Bleed (1969)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Keith Richards gra na większości gitar, Mick Taylor pojawia się w Country Honk i Live with Me, Brian Jones w dwóch piosenkach. Gimme Shelter jest w open E, You Got the Silver w open D z kapo na 3. progu, Let It Bleed i Love in Vain w standardowym stroju z kapo na 3. progu, Midnight Rambler w standardowym stroju z slide na 12-strunowej w open-E. You Can't Always Get What You Want jest sporne: MusicRadar podaje open E, a najczęściej oglądana tabulatura to open G z kapo na 5. progu.

Album stoi na kamertonie. Country Honk jest około 19 centów za wysoko, Live with Me 12 centów za wysoko, Midnight Rambler około 19 centów za nisko.

Sticky Fingers (1971)

E Standard −11 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album pięciostrunowego open G. Brown Sugar i Can't You Hear Me Knocking to riffy Keitha Richardsa w open G, z Mickiem Taylorem w standardowym stroju obok niego. Wild Horses to 12-strunowa w stroju otwartym (Keith napisał, że nastroił ją w stylu pięciostrunowym, czyli dziesięć strun), z akustyczną gitarą Taylora w stroju nashvillowskim. Sway i Moonlight Mile mają Micka Jaggera w sześciostrunowym open G, a You Gotta Move to slide w open C. Bitch, Dead Flowers i I Got the Blues są w standardowym stroju.

CD mierzy około 11 centów za nisko (A ≈ 437.1). Bitch i I Got the Blues są niżej, około 20 do 24 centów za nisko; Sister Morphine jest na kamertonie.

Exile on Main St. (1972)

E Standard +18 ¢18 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany w większości w piwnicy wynajętej przez Keitha Richardsa willi na południu Francji, gdzie upał utrudniał utrzymanie gitar w stroju. Większość piosenek jest zapisana w stroju standardowym; Rocks Off, Rip This Joint (kapodaster 2), Tumbling Dice i Happy (oba z kapodasterem 4) to pięciostrunowe open G. Sweet Virginia używa kapodastera na 2. progu, Let It Loose na 3. progu.

Album mierzy około 18 ¢ za wysoko (A ≈ 444,5), a większość utworów rockowych leży właśnie tam: Rocks Off, Tumbling Dice, Torn and Frayed, Loving Cup, All Down the Line, Soul Survivor. Inna grupa leży blisko kamertonu (Casino Boogie, Ventilator Blues, Let It Loose, Stop Breaking Down, Shine a Light), a trzy piosenki schodzą znacznie niżej: Sweet Virginia około 12 ¢ za nisko, Happy około 16 ¢ za nisko i Sweet Black Angel około 33 ¢ za nisko. Happy leży około 34 ¢ poniżej Tumbling Dice, mimo że oba używają tego samego stroju i kapodastera, więc między nimi trzeba nastroić od nowa.

Goats Head Soup (1973)

E Standard −10 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Wszystko w stroju standardowym w tabulaturach, włącznie z Angie. Album leży około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437,4). Coming Down Again wychodzi około 17 ¢ za wysoko, Hide Your Love zgodnie z kamertonem, Winter około 22 ¢ za nisko. Star Star leży około 55 ¢ za nisko (A ≈ 426), dokładnie w połowie między dwoma dźwiękami; zob. ostatnią sekcję.

It's Only Rock 'n Roll (1974)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy, kamerton, ostatni album Micka Taylora. Utwór tytułowy: Ronnie Wood gra na akustycznej gitarze 12-strunowej. Fingerprint File zmasterowano szybciej, niż zagrano; tabulatura podąża za nagraniem z kapodasterem na 1. progu, a sam utwór mierzy około 13 ¢ za nisko.

Black and Blue (1976)

E Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Powstał, gdy zespół testował gitarzystów po odejściu Micka Taylora: Harvey Mandel, Wayne Perkins i Ronnie Wood grają na nim. W tabulaturach strój standardowy, na płycie CD zgodnie z kamertonem. Cherry Oh Baby leży około 14 ¢ za nisko, Melody około 12 ¢ za wysoko. Hand of Fate może mieć Keitha Richardsa w open G (według Margotina i Guesdona), ale tabulatury są w stroju standardowym.

Some Girls (1978)

E Standard +5 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy pełny album Ronniego Wooda jako członka zespołu. Miss You, Beast of Burden, Shattered i Respectable są zapisane w stroju standardowym. Before They Make Me Run, śpiewany przez Keitha Richardsa, ma jego pięciostrunowe open G; Far Away Eyes ma slide w open G i gitarę elektryczną nad akustykiem w stroju standardowym z kapodasterem na 1. progu. Płyta CD ma około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441,2); Shattered wychodzi około 22 ¢ za wysoko.

Emotional Rescue (1980)

E Standard −8 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Niewiele piosenek ma tabulatury, a te, które mają, używają stroju standardowego. Album mierzy około 8 ¢ za nisko (A ≈ 437,9), a utwory rozciągają się od około 22 ¢ za nisko (Summer Romance, She's So Cold) do 15 ¢ za wysoko (Send It to Me).

Tattoo You (1981)

E Standard +7 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

W większości dopracowane odrzuty z lat 1972–1980. Start Me Up to klasyczny riff na pięciostrunowym open G, z Ronniem Woodem w stroju standardowym; reszta jest zapisana w stroju standardowym, z drugą gitarą w open G w Black Limousine i Waiting on a Friend. Album ma około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 441,7). Starsze ścieżki podkładowe to pokazują: Slave, z sesji Black and Blue, i No Use in Crying, z sesji Emotional Rescue, obie wychodzą około 28 ¢ za wysoko.

Undercover (1983)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy i kamerton; She Was Hot leży około 8 ¢ za nisko.

Dirty Work (1986)

E Standard +9 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

W tabulaturach strój standardowy, około 9 ¢ za wysoko (A ≈ 442,4). Harlem Shuffle, cover Bob and Earl, leży około 12 ¢ za nisko.

Steel Wheels (1989)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Zgodnie z kamertonem. Mixed Emotions jest w open G: Keith Richards i Mick Jagger w open G, Ronnie Wood w stroju standardowym. Terrifying odstaje: około 39 ¢ za nisko (A ≈ 430,1), Break the Spell około 12 ¢ za wysoko.

Voodoo Lounge (1994)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Zgodnie z kamertonem, strój standardowy poza You Got Me Rocking (open G, ze slide Ronniego Wooda w innym stroju open G). I Go Wild leży około 35 ¢ za nisko (A ≈ 431,2).

Bridges to Babylon (1997)

E Standard −7 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój standardowy, około 7 ¢ za nisko (A ≈ 438,2); Anybody Seen My Baby? i Already Over Me około 5 ¢ za wysoko.

A Bigger Bang (2005)

E Standard16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

W nielicznych istniejących tabulaturach strój standardowy, a płyta jest najdokładniejsza: każda piosenka mieści się w granicach 8 ¢ od A 440, album zgodnie z kamertonem.

Blue & Lonesome (2016) i Hackney Diamonds (2023)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nie ma go w bibliotece TuneLit, więc nie zmierzono. Blue & Lonesome to zestaw coverów chicagowskiego bluesa, zapisanych w stroju standardowym. Na Hackney Diamonds Angry i Bite My Head Off są zapisane w stroju standardowym; pozostałe piosenki nie mają jeszcze tabulatur, więc są podane w stroju standardowym, dopóki źródło nie powie inaczej.

• Otwórz piosenkę, nie album. Na albumach do 1973 roku piosenki różnią się o 20 do 60 ¢; przycisk albumu pasuje tylko do piosenek o tej samej wartości.
• Przy piosenkach pięciostrunowych nastrój pięć strun. G D G B D od struny 5 do struny 1. Z kapodasterem (Tumbling Dice, Happy) najpierw nastrój, potem załóż kapodaster i sprawdź ponownie, bo kapodaster podnosi struny.
• Zwróć uwagę, którą partię grasz. W Brown Sugar, Start Me Up lub Can't You Hear Me Knocking druga gitara jest w stroju standardowym; jeśli grasz partię Micka Taylora albo Ronniego Wooda, użyj gitary w stroju standardowym przy tym samym A odniesienia.
• Partie na gitarze 12-strunowej (Wild Horses, Mother's Little Helper, Good Times, Bad Times) można zagrać na sześciostrunowej gitarze w tym samym stroju; tracisz migotanie oktaw, nie dźwięki.
• Tabulatury w stroju standardowym dla piosenek w open G istnieją dla Brown Sugar i Start Me Up. Grają dźwięki, ale nie bordunów z pustych strun, które tworzą brzmienie.

• Tell Me (1964): jego własny odczyt nie był dość pewny, by go użyć, więc przycisk przyjmuje wartość albumu, około 15 ¢ za nisko. Odczyt wskazuje około 60 ¢ za nisko, a sprawdzenie z nagrania słyszy niską strunę o półton niżej, niż dałby E Standard: możliwie E♭ Standard, około 60 ¢ za nisko (A ≈ 425). Jedna mało oglądana tabulatura też podaje E♭.
• Star Star (1973): zapisany jako E Standard 55 ¢ za nisko (A ≈ 426). Sprawdzenie z nagrania słyszy najniższą strunę o półton niżej, co dałoby E♭ Standard 55 ¢ za nisko, ale żadna tabulatura ani źródło nie podaje E♭, więc zostaje bez zmian.
• Sweet Black Angel (1972): sam pomiar nie mógł rozstrzygnąć między E Standard 33 ¢ za nisko a F Standard 67 ¢ za wysoko; sprawdzenie z nagrania i tabulatura zgadzają się co do E, więc zapisano to tak.
• You Can't Always Get What You Want (1969): open E albo open G z kapodasterem na 5. progu; oba stroje grają piosenkę w C.
• Happy (1972): pięciostrunowe open G z kapodasterem na 4. progu, zgodnie z tabulaturą. Przy założonym kapodasterze gitara nigdy nie brzmi na swoim open G, więc sprawdzenie z nagrania nie może potwierdzić stroju.
• Congratulations (1964) i Mona (1964, także na Now!) dały odczyty około 54 i 31 ¢ za nisko, poniżej pewności, jakiej wymagają przyciski Nastrój; używają wartości swojego albumu.