Stroje Metallica.

1983–⁠1988: E Standard, ale nie zawsze na 440. Pierwsze cztery albumy opierają się na E Standard (E A D G B E), ale nie wszystkie wczesne płyty są na kamertonie. Gracze, którzy grają razem z Kill 'Em All i Ride the Lightning, od dawna mówią, że są 15 do 20 centów za wysoko, blisko A = 444–⁠445 Hz zamiast 440. TuneLit zmierzył oba, na CD i na oryginalnym LP. Kill 'Em All stoi na +16 ¢ (A ≈ 444). Ride the Lightning zmienia się z piosenki na piosenkę: około +8 ¢ dla całego albumu, +22 ¢ dla Fade to Black i Creeping Death oraz +46 ¢ dla For Whom the Bell Tolls, prawie ćwierć półtonu za wysoko. Żadne oświadczenie zespołu ani jego producentów tego nie wyjaśnia. Przy Ride the Lightning jeden przewodnik obwinia błąd masteringu, a fani powtarzają historię, że producent Flemming Rasmussen przyspieszył taśmę podczas miksu, ale nikt nie wyśledził tego do oryginalnego wywiadu.

Na tytułowym utworze Master of Puppets Rasmussen świadomie użył prędkości taśmy (szczegóły niżej), a album jako całość mierzy się dokładnie na A440. Jedyne prawdziwe przestrojenie w tych latach to The Thing That Should Not Be w D Standard, plus dwa covery na $5.98 E.P. z 1987 roku. ...And Justice for All zostało potem w E Standard w każdej piosence, blisko kamertonu poza One, która mierzy +19 ¢.

1991: Bob Rock otwiera drzwi. Przy Black Album producent Bob Rock zauważył, że zespół grał wszystko w E. Przy Sad but True zaproponował obniżenie całej gitary o cały ton do D, jak zrobiło Mötley Crüe przy Dr. Feelgood, a Rock przypisuje temu niższemu strojowi moc riffu. Album ostatecznie miał trzy stroje: E Standard w dziesięciu piosenkach, D Standard dla Sad but True i E♭ dla The God That Failed. Mierzy się około 5 ¢ za wysoko, na tyle blisko kamertonu, że większość graczy słyszy go jako w stroju.

1996–⁠1998: lata E♭. Load to pierwszy album Metallicy nastrojony w całości o pół tonu niżej, w E♭. ReLoad powstał z tych samych sesji i zostaje w większości w E♭, tak samo jak większość coverów z 1998 roku na Garage Inc. W tych samych latach zespół zaczął grać swoje starsze piosenki w E Standard o pół tonu niżej na scenie. Transkrypcje z Woodstock '94 są nadal w E, a te z Cunning Stunts (1997) i S&M (1999) są w E♭, więc przełom nastąpił w erze Load. Zwykle tłumaczy się to tym, że jest łatwiej dla głosu Hetfielda, i od tamtej pory tak zostało.

2003: St. Anger schodzi nisko. St. Anger jest w większości w Drop C (C G C F A D), najniższym głównym strojem, jakiego zespół użył. Trzy piosenki łamią ten schemat, a Invisible Kid schodzi aż do Drop G♯. Bob Rock, producent, grał też na basie na tym albumie.

2008–⁠2023: z powrotem do E. Po ponad dziesięciu latach E♭ i Drop C, Death Magnetic wróciło do E Standard, a Hardwired... to Self-Destruct i 72 Seasons zostały tam. Na tych trzech albumach są tylko dwa wyjątki: All Nightmare Long w Drop D i Dream No More w D Standard.

Uwaga o strunach. Nasze źródła nie mówią, jakich grubości strun używali James Hetfield i Kirk Hammett na każdym albumie, więc nie zgadujemy. W praktyce pół tonu w dół sprawia, że struny są trochę luźniejsze, a Drop C i niżej, znacznie luźniejsze. Przy strojach St. Anger kalkulator napięcia strun pomaga dobrać grubości, które zachowają ten feeling, który lubisz.

Kill 'Em All (1983)

E Standard +16 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard, nagranie około 16 ¢ za wysoko (zmierzone przez TuneLit).

Każda partia gitary na debiucie jest w zwykłym E Standard. Kłopot sprawia wysokość dźwięku. Gracze, którzy grają razem z nagraniem, podają, że płyta brzmi około 20 ¢ powyżej A440, czyli mniej więcej A = 445. TuneLit zmierzył +16 ¢ na CD i +17 ¢ na oryginalnym LP Megaforce, więc płyta naprawdę jest za wysoko, tylko trochę mniej niż zwykle podawana wartość: około A = 444. Żaden zespół ani studio nie wyjaśnia tego. Podczas (Anesthesia) – Pulling Teeth możesz odpocząć, bo to solo basu Cliffa Burtona z perkusją i bez partii gitary.

Jak nastroić z TuneLit: stuknij Nastrój obok dowolnej piosenki na stronie Kill 'Em All. Tuner otworzy się w E Standard z dostrajaniem na +16 ¢. Jeśli wolisz herce, ustaw dostrajanie z powrotem na 0, otwórz przycisk A 440 i ustaw A na 444. Użyj jednej metody, nie obu, bo inaczej wyjdziesz dwa razy za wysoko.

Na żywo: od czasu albumu Load te piosenki są grane w E♭, więc w nowszych nagraniach koncertowych wybierz E♭ Standard przy A440.

Ride the Lightning (1984)

E Standard +8 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard, około +8 ¢; Fade to Black i Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢ (wszystko zmierzone przez TuneLit).

Ponownie gitary są w E Standard, a płyta gra za wysoko względem A440. Gracze podają od A = 444 do A = 445, mniej więcej od +15 do +20 ¢, i mówią, że wartość zmienia się z piosenki na piosenkę. Nasze pomiary potwierdzają, że się zmienia, ale nie jej wielkość. Trapped Under Ice, Escape i The Call of Ktulu są na około +7 do +10 ¢, a cały album około +8 ¢ (A ≈ 442). Fade to Black i Creeping Death są wyżej, na +22 ¢ (A ≈ 445,7). CD i oryginalny LP pokazują ten sam wzór, więc tkwi to w matrycach, a nie w jednym transferze.

For Whom the Bell Tolls to duży wyjątek. Zmierzyliśmy go na +46 ¢ na CD i +40 ¢ na LP, prawie ćwierć półtonu powyżej E Standard i znacznie wyżej niż reszta albumu, dlatego serwisy z tabulaturami oferują osobne wersje przestrojone na A440. Jedna teoria mówi o przyspieszonej taśmie. Druga, że zespół nastroił gitary do dźwięku dzwonu otwierającego utwór, który Lars Ulrich stworzył, uderzając w kowadło, połączonego z dzwonem z nagrania efektów dźwiękowych.

Jak nastroić z TuneLit: przycisk Nastrój albumu ustawia E Standard na +8 ¢ (około A = 442). Fade to Black i Creeping Death mają własne przyciski na +22 ¢. Przycisk For Whom the Bell Tolls ustawia +46 ¢, około A = 451,7, prawie w połowie drogi między E a F.

Na żywo: E♭ Standard przy A440, także For Whom the Bell Tolls.

Master of Puppets (1986)

E Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard przy A440; The Thing That Should Not Be w D Standard.

Zagadka wysokości w dużej mierze tu znika: TuneLit zmierzył album przy A440 (+2 ¢ na CD, +4 ¢ na LP). Utwór tytułowy ma najlepszą historię studyjną tej epoki. Flemming Rasmussen nagrał go wolniej niż docelowe tempo, z instrumentami nastrojonymi trochę nisko, a potem przyspieszył taśmę. Tempo i wysokość wzrosły razem, dzięki czemu szybkie riffy brzmią zwarciej, a źródła mówią, że gitary wylądowały na A440. Nasz pomiar pokazuje jednak, że utwór tytułowy jest około 17 ¢ za nisko, zarówno na CD, jak i na LP, więc jego przycisk ustawia E Standard −17 ¢. Leper Messiah i Orion również wychodzą na obu wersjach kilka centów za nisko i dostają −4 ¢. Lars Ulrich powiedział później, że uważa wersję z albumu za zbyt zwartą.

The Thing That Should Not Be to jedyny utwór nastrojony w dół, o cały ton do D Standard (D G C F A D), co daje wolnemu riffowi ciężar. Jeden artykuł Rolling Stone mówi o półtora tonu, ale tabulatury i transkrypcje do grania razem z utworem zgadzają się co do D Standard.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard przy A440 dla większości piosenek, utwór tytułowy na −17 ¢, a The Thing That Should Not Be w D Standard. Przycisk Nastrój każdej piosenki ma własne ustawienie.

Na żywo: E♭ dla piosenek w E Standard.

The $5.98 E.P. – Garage Days Re-Revisited (1987)

E Standard +5 ¢5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard; dwie piosenki w D Standard.

Ta pięcioutworowa EP z coverami zawiera jedne z najwcześniejszych nagrań Metalliki poniżej E. Helpless, The Wait i Last Caress / Green Hell są w E Standard. The Small Hours, piosenka Holocaust, oraz Crash Course in Brain Surgery, autorstwa Budgie, są o cały ton niżej, w D Standard. Wszystkie pięć utworów zostało później wydanych na Garage Inc. TuneLit nie zmierzył samego EP, ale zmierzył te same nagrania na Garage Inc., płycie 2. The Small Hours brzmi około 22 ¢ za wysoko, a Helpless około 7 ¢ za wysoko; pozostałe trzy mieszczą się w granicach około 5 ¢ od A440.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard dla trzech piosenek, a przyciski D Standard dla pozostałych dwóch. Przyciski Nastrój EP już zawierają zmierzone odchyłki: około +5 ¢ dla większości piosenek i +22 ¢ dla The Small Hours.

...And Justice for All (1988)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard; One +19 ¢ (zmierzone przez TuneLit).

Każda piosenka na Justice jest w E Standard, a był to ostatni album całkowicie w E przez 35 lat, aż do 72 Seasons. Piosenka, na którą gracze zwracają uwagę najczęściej, to One. Tabulatury pokazują ją w zwykłym E Standard, ale gracze podają, że nagranie studyjne brzmi około 20 ¢ za wysoko. Pomiar TuneLit oryginalnego LP to potwierdza: One ma +19 ¢ (A ≈ 444,9), a fanowski remiks daje ten sam wynik. Reszta albumu jest na poziomie kamertonu, około +4 ¢ łącznie. Nie ma oficjalnego wyjaśnienia.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard przy A440 dla albumu. Przycisk Nastrój obok One dodaje +19 ¢, albo możesz ustawić A na około 445.

Na żywo: One i reszta albumu są grane w E♭.

Metallica – The Black Album (1991)

E Standard +5 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard, około +5 ¢; Sad but True w D Standard; The God That Failed w E♭.

Dziesięć z dwunastu utworów, w tym Enter Sandman, The Unforgiven, Wherever I May Roam i Nothing Else Matters, jest w E Standard. Mimo to jest to pierwszy album Metalliki z trzema strojami, dzięki Bobowi Rockowi. Sad but True napisano i nagrano demo w E, a obniżenie go o cały ton sprawiło, że riff stał się znacznie cięższy. Zwróć uwagę, że to pełne D Standard, a nie Drop D: wszystkie sześć strun schodzi w dół. The God That Failed jest o półtonu niżej w E♭, pięć lat przed albumem Load, który uczynił ten strój domyślnym. TuneLit zmierzył CD na +5 ¢, a LP na +6 ¢ (A ≈ 441,3). To minimalnie za wysoko, w granicach tego, co większość graczy słyszy jako w stroju, i przyciski Nastrój to uwzględniają. Sad but True jest wyżej: około 13 ¢ za wysoko na CD i 8 ¢ na LP, a The Struggle Within około 12 ¢ wyżej. Nothing Else Matters jest dokładnie na A440.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard +5 ¢ dla większości albumu; strona albumu ma osobne przyciski Nastrój dla Sad but True (D Standard +13 ¢) i The God That Failed (E♭ Standard +5 ¢).

Na żywo: piosenki E są grane w E♭. Sad but True zostaje w D Standard, także na ostatnich koncertach. The God That Failed grano w E♭ w latach 1994–2011, a od 2012 jest w D Standard.

Load (1996)

E♭ Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E♭ Standard w każdej piosence.

Load to najłatwiejszy album do nastrojenia: wszystkie 14 piosenek jest o półtonu niżej (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), a TuneLit zmierzył album dokładnie na kamertonie. Kirk Hammett mówił, że chciał uzyskać brzmienie Jimiego Hendrixa, Stevie Ray Vaughana i Thin Lizzy, a James Hetfield przyjął niższy strój, bo był łatwiejszy dla jego głosu.

Jak nastroić z TuneLit: jedno ustawienie obejmuje cały album: E♭ Standard przy A440. Możesz też od razu przejść do tunera E♭ Standard.

ReLoad (1997)

E♭ Standard +5 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E♭ Standard, około +5 ¢; Devil's Dance w D Standard; Bad Seed niżej (sporne).

ReLoad powstał w tych samych sesjach co Load, a 11 z jego 13 piosenek, w tym Fuel, The Memory Remains i The Unforgiven II, jest w E♭. Powolny, przytłaczający Devil's Dance obniża się o kolejny półton do D Standard. Bad Seed schodzi jeszcze niżej, ale źródła nie zgadzają się, jak nisko. Główna transkrypcja używa C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯), a poradnik strojenia podaje Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯). Pokazujemy C♯ Standard i oznaczamy utwór jako sporny. TuneLit zmierzył album około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441,2) zarówno na CD, jak i na LP, a Devil's Dance około 8 ¢ za nisko.

Jak nastroić z TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ dla większości piosenek i D Standard −8 ¢ dla Devil's Dance. Dla Bad Seed zacznij od przycisku C♯ Standard, a jeśli riffy nie leżą dobrze pod palcami, spróbuj Drop C♯.

Garage Inc. (1998)

E♭ Standard27 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: płyta 1 głównie E♭; płyta 2 w oryginalnych strojach.

Nagrania z 1998 roku na płycie 1 są głównie w E♭, w tym It's Electric, Turn the Page, Die, Die My Darling, medley Mercyful Fate, Astronomy i Tuesday's Gone. Sabbra Cadabra i Whiskey in the Jar są o cały ton niżej, w D Standard. Dwa covery Discharge, Free Speech for the Dumb i The More I See, są transkrybowane w C♯ Standard. Razem z Bad Seed to najniższe stroje, jakich zespół używał przed St. Anger. Loverman jest transkrybowany w E Standard.

Płyta 2 zbiera starsze covery w strojach, w jakich zostały pierwotnie wydane. Piosenki z $5.98 E.P. zachowują swoją mieszankę E i D. Am I Evil?, Blitzkrieg, Breadfan, The Prince, Stone Cold Crazy i So What są w E Standard. Strona B z 1991 roku, Killing Time, jest w E♭, tak samo jak cztery covery Motörhead z singla Hero of the Day z 1996 roku.

TuneLit zmierzył zestaw blisko kamertonu (−2 ¢ na CD). Kilka utworów się wyróżnia i ma własną odchyłkę: Whiskey in the Jar na +11 ¢, Stone Dead Forever na −9 ¢, Killing Time na +8 ¢, Helpless na +7 ¢ i The Small Hours, z sesji Garage Days z 1987 roku, na +22 ¢. Kilka innych jest o 5 lub 6 ¢ za wysoko zarówno na CD, jak i na LP, a ich przyciski to uwzględniają.

Jak nastroić z TuneLit: sprawdź album piosenka po piosence. Na obu płytach potrzebujesz czterech ustawień: E Standard, E♭ Standard, D Standard i C♯ Standard, plus odchyłki przy wymienionych wyżej piosenkach.

Na żywo: So What, nagrany w E, jest grany w E♭ od czasu albumu Load.

St. Anger (2003)

Drop C11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: Drop C; trzy wyjątki.

Osiem z jedenastu piosenek, w tym Frantic, utwór tytułowy, Some Kind of Monster i Sweet Amber, jest w Drop C (C G C F A D): D Standard z najniższą struną obniżoną o kolejny cały ton. Dirty Window jest o pół tonu wyżej, w Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯). The Unnamed Feeling schodzi do Drop B♭ (B♭ F B♭ E♭ G C), dwa półtony poniżej Drop C. Invisible Kid schodzi do Drop G♯ (G♯ D♯ G♯ C♯ F A♯), sześć półtonów poniżej Drop D i najniższy strój na jakimkolwiek studyjnym albumie Metalliki. Na albumie nie ma solówek gitarowych, więc chodzi wyłącznie o riffy. TuneLit zmierzył CD blisko kamertonu (−3 ¢), z niską pewnością, bo silnie zniekształcone miksy trudniej odczytać. Some Kind of Monster wyróżnia się, około 14 ¢ za nisko zarówno na CD, jak i na LP.

Jak nastroić z TuneLit: przycisk Nastrój albumu daje Drop C, a przycisk Some Kind of Monster dodaje −14 ¢. Przycisk Invisible Kid pokazuje Drop A♭: to ten sam strój co Drop G♯, zapisany z bemolami.

Na żywo: Dirty Window na scenie był transkrybowany w Drop C, a nie w Drop C♯.

Death Magnetic (2008)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard; All Nightmare Long w Drop D.

Death Magnetic przywrócił E Standard dla dziewięciu z dziesięciu piosenek, w tym That Was Just Your Life, The Day That Never Comes, Cyanide i The Unforgiven III. All Nightmare Long jest w Drop D, z tylko najniższą struną E obniżoną o cały ton. Just a Bullet Away, odrzut z tych samych sesji, który ukazał się na Beyond Magnetic w 2011 roku, też jest w Drop D.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard przy A440 (zmierzone na −1 ¢) i przycisk Drop D dla All Nightmare Long.

Na żywo: E♭ dla piosenek w E Standard.

Hardwired... to Self-Destruct (2016)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard; Dream No More w D Standard.

Podwójny album pozostaje w E Standard prawie w całości, od otwierającego Hardwired, przez Moth Into Flame i Halo on Fire, po zamykający Spit Out the Bone. Dream No More to wyjątek: wolna, doomowa piosenka o cały ton niżej, w D Standard, w tym samym duchu co Sad but True. Niektóre tabulatury oferują ją w Drop D, ale główne transkrypcje używają pełnego D Standard.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard przy A440 (zmierzone na +2 ¢) dla 11 z 12 piosenek i przycisk D Standard dla Dream No More.

Na żywo: E♭ dla piosenek w E Standard.

72 Seasons (2023)

E Standard +5 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój: E Standard w każdej piosence.

Każda piosenka, od utworu tytułowego i Lux Æterna po jedenastominutową Inamoratę, jest transkrybowana w E Standard. Dzięki temu to pierwszy album Metalliki całkowicie w E od ...And Justice for All. Strój pochodzi z transkrypcji, a nie od zespołu. TuneLit zmierzył CD: około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441), a dwanaście piosenek mieści się w zakresie od około 1 ¢ za nisko do 8 ¢ za wysoko, więc jest to tak blisko kamertonu, że gitara przy A440 brzmi z nim czysto.

Jak nastroić z TuneLit: E Standard, około 5 ¢ za wysoko (przycisk Nastrój to ustawia); A440 też działa.

Na żywo: grane w E♭, jak reszta setlisty.

Estymator Dopasuj do nagrania w TuneLit bierze fragment każdej piosenki, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką równomiernie temperowaną wokół A440. To ustala odchyłkę z dokładnością do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju (E Standard, E♭, Drop C) nadal pochodzi z tabulatur i źródeł powyżej.

Mierzyliśmy wydania CD i przegrania z igły oryginalnych LP z własnej biblioteki. Sam dźwięk nigdy nie jest wysyłany ani publikowany; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Kill 'Em All rzeczywiście brzmi za wysoko, ale o około 16 ¢, a nie 20, jak zwykle podają gracze. CD i oryginalny LP Megaforce się zgadzają.

Ride the Lightning nie ma jednej odchyłki. Trapped Under Ice, Escape i The Call of Ktulu są na +7 do +10 ¢, Fade to Black i Creeping Death na +22 ¢, a For Whom the Bell Tolls na +46 ¢, prawie w połowie drogi do F. LP pokazuje te same różnice między piosenkami, więc tkwią w matrycach, a nie w jednym transferze.

One potwierdza stare doniesienia graczy: przy +19 ¢ jest jedyną wyraźnie za wysoko brzmiącą piosenką na Justice. The Black Album jest około 5 ¢ za wysoko, co większość graczy słyszy jako w stroju; Sad but True jest wyżej, około +13 ¢. Od albumu Load dalej prawie wszystko mieści się w kilku centach od A440. Wyjątki to Devil's Dance na −8 ¢, Whiskey in the Jar na +11 ¢, Stone Dead Forever na −9 ¢, The Small Hours z sesji Garage Days z 1987 roku na +22 ¢ i Some Kind of Monster na −14 ¢.

Trzeba mieć na uwadze kilka ograniczeń. Gramofon, który chodzi o 0,3 % za szybko lub za wolno, przesuwa przegranie z igły o około 5 ¢, więc wartości z winylu mogą różnić się o kilka centów od CD; na przykład Ride the Lightning ma +3 ¢ na winylu i +8 ¢ na CD. Silnie zniekształcone, gęste miksy, takie jak St. Anger, trudniej odczytać, dlatego oznaczamy je niską pewnością. Pojedyncze piosenki też trochę się rozjeżdżają, dlatego większość piosenek używa wartości swojego albumu, a tylko wyraźne odstające dostają własną: 8 ¢ lub więcej od albumu albo 6 ¢, gdy CD i LP pokazują tę samą różnicę. Wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton.

Nie musisz wpisywać żadnej z tych liczb. Przycisk Nastrój każdej piosenki już używa zmierzonej wartości, także przy piosenkach z własną odchyłką.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu, dzięki której wiesz, na ile możesz mu ufać.

• Oficjalne: zespół lub jego producent opisał strój, bezpośrednio albo w wiarygodnej relacji. Relacja Boba Rocka o Sad but True jest tego przykładem.
• Często podawane: kilka niezależnych źródeł się zgadza, na przykład transkrypcje tabulatur, poradniki strojenia i prasa muzyczna. $5.98 E.P. jest na tym poziomie.
• Z tabulatur: wartość pochodzi od graczy, którzy grali razem z nagraniem, albo wyłącznie z transkrypcji. 72 Seasons był na tym poziomie, dopóki TuneLit go nie zmierzył. Tak samo było ze starymi odchyłkami do grania razem z utworem dla Kill 'Em All, Ride the Lightning i One, dopóki nasze pomiary ich nie zastąpiły.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. Pokazujemy odczyt, który ma najwięcej poparcia, i podajemy alternatywę, tak jak przy Bad Seed.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości oryginalnego nagrania. Nigdy nie przechowujemy ani nie publikujemy audio, tylko wynik.

Każdy album studyjny od Kill 'Em All do Hardwired... to Self-Destruct, a także Garage Inc., ma teraz etykietę zmierzonych. Nazwy strojów nadal pochodzą ze źródeł, bo pomiar określa odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu. Jeśli płyta po kliknięciu Nastrój nadal brzmi odrobinę nie tak, przesuń dostrajanie o kilka centów i pozwól decydować uszom.

• Kill 'Em All (1983): E Standard +16 ¢ (A ≈ 444).
• Ride the Lightning (1984): E Standard +8 ¢; Fade to Black i Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢.
• Master of Puppets (1986): E Standard przy A440; The Thing That Should Not Be w D Standard.
• The $5.98 E.P. (1987): E Standard; The Small Hours i Crash Course in Brain Surgery w D Standard (The Small Hours zmierzone na +22 ¢ na Garage Inc.).
• ...And Justice for All (1988): E Standard; One +19 ¢.
• The Black Album (1991): E Standard +5 ¢; Sad but True w D Standard +13 ¢ i The God That Failed w E♭ +5 ¢.
• Load (1996): E♭ Standard w całości.
• ReLoad (1997): E♭ Standard +5 ¢; Devil's Dance w D Standard −8 ¢; Bad Seed w C♯ Standard (sporne, możliwie Drop C♯).
• Garage Inc. (1998): płyta 1 głównie E♭, z D Standard, C♯ Standard i jedną piosenką w E Standard; płyta 2 tak, jak pierwotnie wydano. Zmierzone odchyłki: Whiskey in the Jar +11 ¢, Killing Time +8 ¢, Helpless +7 ¢, The Small Hours +22 ¢.
• St. Anger (2003): Drop C; Some Kind of Monster −14 ¢; Dirty Window w Drop C♯; The Unnamed Feeling w Drop B♭; Invisible Kid w Drop G♯.
• Death Magnetic (2008): E Standard; All Nightmare Long w stroju Drop D.
• Hardwired... to Self-Destruct (2016): E Standard; Dream No More w stroju D Standard.
• 72 Seasons (2023): E Standard w całości.
• Na żywo od czasu albumu Load: piosenki E Standard w E♭; Sad but True zostaje w D Standard; The God That Failed w D Standard od 2012.