Metallica akortları.

1983–⁠1988: E Standard, ama her zaman 440'ta değil. İlk dört albüm E Standard (E A D G B E) üzerine kurulu, ama erken kayıtların hepsi konser akordunda değil. Kill 'Em All ve Ride the Lightning'e birlikte çalan oyuncular bunların 15 ila 20 sent tiz olduğunu uzun zamandır söylüyor; 440 yerine A = 444–⁠445 Hz'e yakın. TuneLit ikisini de hem CD'de hem özgün LP'de ölçtü. Kill 'Em All +16 ¢ (A ≈ 444). Ride the Lightning şarkıdan şarkıya değişiyor: albüm bütünü için yaklaşık +8 ¢, Fade to Black ve Creeping Death için +22 ¢, For Whom the Bell Tolls için +46 ¢, neredeyse bir çeyrek ton tiz. Grubun ya da yapımcılarının hiçbir açıklaması bunu açıklamıyor. Ride the Lightning için bir rehber bir mastering hatasını suçluyor ve hayranlar yapımcı Flemming Rasmussen'in miks sırasında bandı hızlandırdığı hikâyesini tekrarlıyor, ama kimse bunu özgün bir röportaja dayandıramadı.

Master of Puppets başlık parçasında Rasmussen kasıtlı olarak bant hızını kullandı (aşağıda ayrıntılar) ve albümün bütünü tam A440'ta ölçülüyor. Bu yıllarda gerçek tek akort dışı şarkı, D Standard'daki The Thing That Should Not Be ile 1987 $5.98 E.P.'deki iki cover'dır. ...And Justice for All sonra her şarkı için E Standard'da kaldı; One dışında konser akordunun yakınında, One ise +19 ¢ ölçülüyor.

1991: Bob Rock kapıyı açıyor. Black Album'da yapımcı Bob Rock grubun her şeyi E'de çaldığını fark etti. Sad but True için tüm gitarı bir tam ton D'ye indirmeyi önerdi; Mötley Crüe'nin Dr. Feelgood'da yaptığı gibi. Rock riffe gücünü veren bu daha düşük akordu kredilendiriyor. Albüm üç akordla çıktı: on şarkı için E Standard, Sad but True için D Standard ve The God That Failed için E♭. Yaklaşık 5 ¢ tiz ölçüldü, konser akordunun o kadar yakını ki çoğu oyuncu onu akortlu olarak duyuyor.

1996–⁠1998: E♭ yılları. Load, tamamen yarım ton aşağı, E♭'e akortlu Metallica'nın ilk albümü. ReLoad aynı seanslardan çıktı ve çoğunlukla E♭'te kalıyor; 1998 Garage Inc. cover'larının çoğu da öyle. Aynı yıllarda grup eski E Standard şarkılarını sahnede yarım ton aşağı çalmaya başladı. Woodstock '94'ten canlı transkripsiyonlar hâlâ E'de, Cunning Stunts (1997) ve S&M (1999)'dan olanlar E♭'te; yani geçiş Load döneminde yaşandı. Genellikle Hetfield'ın sesi için daha kolay olduğu şeklinde açıklanıyor ve o zamandan beri öyle kaldı.

2003: St. Anger aşağıya iniyor. St. Anger çoğunlukla Drop C'de (C G C F A D), grubun kullandığı en alçak ana akort. Üç şarkı bu düzeni bozuyor ve Invisible Kid tamamen Drop G♯'e iniyor. Yapımcı Bob Rock albümde bas da çaldı.

2008–⁠2023: yeniden E'ye. On yılı aşkın E♭ ve Drop C'den sonra Death Magnetic E Standard'a döndü; Hardwired... to Self-Destruct ve 72 Seasons da orada kaldı. Bu üç albümde yalnızca iki istisna var: All Nightmare Long Drop D'de ve Dream No More D Standard'da.

Teller hakkında bir not. Kaynaklarımız James Hetfield ve Kirk Hammett'in her albümde hangi tel kalınlıklarını kullandığını söylemiyor, bu yüzden tahmin etmeyeceğiz. Pratikte yarım ton aşağı akort tellerinizi biraz gevşek yapar; Drop C ve daha aşağısı ise çok daha gevşek yapar. St. Anger akortları için, tel gerginliği hesaplayıcısı hissini sevdiğiniz tel kalınlıklarını seçmenize yardımcı olur.

Kill 'Em All (1983)

E Standard +16 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Akort: E Standard, kayıt yaklaşık 16 ¢ tiz (TuneLit ölçtü).

Debut albümdeki her gitar partisi düz E Standard'da. Asıl zor olan ses yüksekliği. Eşlik ederek çalan gitaristler plağın A440'ın yaklaşık 20 sent üstünde olduğunu, yani yaklaşık A = 445 olduğunu bildiriyor. TuneLit CD'de +16 ¢, orijinal Megaforce LP'de +17 ¢ ölçtü; yani plak gerçekten tiz, ama alışılmış rakamdan biraz daha az: yaklaşık A = 444. Hiçbir grup ya da stüdyo açıklaması bunu açıklamıyor. (Anesthesia) – Pulling Teeth sırasında biraz mola verebilirsiniz; bu, Cliff Burton'ın davullu bas solosu ve gitar partisi yok.

TuneLit ile nasıl akort edilir: Kill 'Em All sayfasındaki herhangi bir şarkının yanındaki Akort et düğmesine dokunun. Akort aleti E Standard'da, ince ayar +16 ¢ ile açılır. Hertz tercih ediyorsanız ince ayarı 0'a geri alın, A 440 çipini açın ve A'yı 444 yapın. Yalnızca bir yöntemi kullanın, ikisini birden değil; yoksa iki kat tiz olursunuz.

Canlı: Load döneminden beri bu şarkılar E♭'de çalınıyor; bu yüzden güncel canlı kayıtlar için A440'ta E♭ Standard seçin.

Ride the Lightning (1984)

E Standard +8 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Akort: E Standard, yaklaşık +8 ¢; Fade to Black ve Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢ (hepsi TuneLit ölçtü).

Yine gitarlar E Standard'da ve plak A440'ın tiz tarafında çalıyor. Çalanlar A = 444 ile A = 445 arasını, yaklaşık +15 ile +20 ¢'yi belirtiyor ve miktarın şarkıdan şarkıya değiştiğini söylüyor. Ölçümlerimiz değiştiğini doğruluyor, ama büyüklüğünü değil. Trapped Under Ice, Escape ve The Call of Ktulu yaklaşık +7 ile +10 ¢'de; albümün genelinde yaklaşık +8 ¢ (A ≈ 442). Fade to Black ve Creeping Death daha yüksekte, +22 ¢ (A ≈ 445,7). CD ve orijinal LP aynı örüntüyü gösteriyor, yani fark tek bir aktarımda değil, master kayıtların içinde.

For Whom the Bell Tolls büyük istisna. CD'de +46 ¢, LP'de +40 ¢ ölçtük; E Standard'ın neredeyse çeyrek ton üstünde ve albümün geri kalanından çok daha tiz. Bu yüzden tab siteleri A440'a göre yeniden akort edilmiş ayrı sürümler sunuyor. Bir teori hızlandırılmış bir bant. Diğeri ise grubun gitarlarını parçanın başında duyulan çan sesine göre akort ettiği: Lars Ulrich'in bir örsü çekiçleyerek yarattığı ses ile bir ses efektleri kaydındaki çanın birleşimi.

TuneLit ile nasıl akort edilir: albümün Akort et düğmesi E Standard'ı +8 ¢ ile ayarlar (yaklaşık A = 442). Fade to Black ve Creeping Death'in +22 ¢ ile kendi düğmeleri var. For Whom the Bell Tolls düğmesi +46 ¢ ayarlar, yaklaşık A = 451,7; E ile F arasının neredeyse tam ortasında.

Canlı: For Whom the Bell Tolls dahil, A440'ta E♭ Standard.

Master of Puppets (1986)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Akort: A440'ta E Standard; The Thing That Should Not Be D Standard'da.

Ses yüksekliği bulmacası burada büyük ölçüde kayboluyor: TuneLit albümü A440'ta ölçtü (CD'de +2 ¢, LP'de +4 ¢). Başlık parçası dönemin en iyi stüdyo hikâyesine sahip. Flemming Rasmussen onu nihai temponun altında kaydetti, enstrümanlar biraz pes akortlu, sonra bandı daha hızlı çalıştırdı. Tempo ve ses yüksekliği birlikte yükseldi, böylece hızlı riffler daha sıkı duyuluyor ve kaynaklar gitarların A440'a denk geldiğini söylüyor. Bizim ölçümümüz ise başlık parçasının CD ve LP'de yaklaşık 17 ¢ pes olduğunu gösteriyor; bu yüzden düğmesi E Standard −17 ¢ ayarlıyor. Leper Messiah ve Orion her iki kopyada da birkaç sent pes okunuyor ve −4 ¢ alıyor. Lars Ulrich sonradan albüm versiyonunu fazla sıkı bulduğunu söyledi.

The Thing That Should Not Be, tek aşağı akortlu şarkı: tam bir ton aşağı, D Standard'a (D G C F A D) indirilmiş; bu da yavaş riffe ağırlık katıyor. Bir Rolling Stone yazısı bir buçuk tondan söz ediyor, ama tablar ve eşlik çalma transkripsiyonları D Standard konusunda aynı fikirde.

TuneLit ile nasıl akort edilir: çoğu şarkı için A440'ta E Standard, başlık parçası −17 ¢, The Thing That Should Not Be D Standard'da. Her şarkının Akort et düğmesinin kendi ayarı var.

Canlı: E Standard şarkılar için E♭.

The $5.98 E.P. – Garage Days Re-Revisited (1987)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 5 şarkı

Akort: E Standard; iki şarkı D Standard'da.

Bu beş şarkılık cover EP'si, Metallica'nın E'nin altındaki en erken kayıtlarından bazılarını içeriyor. Helpless, The Wait ve Last Caress / Green Hell E Standard'da. The Small Hours, bir Holocaust şarkısı, ve Budgie'nin Crash Course in Brain Surgery parçası tam bir ton aşağı, D Standard'da. Beş şarkının hepsi daha sonra Garage Inc.'de yeniden yayımlandı. TuneLit EP'nin kendisini ölçmedi, ama aynı kayıtları Garage Inc. diski 2'de ölçtü. The Small Hours yaklaşık 22 ¢ tiz, Helpless yaklaşık 7 ¢ tiz; diğer üçü A440'ın yaklaşık 5 ¢ içinde.

TuneLit ile nasıl akort edilir: üç şarkı için E Standard, diğer iki şarkı için D Standard düğmeleri. EP’nin Akort et düğmeleri zaten ölçülmüş sapmaları taşıyor: çoğu şarkı için yaklaşık +5 ¢, The Small Hours için +22 ¢.

...And Justice for All (1988)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Akort: E Standard; One +19 ¢ (TuneLit ölçtü).

Justice'in her şarkısı E Standard'da ve 72 Seasons'a kadar 35 yıl boyunca grubun son tamamen E albümü olarak kaldı. Oyuncuların en sık işaret ettiği şarkı One. Tablar düz E Standard olarak gösteriyor, ama oyuncular stüdyo kaydının yaklaşık 20 sent tiz olduğunu bildiriyor. TuneLit'in orijinal LP ölçümü bunu doğruluyor: One +19 ¢ (A ≈ 444,9) ve bir hayran remix'i de aynı ölçümü veriyor. Albümün geri kalanı konser akordunda, bütün olarak yaklaşık +4 ¢. Resmî bir açıklama yok.

TuneLit ile nasıl akort edilir: albüm için A440'ta E Standard. One'ın yanındaki Akort et düğmesi +19 ¢ ekler; ya da A'yı yaklaşık 445 yapabilirsiniz.

Canlı: One ve albümün geri kalanı E♭'de çalınıyor.

Metallica – The Black Album (1991)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Akort: E Standard, yaklaşık +5 ¢; Sad but True D Standard'da; The God That Failed E♭'de.

On iki şarkının on tanesi, Enter Sandman, The Unforgiven, Wherever I May Roam ve Nothing Else Matters dahil, E Standard'da. Yine de Bob Rock sayesinde bu, üç ayrı akortla çıkan ilk Metallica albümü. Sad but True E'de yazılıp demo yapılmıştı; tam bir ton indirilmesi riffi çok daha ağır yaptı. Bunun tam D Standard olduğunu, Drop D olmadığını not edin: altı tel de aşağı iniyor. The God That Failed yarım ton aşağı, E♭'de; bu, Load'un bu akordu varsayılan yapmasından beş yıl önce. TuneLit CD'yi +5 ¢, LP'yi +6 ¢ ölçtü (A ≈ 441,3). Bu kılpayı tiz, çoğu oyuncunun akortlu duyduğu sınır içinde, ve Akort et düğmeleri bunu içeriyor. Sad but True daha yüksek, CD'de yaklaşık 13 ¢ tiz ve LP'de 8 ¢; The Struggle Within yaklaşık 12 ¢; Nothing Else Matters tam A440'ta.

TuneLit ile nasıl akort edilir: albümün çoğu için E Standard +5 ¢; albüm sayfasında Sad but True (D Standard +13 ¢) ve The God That Failed (E♭ Standard +5 ¢) için ayrı Akort et düğmeleri var.

Canlı: E'li şarkılar E♭'de çalınıyor. Sad but True son konserler dahil D Standard'da kalıyor. The God That Failed 1994'ten 2011'e kadar E♭'de çalındı ve 2012'den beri D Standard'da.

Load (1996)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 14 şarkı

Akort: her şarkıda E♭ Standard.

Load, en kolay akortlanan albüm: 14 şarkının tamamı yarım ton aşağı (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), ve TuneLit albümü tam konser akordunda ölçtü. Kirk Hammett, Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan ve Thin Lizzy'nin hissini hedeflediğini söyledi; James Hetfield ise pes akordu sesi için daha kolay olduğu için memnuniyetle karşıladı.

TuneLit ile nasıl akort edilir: tüm albüm için tek ayar: A440'ta E♭ Standard. Ayrıca doğrudan E♭ Standard akort aleti sayfasına da gidebilirsiniz.

ReLoad (1997)

E♭ Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Akort: E♭ Standard, yaklaşık +5 ¢; Devil's Dance D Standard'da; Bad Seed daha aşağıda (tartışmalı).

ReLoad, Load ile aynı kayıt seanslarından çıktı; 13 şarkısının 11'i, Fuel, The Memory Remains ve The Unforgiven II dahil, E♭'de. Yavaş, öğütücü Devil's Dance bir yarım ton daha aşağı, D Standard'a iniyor. Bad Seed daha da aşağı iniyor, ama kaynaklar nasıl olduğu konusunda ayrışıyor. Ana transkripsiyon C♯ Standard kullanıyor (C♯ F♯ B E G♯ C♯), bir akort rehberi ise Drop C♯'yi (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯) listeliyor. Biz C♯ Standard'ı gösteriyor ve şarkıyı tartışmalı olarak işaretliyoruz. TuneLit albümü hem CD'de hem LP'de yaklaşık 5 ¢ tiz ölçtü (A ≈ 441,2), ve Devil's Dance yaklaşık 8 ¢ pes.

TuneLit ile nasıl akort edilir: çoğu şarkı için E♭ Standard +5 ¢, Devil's Dance için D Standard −8 ¢. Bad Seed için C♯ Standard düğmesiyle başlayın; riffler parmaklarınızın altında iyi oturmazsa Drop C♯'yi deneyin.

Garage Inc. (1998)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 27 şarkı

Akort: disk 1 çoğunlukla E♭; disk 2 orijinal akortlarında.

Disk 1'deki 1998 kayıtları çoğunlukla E♭'de; buna It's Electric, Turn the Page, Die, Die My Darling, Mercyful Fate medley'i, Astronomy ve Tuesday's Gone dahil. Sabbra Cadabra ve Whiskey in the Jar tam bir ton aşağı, D Standard'da. İki Discharge cover'ı, Free Speech for the Dumb ve The More I See, C♯ Standard'da transkribe edilmiş. Bad Seed ile birlikte bunlar, grubun St. Anger'dan önce kullandığı en düşük akortlar. Loverman E Standard'da transkribe edilmiş.

Disk 2, eski cover'ları ilk yayımlandıkları akortlarda topluyor. $5.98 E.P. şarkıları E ve D karışımını koruyor. Am I Evil?, Blitzkrieg, Breadfan, The Prince, Stone Cold Crazy ve So What E Standard'da. 1991 B-yanı Killing Time E♭'de, 1996 Hero of the Day single'ındaki dört Motörhead cover'ı da öyle.

TuneLit bu koleksiyonu A440'a yakın ölçtü (CD'de −2 ¢). Birkaç şarkı öne çıkıyor ve kendi sapmalarına sahip: Whiskey in the Jar +11 ¢, Stone Dead Forever −9 ¢, Killing Time +8 ¢, Helpless +7 ¢ ve 1987 Garage Days seansından The Small Hours +22 ¢. Diğer birkaçı hem CD'de hem LP'de 5 ya da 6 ¢ tiz; düğmeleri bunu içeriyor.

TuneLit ile nasıl akort edilir: albüm sayfasındaki şarkıları tek tek kontrol edin. İki diskte dört ayar gerekiyor: E Standard, E♭ Standard, D Standard ve C♯ Standard, artı yukarıdaki şarkıların sapmaları.

Canlı: E'de kaydedilen So What, Load döneminden beri E♭'de çalınıyor.

St. Anger (2003)

Drop CHer birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Akort: Drop C; üç istisna.

On bir şarkının sekizi, Frantic, başlık parçası, Some Kind of Monster ve Sweet Amber dahil, Drop C'de (C G C F A D): D Standard, alt tel bir tam ton daha indirilmiş. Dirty Window yarım ton daha yüksek, Drop C♯'de (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯). The Unnamed Feeling Drop B♭'e (B♭ F B♭ E♭ G C) iniyor; Drop C'nin iki yarım ton altında. Invisible Kid Drop G♯'e (G♯ D♯ G♯ C♯ F A♯) batıyor; Drop D'nin altı yarım ton altında ve herhangi bir Metallica stüdyo albümündeki en düşük akort. Albümde gitar solosu yok, yani her şey riff üzerine. TuneLit CD'yi konser akordunun çok yakınında ölçtü (−3 ¢), düşük güvenle, çünkü ağır distorsiyonlu miksleri okumak daha zor. Some Kind of Monster hem CD'de hem LP'de yaklaşık 14 ¢ pes öne çıkıyor.

TuneLit ile nasıl akort edilir: albümün Akort et düğmesi Drop C'yi verir, Some Kind of Monster düğmesi −14 ¢ ekler. Invisible Kid düğmesi Drop A♭ gösteriyor: bu, Drop G♯ ile aynı akort, sadece ♭ işaretiyle yazılmış.

Canlı: Dirty Window sahnede Drop C♯ değil, Drop C'de transkribe edilmiş.

Death Magnetic (2008)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Akort: E Standard; All Nightmare Long Drop D'de.

Death Magnetic on şarkısının dokuzu için E Standard'ı geri getirdi; That Was Just Your Life, The Day That Never Comes, Cyanide ve The Unforgiven III dahil. All Nightmare Long Drop D'de, yalnızca alt E teli tam bir ton aşağı. Aynı seanslardan bir outtake olan ve 2011'de Beyond Magnetic'te yayımlanan Just a Bullet Away da Drop D'de.

TuneLit ile nasıl akort edilir: A440'ta E Standard (−1 ¢ ölçüldü) ve All Nightmare Long için Drop D düğmesi.

Canlı: E Standard şarkılar için E♭.

Hardwired... to Self-Destruct (2016)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Akort: E Standard; Dream No More D Standard'da.

Çift albüm, açılış parçası Hardwired'dan Moth Into Flame ve Halo on Fire'a, kapanış Spit Out the Bone'a kadar neredeyse tamamen E Standard'da kalıyor. Dream No More istisna: doom ağırlıklı, yavaş bir şarkı, tam bir ton aşağı, D Standard'da; Sad but True ile aynı ruhta. Bazı tablar bunu Drop D olarak sunuyor, ama ana transkripsiyonlar tam D Standard kullanıyor.

TuneLit ile nasıl akort edilir: 12 şarkının 11'i için A440'ta E Standard (+2 ¢ ölçüldü) ve Dream No More için D Standard düğmesi.

Canlı: E Standard şarkılar için E♭.

72 Seasons (2023)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Akort: her şarkıda E Standard.

Başlık parçasından ve Lux Æterna'dan on bir dakikalık Inamorata'ya kadar her şarkı E Standard'da transkribe edilmiş. Bu, ...And Justice for All'dan bu yana tamamen E'de olan ilk Metallica albümü. Akort gruptan değil, transkripsiyonlardan geliyor. TuneLit CD'yi ölçtü: yaklaşık 5 sent tiz (A ≈ 441), on iki şarkı yaklaşık 1 sent pes ile 8 sent tiz arasında; konser akordunda o kadar yakın ki A440'a ayarlı bir gitar onunla akortlu duyulur.

TuneLit ile nasıl akort edilir: E Standard, yaklaşık 5 sent tiz (Akort et düğmesi ayarlar); A440 de işe yarar.

Canlı: setin geri kalanı gibi E♭'de çalınıyor.

TuneLit'in Kayda uydur tahmincisi her şarkının bir bölümünü alır, en güçlü notaları bulur ve bunları A440 çevresindeki eşit aralıklı ızgarayla karşılaştırır. Bu, sapmayı birkaç sente kadar daraltır, ama yalnızca bir yarım ton içinde; bu yüzden akort adları (E Standard, E♭, Drop C) hâlâ yukarıdaki tablar ve kaynaklardan geliyor.

CD baskılarını ve orijinal LP'lerin iğne kayıtlarını kendi kütüphanemizden ölçtük. Ses dosyasının kendisi hiçbir zaman yüklenmez ya da yayımlanmaz; bu sayfada yalnızca sayılar görünür.

Kill 'Em All gerçekten tiz, ama oyuncuların genelde verdiği 20 sent değil, yaklaşık 16 sent. CD ve orijinal Megaforce LP aynı sonucu veriyor.

Ride the Lightning tek bir sapma değil. Trapped Under Ice, Escape ve The Call of Ktulu +7 ile +10 ¢'de; Fade to Black ve Creeping Death +22 ¢'de; For Whom the Bell Tolls ise +46 ¢, F'ye neredeyse yarı yolda. LP aynı şarkılar arasındaki farkları gösteriyor, yani bunlar tek bir aktarımda değil, master kayıtlardadır.

One eski oyuncu raporlarını doğruluyor: +19 ¢ ile Justice'deki tek açıkça tiz şarkı. The Black Album yaklaşık 5 sent tiz, çoğu oyuncu bunu akortlu duyar; Sad but True daha yüksek, yaklaşık +13 ¢. Load'dan itibaren neredeyse her şey A440'ın birkaç sent içinde. İstisnalar: Devil's Dance −8 ¢, Whiskey in the Jar +11 ¢, Stone Dead Forever −9 ¢, 1987 Garage Days seansından The Small Hours +22 ¢ ve Some Kind of Monster −14 ¢.

Birkaç sınırı akılda tutun. 0,3 % hızlı ya da yavaş dönen bir pikap, iğne kaydını yaklaşık 5 sent kaydırır; bu yüzden LP değerleri CD'den birkaç sent uzakta olabilir. Örneğin Ride the Lightning vinilde +3 ¢, CD'de +8 ¢ okunuyor. St. Anger gibi ağır distorsiyonlu, yoğun miksler okunması daha zor, bu yüzden onları düşük güvenle işaretliyoruz. Tek tek şarkılar da biraz dağılıyor; bu yüzden çoğu şarkı albümünün değerini kullanıyor ve yalnızca belirgin aykırı değerler kendi değerini alıyor: albümden 8 ¢ ya da daha fazla uzaksa, ya da CD ve LP aynı farkı gösteriyorsa 6 ¢. ±4 ¢ içindeki her şey konser akordu sayılır.

Bu sayıların hiçbirini yazmanıza gerek yok. Her şarkının Akort et düğmesi, kendi sapmasına sahip şarkılar dahil, zaten ölçülmüş değeri kullanıyor.

Albüm sayfalarındaki her akort, ne kadar güvenebileceğinizi bilmeniz için bir durum etiketi taşır.

• Resmî: grup ya da prodüktörü akordu doğrudan ya da güvenilir bir raporda anlattı. Bob Rock'ın Sad but True anlatımı bunun bir örneği.
• Yaygın olarak bildirilen: tab transkripsiyonları, akort rehberleri ve müzik basını gibi birkaç bağımsız kaynak hemfikir. $5.98 E.P. bu düzeyde.
• Tablara göre: rakam, plağa eşlik ederek akort eden oyunculardan ya da yalnızca transkripsiyonlardan geliyor. 72 Seasons, TuneLit ölçene kadar bu düzeydeydi. Kill 'Em All, Ride the Lightning ve One için eski eşlik sapmaları da öyleydi; ölçümlerimiz bunların yerini alana kadar.
• Tartışmalı: kaynaklar ayrışıyor. En çok destek alan okumayı gösteriyor ve alternatifi adlandırıyoruz, Bad Seed'de olduğu gibi.
• TuneLit ölçtü: orijinal bir kaydın kendi ses yüksekliği analizimiz. Ses dosyasını hiçbir zaman saklamıyor ya da yayımlamıyoruz; yalnızca sonucu.

Kill 'Em All'dan Hardwired...'a ve Self-Destruct'a kadar her stüdyo albümü ile Garage Inc. artık ölçüldü etiketini taşıyor. Akort adları hâlâ kaynaklardan geliyor, çünkü bir ölçüm sapmayı yalnızca bir yarım ton içinde belirliyor. Akort et düğmesine bastıktan sonra bir plak hâlâ kulağa biraz yanlış geliyorsa, ince ayarı birkaç sent kaydırın ve kararı kulaklarınıza bırakın.

• Kill 'Em All (1983): E Standard +16 ¢ (A ≈ 444).
• Ride the Lightning (1984): E Standard +8 ¢; Fade to Black ve Creeping Death +22 ¢; For Whom the Bell Tolls +46 ¢.
• Master of Puppets (1986): A440'ta E Standard; The Thing That Should Not Be D Standard'da.
• The $5.98 E.P. (1987): E Standard; The Small Hours ve Crash Course in Brain Surgery D Standard'da (The Small Hours Garage Inc.'de +22 ¢ ölçüldü).
• ...And Justice for All (1988): E Standard; One +19 ¢.
• The Black Album (1991): E Standard +5 ¢; Sad but True D Standard'da +13 ¢ ve The God That Failed E♭'de +5 ¢.
• Load (1996): baştan sona E♭ Standard.
• ReLoad (1997): E♭ Standard +5 ¢; Devil's Dance D Standard'da −8 ¢; Bad Seed C♯ Standard'da (tartışmalı, muhtemelen Drop C♯).
• Garage Inc. (1998): disk 1 çoğunlukla E♭, D Standard, C♯ Standard ve bir E Standard şarkısıyla; disk 2 ilk yayımlandığı gibi. Ölçülen sapmalar: Whiskey in the Jar +11 ¢, Killing Time +8 ¢, Helpless +7 ¢, The Small Hours +22 ¢.
• St. Anger (2003): Drop C; Some Kind of Monster −14 ¢; Dirty Window Drop C♯'de; The Unnamed Feeling Drop B♭'de; Invisible Kid Drop G♯'de.
• Death Magnetic (2008): E Standard; All Nightmare Long, Drop D akordunda.
• Hardwired... to Self-Destruct (2016): E Standard; Dream No More, D Standard akordunda.
• 72 Seasons (2023): baştan sona E Standard.
• Load döneminden beri canlı: E Standard şarkıları E♭'de; Sad but True D Standard'da kalıyor; The God That Failed 2012'den beri D Standard'da.