Nirvana akortları.

• Bleach (1989): çoğunlukla E Standard. Negative Creep ve Swap Meet Drop D'de, Blew Drop C'de, Ocak 1988 demosundaki iki şarkı (Floyd the Barber, Paper Cuts) ise yarım ton aşağıda.
• Nevermind (1991): çoğunlukla E Standard. Come as You Are, Lithium ve Drain You bir tam ton aşağı D Standard'da, On a Plain Drop D'de, Something in the Way ise akort bozuk bir akustikle çalındı. CD yaklaşık 14 sent tiz.
• Incesticide (1992): bir derleme, bu yüzden kaynaklarını takip ediyor: 1990–⁠91 materyali için E Standard, 1988 demo şarkıları için E♭, Stain ve Been a Son için Drop D.
• In Utero (1993): E♭ Standard; Scentless Apprentice, Heart-Shaped Box ve All Apologies Drop C♯'de.
• MTV Unplugged in New York (1994): neredeyse baştan sona E♭ Standard; On a Plain ve All Apologies Drop C♯'de.
• Sahnede: 1991'de konser akordunda, 1992'den itibaren yarım ton aşağı.

Tab'lar A 440'a ayarlı bir akort aletini varsayar. TuneLit'in Nevermind CD'sindeki ölçümü ise tabların bulamadığı bir şeyi buldu: Mayıs 1991'de, çoğu Van Nuys'taki Sound City'de kaydedilen şarkıların hepsi konser akordunun üzerinde, yaklaşık 9 ila 18 sent arasında, ortalama 14 civarında. (Territorial Pissings okunamayacak kadar gürültülü olduğu için güvenilir biçimde okunamıyor; bu yüzden diğerlerini takip eder.) Bu, gitarınızı referans A'yı 440 Hz yerine yaklaşık 443,6 Hz'e ayarlayarak akort etmekle aynı.

On dört sent, bir yarım tonun yaklaşık yedide biri. Başka bir akortla karıştırmazsınız, ama sürekli bir akorda ya da temiz bir arpejde gitarınızın kayıttan biraz aşağıda durduğunu duyarsınız; bükümler de hedefe tam varmıyor gibi gelir. Bu tek başına, her perde doğru olsa bile Nevermind eşliğinde çalındığında hafifçe yanlış gelebilir.

Sapmayı açıklayan bir kaynak bulamadık. Bu, kayıt sırasında odada enstrümanların nasıl akort edildiğinden, kayıt ya da miksaj sırasında bant hızından ya da masteringden gelmiş olabilir; ölçüm bunları ayıramaz, sadece sonucu duyar. İki şarkı öne çıkıyor ve ikisinin de belli bir hikâyesi var. Polly, albümde Nisan 1990'da Smart Studios'taki seanstan kalan tek şarkı; tam konser akordunda. Butch Vig'in hiçbir standart akorta göre akort edilmediğini söylediği akustikle çalınan Something in the Way ise yaklaşık 45 sent pes.

Akort et düğmeleri bu sayıları zaten içeriyor. Elle yapmak için akordu seçin, A 440 çipine dokunun ve referansı 443,6 Hz'e ayarlayın (444 yeterince yakın), ya da ince ayarı +14 sente çekin.

1988–⁠1989: standart akort, birkaç düşürmeyle. Grubun ilk stüdyo seansında, 23 Ocak 1988'de Melvins'in davulcusu Dale Crover ile kaydedilen bir demoda, tablar her şarkıyı yarım ton aşağı yazıyor. Bu kayıtlardan ikisi, Floyd the Barber ve Paper Cuts, Bleach için yeniden miksedildi; beşi de daha sonra Incesticide'da çıktı, bu yüzden iki plakta da küçük bir E♭ şarkı grubu var. Bleach'in geri kalanı, Seattle'daki Reciprocal Recording'de Jack Endino ile kaydedildi ve tablarda E Standard akordunda yazılmış, daha ağır riffler için Drop D ile. Herkesin hatırladığı istisna Blew: Krist Novoselic'e göre seansların ilk gününde grup, zaten yeterince düşük olduklarını fark etmeden akordu indirdi, birkaç şarkıyı bu şekilde kaydetti; ertesi gün Blew dışındaki her şeyi biraz daha yukarı akortlayarak yeniden kaydetti. Böylece Blew, albümdeki her şeyden daha düşük, Drop C'de kaldı.

1990–⁠1991: Nevermind ve ilk tam ton aşağı şarkılar. Nevermind'ın çoğu E Standard'da kalıyor, ama üç şarkı bir tam ton aşağı D Standard'a iniyor: Come as You Are, Lithium ve Drain You. Wikipedia, Lithium'un E-majör şekilleriyle, bir tam ton aşağı akortlu tellerde çalındığını ve böylece D majörde çınladığını; yayımlanan nota kâğıtlarının ise düşürülmüş akordu yok saydığını not ediyor. Butch Vig, grubun Black Sabbath'ın düşük akort ettiğini öğrendikten sonra D'ye, belki de C♯'ye indirdiğini sonradan hatırladı. MOJO bu anıyı In Bloom ve Live'ın yanına koyuyor; Nirvana'nın seans notları ise Breed'in yanına. Ama Nevermind bölümünde (aşağıda) görüldüğü gibi ne bu ne de başka bir plak aşağı akortlu gelmiyor; üç D Standard şarkısı bunu çok daha iyi açıklıyor. On a Plain yalnızca pes teli D'ye indirir. Polly ve Something in the Way, Kurt'ün hiç tellerini değiştirmediği ucuz, yıpranmış bir akustikle çalındı; Vig bunun hiç düzgün akort edilmediğini hatırlıyor, bu yüzden herkes ona göre akort etmek zorunda kaldı.

1991 sahnede: konser akorduna dönüş. Ekim 1991'de Seattle'daki Paramount konserinin tabları her şeyi konser akordunda gösteriyor: çoğu şarkı için E Standard, akordu düşürülmüş olanlar için Drop D. Bu da Lithium ve Drain You'yu plağın bir tam ton üzerine koyuyor. Wikipedia, Aralık 1991'de kaydedilen Del Mar'daki Drain You'nun standart akorda sahip olduğunu doğruluyor; stüdyo versiyonundan farklı olarak.

1992–⁠1994: kalıcı olarak yarım ton aşağı. Ağustos 1992'deki Reading Festivali'ne gelindiğinde tablar tüm seti yarım ton aşağıda gösteriyor. Smells Like Teen Spirit, In Bloom ve School gibi E Standard şarkılar plaklarının yarım ton altında çıktı, D Standard şarkılar yarım ton üstünde, Drop D şarkılar ise Drop C♯'ye geçti. Geçişin tam olarak ne zaman olduğu belgelenmemiş. Şubat 1993'te kaydedilen In Utero da aynı alışkanlığı sürdürdü: E♭ Standard, üç şarkı için Drop C♯. Kasım 1993'te kaydedilen MTV Unplugged in New York de E♭'de.

Bleach (1989)

E Standard −11 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Ana akort: E Standard, TuneLit'in 1992 CD'sinde ölçtüğü gibi yaklaşık 11 ¢ pes (A ≈ 437).

Bleach, Haziran 1989'da Sub Pop'ta yayımlandı. Orijinal albümde on bir şarkı var; sonraki CD'lere eklenen Big Cheese ve Downer başka seanslara ait. Songsterr'in ana tabları About a Girl, School, Scoff, Mr. Moustache ve Sifting'i düz E Standard'da yazıyor.

Çalmadan önce bilmeye değer istisnalar var. Blew, açılış parçası, Drop C'de: C G C F A D, Drop D'nin bir tam ton altında. Ana tabı Drop C'de, bir ikincisi ise C Standard'da; bas gitaristler için ana tab basın C Standard'da (C F B♭ E♭) yazıldığını gösterir, düzeltilmiş bir versiyon ise yalnızca pes teli C'ye indirir. Canlıda şarkı yukarı tırmandı: 1991 Paramount konserinde Drop D, Live and Loud'da 1993'te Drop C♯. Negative Creep ve Swap Meet Drop D'de. Floyd the Barber ve Paper Cuts Ocak 1988 demosundan; o seansın geri kalanı gibi E♭ Standard akordunda tablarda yazılmış, az kullanılan bir Floyd tabında ise E'de.

Shocking Blue cover'ı olan Love Buzz, aynı zamanda Nirvana'nın ilk single'ı, asıl bilmecedir. Songsterr'daki ana tab, bir site moderatörünün tuttuğu, F Standard'da yazılmış; normalin yarım ton üstünde. Daha az görülen bir tab aynı perdeleri E Standard'da çalıyor, yarım ton daha aşağıda. İkisi de plağa uyamaz ve ölçüm bunu çözemez: yalnızca sesi bir yarım tona kadar sabitler, hangi yarım tonda tellerin durduğunu değil. Akort et düğmesi ana tabı izler ve F Standard'ı açar. Tellerinizi yükseltmek istemiyorsanız, birinci perdede kapo ile E Standard tam olarak aynı notaları verir; tabın perde numaralarını kapoya göre okuyun. Plak size göre yarım ton aşağıda kalırsa E Standard'a dönün ve E Standard tabını kullanın.

TuneLit ile: albümün çoğu E Standard; 7. ve 9. parçalar Drop D; 1. parça Drop C; 2. ve 6. parçalar E♭; Love Buzz için F Standard (ya da birinci perdede kapo ile E).

Canlı: 1991 Paramount tabları konser akordunda; 1992'den itibaren bu şarkılar yarım ton daha aşağıda çalındı.

Nevermind (1991)

E Standard +14 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E Standard +14 ¢ (A ≈ 443.6), TuneLit'in CD'de ölçtüğü değer (DGC DGCD-24425).

Nevermind, Mayıs 1991'de Butch Vig ile kaydedildi, çoğunlukla Van Nuys'taki Sound City'de; miksi Andy Wallace yaptı. Çoğu E Standard akordunda tablarda yazılmış: Smells Like Teen Spirit, In Bloom, Breed, Territorial Pissings, Lounge Act ve Stay Away. TuneLit bunları 9 ila 15 sent tiz ölçtü (Territorial Pissings okunamayacak kadar gürültülü), bu yüzden bunlar için her Akort et düğmesi E Standard +14 ¢'i açar.

Smells Like Teen Spirit, plakta F minör; E Standard'da F5, B♭5, A♭5 ve D♭5 power chord'lar üzerine kurulu. Songsterr'daki popüler bir C♯ Standard versiyonu, aynı perdelere sahip ve her telin daha aşağı akortlandığı bir ana tab; şarkıyı daha düşük söylemek için yapılmış, bu yüzden plakla eşleşmiyor. Ses dosyasından yaptığımız yarım ton kontrolü (aşağıda) şarkının en düşük notası olarak E yerine F'yi duyuyor, çünkü riff hiç açık pes E'ye dokunmuyor; bu, yöntemin bilinen bir kör noktası. Tabın notaları ise plakla eşleşiyor.

In Bloom, burada en çok tartışılan şarkı. Ana tab E Standard. Songsterr'daki bir E♭ Standard versiyonu neredeyse aynı izlenmeye sahip, ama bu ana tabın her telinin yarım ton aşağı akortlanmış hali; bu yüzden plağın yarım ton altında çalıyor. Butch Vig'in D ya da C♯'e akort ettiklerine dair anısı MOJO'da In Bloom'un altında yazılı. Plak bunu desteklemiyor: TuneLit'in saydığı pes notalar (B♭, C, E♭, G ve F♯ neredeyse aynı oranlarda), E Standard tabının bas hattıyla neredeyse birebir eşleşiyor; D ve C♯ ise neredeyse hiç duyulmuyor. TuneLit bunu E Standard +14 ¢ olarak listeliyor ve tartışmalı olarak işaretliyor.

Come as You Are, Lithium ve Drain You bir tam ton aşağıda: D G C F A D. Kurt, Come as You Are riff'ini Electro-Harmonix Small Clone chorus efektinden geçirerek çaldı; Vig, Krist'in bu şarkı için basını alışılmadık biçimde akort ettiğini ve DBX alt harmonik ünitesinden geçirdiğini hatırlıyor. Drain You için bir Drop D tab versiyonu da dolaşıyor, ama ana D Standard tabının bas hattı plaktaki notalarla eşleşiyor. Üçü de albümün geri kalanıyla birlikte ölçülüyor; bu yüzden düğmeleri D Standard +14 ¢ açar.

On a Plain Drop D'de; Wikipedia'ye göre D majörde kaydedildi. Albümle birlikte ölçülüyor, bu yüzden Drop D +14 ¢.

Polly, 1991 seanslarından gelmeyen tek Nevermind şarkısı. Nisan 1990'da Madison'daki Smart Studios'ta kaydedildi; zilleri Chad Channing ekledi. Kurt, ucuza aldığı ve hiç tellerini değiştirmediği beş telli bir Stella akustikle çaldı. Vig 1996'da eski gitarın E'nin bir buçuk tam ton altında olduğunu, 1998'de ise her şeyin ona göre akort edilmek zorunda kalındığını söyledi. Plağın kendisi konser akordunda (+4 ¢, bizim payımız içinde), notaları E Standard tabıyla eşleşiyor ve ses kontrolümüz E'nin pes tel olduğunu doğruluyor. Eski gitarın burgularının ne gösterdiği ne olursa olsun, sonuç A 440'ta E Standard.

Something in the Way, Kurt'ün aynı tür yıpranmış bir akustikle, kontrol odasında oturarak çaldığı bir kayıt: beş telle dizilmiş 12 telli bir Stella. Vig, bunun birkaç adım aşağı akortlu olduğunu ve hiçbir standart akorta göre olmadığını söyledi; bu yüzden Krist'in basının ve Kirk Canning'in çellosunun ona göre akort edilmesi gerekti. Ana tab Drop C♯'de ve ölçüm sorunu açıklıyor: parçanın tamamı yaklaşık 45 sent pes, bu yüzden 440'lık bir akort aleti pes teli C♯ −45 olarak okur; bu da C'ye neredeyse yarı yolda. Tabın notaları (C♯ ve F) tam olarak bu ızgaraya denk geliyor ve ses kontrolümüz pes teli C♯ olarak duyuyor; bu yüzden TuneLit Drop C♯ −45 ¢'yi (A ≈ 428.7) listeliyor. O kontrol olmasaydı, albümün kendi tiz sapması şarkıyı bir yarım ton yukarı çekecekti, C♯ +55, bu da farklı bir nota olurdu.

Territorial Pissings o kadar gürültülü ki ölçüm ona emin değil (güven 0,21), bu yüzden albüm değerini kullanıyor. Lounge Act, MOJO'nun anlattığı gibi, son akorun durması için bandın yavaşlamasıyla bitiyor; bu bir bant efekti, yeniden akort değil. CD'nin bazı sonraki baskılarında, Something in the Way'in sonundaki uzun sessizlikten sonra gizli bir on üçüncü parça, Endless, Nameless da var. Ölçtüğümüz CD bu parçası olmayan 12 parçalık bir baskı, bu yüzden burada yer almıyor.

TuneLit ile: 1, 2, 4, 7, 9 ve 10. parçalar için E Standard +14 ¢'de kalın. 3, 5 ve 8. parçalar için gitarın tamamını bir tam ton indirin; 11. parça için yalnızca pes teli indirin; Polly için konser akordunda düz E Standard kullanın ve Something in the Way için Drop C♯ −45 ¢.

Canlı: 1991'de grup bu şarkıları konser akordunda çaldı, bu yüzden Lithium, Drain You ve Come as You Are plağın üzerindeydi; 1992'den itibaren her şey yarım ton aşağıdaydı.

Incesticide (1992)

E Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 15 şarkı

Ana akort: E Standard, TuneLit'in 1992 DGC CD'sini ölçtüğünde yaklaşık 6 ¢ tiz.

Aralık 1992'de yayımlanan Incesticide; 1988'den 1991'e single'lar, B-side'lar, BBC radyo seansları ve artıkları topluyor, bu yüzden akortları kaynaklarını izliyor. Dive, Sliver, Turnaround, Molly's Lips, Son of a Gun, (New Wave) Polly, Big Long Now ve Aneurysm E Standard akordunda tablarda yazılmış. Aneurysm ve (New Wave) Polly, Kasım 1991 BBC versiyonları; tekli B-side ya da Nevermind kaydı değiller.

Floyd the Barber ile aynı Ocak 1988 demo seansından beş parça: Beeswax, Downer, Mexican Seafood, Hairspray Queen ve Aero Zeppelin. Hepsi E♭ Standard akordunda tablarda yazılmış. Stain, ilk olarak Blew EP'sinde yayımlandı; Been a Son ise burada 1991 BBC versiyonunda, Drop D'de.

TuneLit ile: albümün çoğu E Standard; 9 ila 13. parçalar E♭; 3. ve 4. parçalar Drop D.

Canlı: dönemler bölümüne bakın.

In Utero (1993)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda, TuneLit'in 1993 CD'sini ölçtüğü gibi (Dumb, Very Ape ve Milk It 7 ila 16 ¢ pes).

In Utero, Şubat 1993'te Minnesota'daki Pachyderm Studios'ta Steve Albini ile kaydedildi; o zamana gelindiğinde yarım ton aşağı akort grubun normali olmuştu. Serve the Servants, Rape Me, Frances Farmer Will Have Her Revenge on Seattle, Dumb, Very Ape, Milk It, Pennyroyal Tea, Radio Friendly Unit Shifter ve Tourette's, hepsi tablarda E♭ Standard akordunda yazılmış.

Üç şarkı, alt teli bir tam ton daha indirerek Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯) akordunda: Scentless Apprentice, Dave Grohl'un bir riff'i üzerine kurulu; Heart-Shaped Box, Wikipedia'nin tonalitesini A♭ minör olarak verdiği; ve All Apologies. Songsterr'da çok popüler Heart-Shaped Box tabları Drop D ve Drop C'de de var, ama bunlar aynı tabın başka tonlara taşınmış hali, bu yüzden plakla eşleşmiyor; Drop C♯ tabı eşleşiyor. Serve the Servants için nadiren kullanılan bir E Standard tabı da var; ana tab ve Live and Loud tabı ikisi de E♭ kullanıyor.

ABD dışı CD'ler, E♭'de de tablanmış gizli bir parça ekliyor: Gallons of Rubbing Alcohol Flow Through the Strip. Grubun stüdyoda kaydettiği son şarkı, You Know You're Right (Ocak 1994, 2002'de yayımlandı), o da E♭'de tablarda yazılmış.

TuneLit ile: dokuz şarkı için E♭ Standard, 2, 3 ve 12. parçalar için Drop C♯. E♭'den Drop C♯'e geçmek yalnızca 6. teli bir tam ton indirmek demek.

Canlı: 1993 Live and Loud tabları albümle aynı akortları kullanıyor.

MTV Unplugged in New York (1994)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 14 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda, TuneLit'in 1994 CD'sini ölçtüğü gibi.

TuneLit bu canlı albümü dahil ediyor, çünkü birçok oyuncu stüdyo versiyonları yerine bu versiyonları öğreniyor ve bunlar aynı ses yüksekliğinde değil. Konser 18 Kasım 1993'te New York'taki Sony Music Studios'ta kaydedildi; ikinci gitarda Pat Smear, çellosunda Lori Goldston vardı; Kurt, amfisi ve pedallarından geçirilen bir 1959 Martin D-18E çaldı. Setin neredeyse tamamı tablarda E♭ Standard akordunda yazılmış: About a Girl, Come as You Are, Jesus Doesn't Want Me for a Sunbeam, The Man Who Sold the World, Pennyroyal Tea, Dumb, Polly, üç Meat Puppets şarkısı (Plateau, Oh Me, Lake of Fire) ve Where Did You Sleep Last Night.

Bu, eski şarkılar için sonuçlar doğuruyor. Come as You Are burada Nevermind'dakinden yarım ton daha tiz çalınıyor; About a Girl ve Polly ise Bleach ve Nevermind'dakinden yarım ton daha pes çalınıyor. On a Plain, Drop D'den Drop C♯'e geçti; All Apologies ise In Utero'daki gibi Drop C♯'de kalıyor. Something in the Way tartışmalı: daha çok izlenen Unplugged tabı Drop C'de, daha az izlenen bir tab ise Drop C♯'de. TuneLit Drop C♯'i listeliyor; bu, gösterinin geri kalanında kullanılan E♭ Standard'dan yalnızca en alt teli indirmek demek, ama bunu doğrulayan bir şey yok.

The Man Who Sold the World, tabların neden birbirini tutmadığının iyi bir örneği. Ana tab E♭'de; çok popüler bir E Standard versiyonu ise aynı perdeleri kullanıp her teli yarım ton yukarı alıyor, bu yüzden kayıttan yarım ton yukarıda çalıyor. Tek başınıza çalmak için sorun yok, ama eşlik ederken yanlış.

TuneLit ile: On a Plain, Something in the Way ve All Apologies hariç her şey için E♭ Standard; bu üçü 6. teli C♯'e indirir.

TuneLit'in Kayda uydur tahmincisi, her şarkının bir bölümünü alır, en güçlü notaları bulur ve onları eşit aralıklı ızgarayla karşılaştırır. Bu, kaydın A 440'tan sapmasını birkaç sente kadar belirler, ama yalnızca bir yarım ton içinde; bu yüzden akordun adı (E, D, C♯) yine tablardan ve kaynaklardan geliyor. İkinci bir kontrol en alt boş teli dinler: bas ve gitarlar onu sık çalar, hemen altındaki nota ise neredeyse hiç çalınmaz. Nevermind CD'sini sahibinin kütüphanesinden ölçtük (gizli parçası olmayan bir ABD DGC baskısı). Bleach (yaklaşık 11 ¢ pes), Incesticide (yaklaşık 6 ¢ tiz), In Utero ve MTV Unplugged (ikisi de konser akordunda) da ilk CD baskılarından ölçüldü. Sonraki remasterlar farklı olabilir: 2009 Bleach, 1992 CD'sinden yaklaşık 16 ¢ daha tiz. Ses kaydının kendisi hiçbir zaman yüklenmez ya da yayımlanmaz; bu sayfada yalnızca sayılar yer alır.

Yarım ton kontrolü, on iki şarkının on tanesinde tablarla uyuştu. İki istisna da tablardaki hatalar değil, bilinen kör noktalar. Smells Like Teen Spirit'te açık düşük E hiç çalınmıyor, yöntem bu yüzden F seçiyor. In Bloom'da açık E neredeyse hiç kullanılmıyor ve bas hattı hemen altındaki E♭'ye yaslanıyor, bu yüzden yöntem seçemiyor; E Standard tabının notaları kayıtla eşleşiyor, E♭ tabı ise transpoze bir kopya. Something in the Way için kontrol, şarkının eşit aralıklı ızgaranın hangi tarafında olduğunu belirledi: tabın adının dediği gibi C♯, 45 ¢ pes; D değil.

Birkaç sınıra dikkat edin. ±4 ¢ içindeki değerler konser akordu sayılır. Tekil şarkılar birkaç sent kadar dağılır, bu yüzden yalnızca belirgin aykırı değerler kendi değerini alır. Ayrıca bir ölçüm sonucu duyar, nedeni değil.

Üç şey, Nirvana tablarını müziğin olduğundan daha çelişkili gösteriyor.

Birincisi, canlı versiyonlar. 1992'den itibaren grup her şeyi yarım ton aşağı çaldı; bu yüzden Reading, Live and Loud ya da MTV Unplugged'dan çıkarılan tablar stüdyo şarkılarını E♭'ye koyuyor, 1991 canlı tabları ise D Standard şarkılarını E'ye koyuyor. İkisi de yazıya döktükleri versiyon için doğru.

İkincisi, transpoze kopyalar. Songsterr, herkesin bir tabın akordu değiştirilmiş bir versiyonunu kaydetmesine izin verir; genellikle daha alçak söylemek için. Smells Like Teen Spirit'in C♯ Standard, In Bloom'un E♭, Breed'in C♯ ve Heart-Shaped Box'ın Drop D versiyonları bu tür kopyalar: aynı perdeler, farklı akort, yani başka bir tonda çalarlar. Bunlardan birçoğunun izlenme sayısı gerçek transkripsiyonlarınkine neredeyse eşit.

Üçüncüsü, ses yüksekliği. Nevermind yaklaşık 14 ¢ tiz, Something in the Way ise 45 ¢ pes; bu yüzden perdeler konusunda doğru olan bir tab, A 440'a ayarlı bir gitara karşı hafifçe yanlış çalabilir.

Pratik kural: okuduğunuz tabın dediği akorda akort edin ve tabın, eşlik ettiğiniz versiyondan yapılıp yapılmadığını kontrol edin.

Albüm sayfalarındaki her akorda bir etiket eşlik eder:

• TuneLit ölçtü: orijinal bir kaydın kendi ses yüksekliği analizimiz; sapmayı ¢ cinsinden verir. Burada her Nevermind şarkısı var.
• Resmî: grup ya da ekibi akordun adını söyledi. Bu sayfadaki hiçbir şey bu düzeye ulaşmıyor: Krist Novoselic'in Blew hakkındaki anlatımı neden bu kadar düşük olduğunu açıklıyor ama akordun adını vermiyor; yapımcı Butch Vig ise anıları geçerli olduğunda alıntılanıyor.
• Yaygın olarak bildirilen: güvenilir yayın organları hemfikir, genellikle tablarla desteklenerek; örneğin Lithium, On a Plain ve Blew.
• Tab'lara göre: transkripsiyonlardan, çoğunlukla Songsterr'ın ana tablarından. Bleach, Incesticide, In Utero ve MTV Unplugged'ın çoğu bu düzeye dayanıyor.
• Tartışmalı: kaynaklar birbirini tutmuyor. En olası ayarı gösteriyoruz ve diğerini açıklıyoruz: In Bloom, Polly, Love Buzz, Blew'un bası ve Unplugged'daki Something in the Way.

Bir şarkı hâlâ biraz kaymış geliyorsa referansı bir ya da iki hertz kaydırın; 440 Hz civarında bir hertz yaklaşık 4 sent eder.

• Bleach (1989): E Standard. Drop D: Negative Creep, Swap Meet. Drop C: Blew. E♭: Floyd the Barber, Paper Cuts. Love Buzz: ana tabın gösterdiği gibi F Standard, ya da 1. perdeye kapo takılı E Standard (tartışmalı).
• Nevermind (1991): E Standard +14 ¢ (A ≈ 443,6). D Standard +14 ¢: Come as You Are, Lithium, Drain You. Drop D +14 ¢: On a Plain. A 440'ta E Standard: Polly. Drop C♯ −45 ¢ (A ≈ 428,7): Something in the Way.
• Incesticide (1992): E Standard. E♭: Beeswax, Downer, Mexican Seafood, Hairspray Queen, Aero Zeppelin. Drop D: Stain, Been a Son.
• In Utero (1993): E♭ Standard. Drop C♯: Scentless Apprentice, Heart-Shaped Box, All Apologies.
• MTV Unplugged in New York (1994): E♭ Standard. Drop C♯: On a Plain, All Apologies, Something in the Way (tartışmalı; bazı tablar Drop C diyor).
• Canlı: 1991'de standart ses yüksekliği, 1992'den yarım ton aşağı.
• Nevermind için altın kural: referansı yaklaşık 443,6 Hz'e ayarlayın ya da zaten bunu yapan Akort et düğmelerine basın.