Aerosmith akortları.

1973–⁠1977: E Standard, oynayan bir ses yüksekliğinde. İlk beş albüm E Standard (E A D G B E) üzerine kurulu, Tom Hamilton'ın bası da buna uygun akortlu. Dışarıda kalan şarkılar az: ilk albümdeki Make It pes teli D'ye düşürüyor, Joe Perry No More No More ile Draw the Line başlık şarkısını kendi açık akortlarında çalıyor ve Rocks yarım ton aşağı iniyor. Tab'ların söyleyemediği, kayıtların gerçekte nerede durduğu. TuneLit her albümün erken bir CD'sini ölçtü ve 1970'lerin sonuçları oynuyor: ilk albüm yaklaşık 14 sent tiz çalıyor, Get Your Wings yaklaşık 5 sent tiz şarkılarla 8 ila 18 sent pes şarkılar arasında bölünüyor, Toys in the Attic albümünde başlık şarkısı 9 sent tiz, Sweet Emotion 13 sent pes. Referans A'nın önemli olduğu yerde Akort et düğmeleri onu sizin için ayarlar.

1976: Rocks, yarım ton aşağıda. Rocks, tab'ların neredeyse tamamen E♭ Standard'a koyduğu tek Aerosmith albümü: dokuz şarkının yedisi, Back in the Saddle ile Lick and a Promise arasında. İstisnalar, Tom Hamilton'ın yazıp gitarda çaldığı, Joe Perry'nin ise basa geçtiği Sick as a Dog ve kapanış baladı Home Tonight. TuneLit'in ses kaydından yaptığı yarım ton kontrolü, boş pes telin çalındığı her yerde E♭ Standard'ı, Sick as a Dog şarkısında ise E Standard'ı doğruluyor; bu şarkı aynı zamanda ölçtüğümüz en tiz şarkı, A 440'ın yaklaşık 28 sent üstünde.

1979–⁠1985: kadro değişiklikleri, aynı akort. Joe Perry Night in the Ruts seansları sırasında, Brad Whitford da kısa süre sonra ayrıldı; bu yüzden Rock in a Hard Place gitarda Jimmy Crespo ile yapıldı. Tab'lar iki albümü de E Standard'da tutuyor. Night in the Ruts, Get Your Wings albümünün çoğu gibi yaklaşık 10 sent pes ölçülüyor. Perry ile Whitford, 1985'te tam konser akordunda duran Done with Mirrors için geri döndü ve Perry solo yıllarından Let the Music Do the Talking şarkısının açık G riff'ini de getirdi.

1987–⁠1993: Fairbairn albümleri. Yapımcı Bruce Fairbairn ile Permanent Vacation, Pump ve Get a Grip, A 440'tan en fazla birkaç sent uzakta duruyor. Drop D daha sık görünüyor (Hangman Jury, St. John, Livin' on the Edge), Joe Perry'nin slide'ı Rag Doll şarkısında lap steel üzerinde, Monkey on My Back şarkısında ise açık A akordunda çıkıyor, Janie's Got a Gun aşağı değil yarım ton yukarı gidiyor ve iki büyük single albümlerinden uzakta duruyor: Angel yaklaşık 25 sent tiz, What It Takes yaklaşık 34 sent pes.

1997–⁠2012: konser akordu. Nine Lives, Just Push Play, Honkin' on Bobo albümündeki blues cover'ları ve Music from Another Dimension! albümlerinin hepsi konser akordunun yaklaşık 5 sent yakınında ölçülüyor. Drop D artık daha ağır şarkılara hizmet ediyor (Attitude Adjustment, Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin). Honkin' on Bobo albümündeki iki slide şarkısı, Back Back Train ve Jesus Is on the Main Line, boş pes E teline neredeyse hiç dokunmuyor ve hiç kimse ikisinin de güvenilir bir tab'ını yayımlamadı.

Aerosmith (1973)

E Standard +14 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard +14 ¢ (A ≈ 443,6), CD üzerinde TuneLit ölçtü.

İlk albüm Ekim 1972'de Boston'da yapımcı Adrian Barber ile kaydedildi ve tab'lar onu sade E Standard'a koyuyor: Mama Kin, Movin' Out, Walkin' the Dog ve Dream On şarkılarının hepsi normal bir gitarla başlıyor. Dream On F minör tonunda, bu yüzden boş pes E teli neredeyse hiç duyulmuyor. Sürpriz ses yüksekliği. CD yaklaşık 14 sent tiz duruyor ve şarkılar birbirine yakın, yaklaşık 10 ila 17 sent tiz arasında, en tepede Dream On ile. A 440'a akort edilmiş bir gitar bu kayıtla karşılaştırıldığında belirgin biçimde pes duyuluyor; yani referans A'yı ayarlamanın en çok önemli olduğu Aerosmith albümü bu.

Açılış şarkısı Make It tab'larda Drop D ile yazılmış ve TuneLit'in ses kontrolü de D'nin onun en pes boş teli olduğunu doğruluyor. Ses yüksekliği ise başka bir konu: ölçümlerimiz belirsiz ve albümün geri kalanının epey altında; bu yüzden düğmesi albümün +14 ¢ değerini koruyor. Sizin gitarınıza göre tiz geliyorsa referansı birkaç hertz düşürün.

Get Your Wings (1974)

E Standard −10 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: yaklaşık 10 ¢ pes E Standard (A ≈ 437,4), TuneLit tarafından CD'de ölçüldü; üç şarkı yaklaşık 5 ¢ tiz.

Yapımcı Jack Douglas ile ilk albüm; New York'taki Record Plant stüdyosunda kaydedildi. Her şarkı tab'larda E Standard ile yazılmış. Stüdyo gitaristleri Steve Hunter ve Dick Wagner, Train Kept A Rollin' şarkısında solo çalıyor (ilkini Hunter, ikincisini Wagner) ve Wagner Same Old Song and Dance şarkısında da çalıyor. Seasons of Wither tek soru işareti. Steven Tyler onu yalnızca dört telli, atılmış bir akustik üzerinde, kendi icat ettiğini sandığı bir akortta yazdı ve kayıtta akustiği kendisi çalıyor. Tab'lar onu standart akortta çalıyor, birinde 12 telli partiler Drop D'de; TuneLit'in ses kontrolü boş pes E telini doğrulayamıyor: kaydın pes notaları D ve G etrafında toplanıyor. Standart tab'ı bir yaklaşıklık olarak görün.

Ölçüm albümü ikiye bölüyor. Same Old Song and Dance, Spaced ve Woman of the World yaklaşık 5 sent tiz; S.O.S. (Too Bad), Train Kept A Rollin', Pandora's Box ve Lord of the Thighs 8 ila 18 sent pes duruyor, bu da albüm değerini yaklaşık 10 sent pese oturtuyor. Japon CD'si de tamı tamına aynı deseni gösteriyor, yani sebep bantlarda. Bir hayran tab'ı grubun Lord of the Thighs şarkısını aşağı akort ettiğini öne sürüyor; notaları kayıtla standart akortta, sadece biraz pes olarak örtüşüyor.

Toys in the Attic (1975)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard, konser akordunda (−4 ¢), CD üzerinde TuneLit ölçtü.

Çıkış albümü; yine Record Plant stüdyosunda Jack Douglas ile. Hemen her şarkı tab'larda E Standard ile yazılmış, bunların arasında dünyada en çok çalınan Aerosmith tab'larından ikisi, Walk This Way ve Sweet Emotion de var. Perry, Walk This Way riff'inin C tonundan E tonuna ve geri geçtiğini, hepsinin standart akortta olduğunu söyledi. Sweet Emotion şarkısında talk box hattını Tom Hamilton'ın bas riff'inin üzerine çalıyor, Uncle Salty şarkısında ise Hamilton ritim gitarı da çalıyor. No More No More istisna: Guitar World ve Perry'nin kendi ekipman listesi onu, bu şarkı için ayrılmış bir Telecaster üzerinde, E5 akordunda, E B E E B E, gösteriyor. İki tel bir tam ton yukarı çıkıyor ve 3. tel E'ye düşüyor, böylece her tel bir E ya da B oluyor; Songsterr tab'ı ise onu standartta çalıyor.

CD genel olarak birkaç sent pes duruyor, ama iki şarkı ayrılıyor: başlık şarkısı yaklaşık 9 sent tiz (A ≈ 442,3) ve Sweet Emotion yaklaşık 13 sent pes (A ≈ 436,7).

Rocks (1976)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E♭ Standard, konser akordunda (+2 ¢), CD üzerinde TuneLit ölçtü.

Rocks, Aerosmith'in yarım ton aşağı akortlu albümü. Dokuz şarkısının yedisi E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭) olarak tablarda yazılmış; Back in the Saddle ve Last Child'dan Nobody's Fault ve Lick and a Promise'a kadar. TuneLit'in kayıttan yaptığı yarım ton kontrolü bunların beşinde E♭'i doğruluyor. Rats in the Cellar ve Get the Lead Out'ta riffler boş en pes tele neredeyse hiç dokunmadığı için kontrolün elinde pek veri yok, ama tabların notaları plakla eşleşiyor. Eşlik kayıtları grubun kendi prova odası Wherehouse'da, Record Plant'in mobil kamyonuyla yapıldı; son işlemler New York'taki Record Plant'te tamamlandı. Back in the Saddle, Joe Perry'nin bir Fender Bass VI üzerindeki riffiyle açılır; altı telli bir bas, normal bir gitardan bir oktav aşağı akortlanır. Popüler tab bu partiyi normal bir gitar için düzenliyor, o da E♭'te.

E Standard'daki iki şarkının bir hikâyesi var. Sick as a Dog'u Tom Hamilton gitarda yazdı; plakta o gitar çalıyor, Perry ise bas çalıyor. Ayrıca kataloğumuzda ölçtüğümüz en tiz şarkı: A 440'ın yaklaşık 28 ¢ üzerinde (A ≈ 447). Ses kontrolü de en pes telin E olduğunu doğruluyor. Home Tonight, Tyler'ın piyanoda, Perry'nin lap steel'de çaldığı kapanış baladı; E Standard olarak tablarda yazılmış. Tabı neredeyse hiç boş en pes teli kullanmıyor, bu yüzden ses yarım tonu belirleyemiyor, ama tabın notaları plakla eşleşiyor.

E♭ şarkıları konser akordu etrafında dağılıyor: Combination yaklaşık 15 ¢ tiz, Last Child yaklaşık 8 ¢ ve Lick and a Promise yaklaşık 10 ¢ pes. Geri kalanı birkaç sent içinde A 440'a yakın.

Draw the Line (1977)

E Standard +4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 4 ¢ tiz (pratikte A 440), TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Kayıt, New York dışında terk edilmiş bir manastır olan Cenacle'da Jack Douglas ile yapıldı; son işlemler Record Plant'te tamamlandı. Çoğu şarkı E Standard olarak tablarda yazılmış. Başlık parçası istisna. Perry, bunu bilerek Keith Richards'ın alışılmış hareketlerine karşı çalmak için açık bir akortta yazdığını ve kendi zevkine göre ayarladığını söyledi. Guitar World bunu açıkça belirtiyor: bir Dan Armstrong gitarda açık A, 6. tel ise en pes A'ya kadar indirilmiş (A A E A C♯ E). TuneLit'in ses kontrolü de en pes telin A olduğunu doğruluyor. Hayran tabları farklı; popüler Songsterr tabı standart akortta kalıyor, ama plağın o hırıltısını istiyorsanız bu akort doğru olan. Get It Up baştan sona slide ile çalınıyor ve o da A merkezli. Kings and Queens'te Jack Douglas mandolin, Paul Prestopino banjo gitar çalıyor; solo Brad Whitford'da. Bright Light Fright'ı Perry söylüyor ve Kokomo Arnold'ın cover'ı Milk Cow Blues'ta slide çalıyor.

CD yaklaşık 4 sent tiz ölçülüyor, pratikte konser akordu. I Wanna Know Why yaklaşık 7 sent pes, The Hand That Feeds yaklaşık 14 sent tiz (A ≈ 443.5).

Night in the Ruts (1979)

E Standard −10 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 10 ¢ pes (A ≈ 437.5), TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Joe Perry 1979'da altı şarkıdaki partilerini bitirmişken ayrıldı; geri kalanı Brad Whitford, Richie Supa, Neil Thompson ve yeni gelen Jimmy Crespo doldurdu. Crespo'nun ilk Aerosmith solosu Three Mile Smile'da. Tablar her şeyi E Standard'da tutuyor; buna Remember (Walking in the Sand) ve Yardbirds'ün Think About It cover'ı da dahil. Cheese Cake, Perry'nin slide öne çıkardığı parça; hiçbir tab akordunu yazmamış. A'da merkezli, o yüzden açık A denemeye değer, ama bu bizim tahminimiz. CD yaklaşık 10 sent pes; şarkılar birbirini doğruluyor, yalnızca Steven Tyler'ın piyanolu ninnisi Mia hariç, o yaklaşık 4 sent tiz.

Rock in a Hard Place (1982)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard, konser akordunda (+4 ¢), CD üzerinde TuneLit ölçtü.

Jimmy Crespo gitarların neredeyse hepsini çalıyor; Whitford yalnızca Lightning Strikes'ta yer alıyor, Rick Dufay ise kredilendirilmiş ama seanslardan sonra katılmış. Birkaç tab var, hepsi E Standard. İki hayran tabı aksini iddia ediyor, plak bunu doğrulamıyor: Bitch's Brew albümün ses yüksekliğinde ölçülüyor ve en pes teli E. D♭'de bir piyano şarkısı olan Push Comes to Shove ise C♯ akordu istemiyor, çünkü barre akorlarla standart aynı notaları çalıyor. Başlık parçası yaklaşık 11 ¢ pes.

Done with Mirrors (1985)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Yeniden birleşme albümü, yapımcısı Ted Templeman. Çoğu şarkı E Standard olarak tablarda yazılmış ve CD tam A 440'ta ölçülüyor. İstisna açılış parçası, Joe Perry Project'in 1980 albümünün başlık şarkısı. Perry, o riffi "Robert Johnson" akordunda yazıp çaldığını söyledi: G ya da A'ya akortlu, gitara 5. telin bir oktav altına bir bas teli takılmış. Şarkı G'de, yani G G D G B D, ve G, plaktaki en sık düşük nota, açık ara. Popüler Songsterr tabı bunu standart çalıyor, bu yüzden tartışmalı olarak işaretledik; düz açık G (D G D G B D) iyi bir alternatif. She's on Fire, D üzerindeki düşük notlarda slide ile açılıyor; güvenilir bir tab yok. Darkness CD ve kasetin son parçası; orijinal ABD LP'si The Hop ile bitiyor.

Permanent Vacation (1987)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E Standard, konser akordunda (+3 ¢), CD üzerinde TuneLit ölçtü.

Yapımcısı Bruce Fairbairn, Vancouver'da; Desmond Child ve Jim Vallance gibi dış söz yazarlarıyla. Tablar albümü E Standard'da tutuyor, Dude (Looks Like a Lady)'nin resmî bas transkripsiyonu da standart akortta. St. John ve Hangman Jury, riffi Perry'ye eski bir Silvertone gitarla gelen şarkı, 6. teli D'ye indiriyor ve ses kontrolü ikisinde de doğruluyor. Rag Doll'da Whitford'un ritim partisi E Standard'da, Perry'nin slide'ı ise E akoruna akortlu bir lap steel (E B E G♯ B E). Angel ise yaklaşık 25 ¢ tiz (A ≈ 446) ile öne çıkıyor. Bu balad E♭ majör; elektro partiler tablarda E Standard, akustik giriş E♭ Standard, ve elektro parti neredeyse hiç boş en pes E'yi kullanmıyor, dolayısıyla referans ayarlandığında ikisi de olur.

Pump (1989)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Fairbairn'in Aerosmith ile ikinci albümü, şarkıları kısa enstrümantal parçalarla bağlıyor: konuşmalı Going Down, cam armonikada Water Song, Dulcimer Stomp ve Thai khaen'de Hoodoo. Çoğu şarkı E Standard; Love in an Elevator'ın resmî bas transkripsiyonu bunu o şarkı için doğruluyor. Üç şarkı başka bir şey istiyor.

Janie's Got a Gun aşağı değil, yukarı akortlu. Joe Perry tüm gitarı yarım ton yukarı çekiyor: F B♭ E♭ A♭ C F, böylece boş teller şarkının F tonunda çınlıyor. Resmî bas transkripsiyonu da 5 telli bası yarım ton yukarı akortluyor. Popüler Songsterr tabı bunu E Standard olarak yazmış, ama notaları plaktan yarım ton yukarıda duruyor; TuneLit'in ses kontrolü F akordunu doğruluyor, yaklaşık 12 ¢ pes (A ≈ 437). Monkey on My Back, Perry'nin Ozark slide gitarı için öne çıkan parça; 2014 gear listesi onu açık A'da gösteriyor (E A E A C♯ E). Bir hayran tabı da bunu doğruluyor; düşük tel riffi standartta da aynı parmaklamayla çıkıyor. F.I.N.E. üzerinde Whitford standartta çalıyor; bir hayran tabı ise Perry'nin slide'ını ekstra düşük bir A teliyle açık A'ya yerleştiriyor.

What It Takes sürpriz: yaklaşık 34 ¢ pes (A ≈ 431), albümün geri kalanının yarım tonun üçte biri kadar altında. Tabı neredeyse 6. teli hiç kullanmıyor, bu yüzden boş E'de kulağınıza değil, referansa göre akort edin.

Get a Grip (1993)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 14 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Üçüncü Bruce Fairbairn albümü neredeyse her şey için E Standard'da kalıyor: Eat the Rich, Cryin', Crazy, Amazing ve albümdeki diğer parçaların hepsi bu akorda göre tablarda yazılmış. CD tam A 440'ta ölçülüyor ve hiçbir şarkı yaklaşık 7 ¢'den fazla sapmıyor; bu da onu Aerosmith'in çalmak için en kolay albümü yapıyor. İstisna Livin' on the Edge, Guitar World'e göre Drop D'de kaydedilmiş; tablar ve ses kontrolü aynı şeyi söylüyor. Walk On Down'ı Joe Perry söylüyor; kısa Intro'da akort edilecek bir şey yok.

Nine Lives (1997)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Glen Ballard ile ilk seansları rafa kaldırdıktan sonra grup albümü Kevin Shirley ile yeniden kaydetti. Tablar albümü E Standard'da tutuyor; Attitude Adjustment Drop D'de (ses kontrolü doğruluyor), Pink tabındaki bir slide partisi ise açık G kullanıyor. CD konser akordunda; The Farm yaklaşık 13 ¢ pes, Kiss Your Past Good-Bye yaklaşık 12 ¢ pes ve bunların kendi ayarı var.

Just Push Play (2001)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 5 ¢ tiz (A ≈ 441.3), TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Marti Frederiksen ve Mark Hudson ile kendi yapımı; en çok Drop D'ye yaslanan albüm. Beyond Beautiful, başlık parçası ve Under My Skin üçü de 6. teli indiriyor; ses kontrolü üçünde de doğruluyor. Jaded ve diğerleri E Standard'da. Başlık parçası için tek okumamız albümden yaklaşık 21 ¢ aşağıda ve güven düşük; bu yüzden düğmesi albüm değerini koruyor. Size göre pes kalıyorsa A 436 deneyin. Trip Hoppin' tabındaki bir gitar partisi yalnızca 6. teli E♭'e indiriyor ve ses kontrolü E♭'i o şarkının da en pes notası olarak duyuyor. Drop Dead Gorgeous'u Joe Perry söylüyor.

Honkin' on Bobo (2004)

E Standard +4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 4 ¢ tiz (A ≈ 441), TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Blues cover'ları, bir de yeni şarkı The Grind; Joe Perry'nin Boston yakınlarındaki evinde, Jack Douglas yine yapımcıyken kaydedildi. Az sayıdaki insan yapımı tab (Road Runner, Baby, Please Don't Go, The Grind) E Standard'da. Perry, Vintage Guitar'a birkaç şarkıyı mızrapsız çaldığını söyledi; Jesus Is on the Main Line'da parmak mızrapları kullandı, You Gotta Move'daki slide cevaplarını da sonradan üst üste kaydetti. İki slide şarkısının güvenilir hiç tabı yok. Perry'nin söylediği ve yaklaşık 15 ¢ tiz olan Back Back Train C'de; Jesus Is on the Main Line ise E♭'te başından sonuna bir drone'a dayanıyor. İkisinde de boş en pes E neredeyse hiç duyulmuyor ve duyduğumuz en düşük notalar basdan gelmiş olabilir. Şarkının tonuna dayalı bir slide akordu mümkün, ama kimse belgelememiş; bu yüzden ses yüksekliği için düğmeyi kullanın, akordu kulakla bulun.

Music from Another Dimension! (2012)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 15 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, TuneLit tarafından CD üzerinde ölçüldü.

Jack Douglas ile yapılan son stüdyo albümü, şu ana kadar. Az sayıdaki tab E Standard ve CD üç istisna dışında konser akordunda: Beautiful yaklaşık 13 ¢ pes, Legendary Child yaklaşık 11 ¢ tiz ve Street Jesus yaklaşık 14 ¢ tiz. Legendary Child 1991 Get a Grip seanslarından kalma ve bu albüm için yeniden işlenmiş. Freedom Fighter ve Something'i Joe Perry söylüyor; Can't Stop Lovin' You ise Carrie Underwood ile düet.

One More Time (EP, 2025)

Yungblud ile beş şarkı; kütüphanemizde yok, bu yüzden ölçülmedi. Yeni şarkıların tabları E Standard'da; Back in the Saddle'ın kapanış remix'i Rocks'ın E♭ akordunu koruyor.

Kayda uydur tahmincisi, her şarkının 90 saniyesini alır, en güçlü notaları bulur ve bunları A 440 etrafındaki eşit aralıklı ızgarayla karşılaştırır. Bu sapmayı birkaç sente kadar belirler, ama yalnızca bir yarım ton içinde; bu yüzden akort adı (E Standard, E♭, Drop D) yukarıdaki tab ve kaynaklardan gelir. İkinci kontrol en pes boş teli dinler. Kaynaklarla 125 şarkıda uyuştu; buna Rocks'ın E♭ şarkıları, her Drop D şarkısı, açık akortlar ve yarım ton yukarı olan Janie's Got a Gun dahil. Uyuşmadığı altı şarkının beşinde tablar boş en pes teli nadiren ya da hiç çalmıyor, bu yöntemin bilinen zayıf bir noktası; altıncısı Trip Hoppin' ise 6. teli E♭'e indirilmiş bir gitar partisine sahip. Kendi başına hiçbir şarkıyı değiştirmedi.

Kendi kütüphanemizden her stüdyo albümünün erken bir CD'sini ölçtük: 1970'li albümlerin 1987 tarihli Columbia CD'leri, Night in the Ruts'ın 1991 Avusturya CD'si ve sonraki albümlerin ilk Geffen ve Columbia CD'leri. 1973'ten 1977'ye kadar olan beş albüm için ayrıca 1987–⁠88 Japon CBS/Sony CD'lerini ölçtük: her şarkı ABD CD'siyle 2 sent içinde uyuştu; yani aşağıdaki sapmalar tek bir CD aktarımında değil, ana bantlardadır. Ses hiçbir zaman yüklenmez ya da yayımlanmaz; bu sayfada yalnızca sayılar yer alır.

Başlık şu: Aerosmith genellikle konser akordunun çok yakınında. 15 albümün 12'si A 440'ın yaklaşık 5 ¢ içinde. İstisnaların hepsi 1970'lerden. İlk albüm açıkça tiz olan tek albüm, yaklaşık 14 ¢; şarkıları birbirini doğruluyor, dolayısıyla referans A'yı ayarlamanın en çok önemli olduğu albüm bu. Get Your Wings ve Night in the Ruts yaklaşık 10 ¢ pes.

1970'li albümlerde ses yüksekliği de şarkıdan şarkıya değişiyor; Rocks'ta 28 ¢'e kadar. Bir ölçüm, bir bant makinesinin biraz hızlı çalışıp çalışmadığını, bir şarkının başka bir günde kaydedildiğini ya da grubun düzgün olmayan bir enstrümana akort ettiğini söyleyemez; bulduğumuz hiçbir kaynak da bunu açıklamıyor. 1987'den itibaren yalnızca birkaç şarkı öne çıkıyor: Angel +25 ¢, What It Takes −34 ¢, ve Janie's Got a Gun, The Farm, Kiss Your Past Good-Bye, Back Back Train, Beautiful, Legendary Child ve Street Jesus'ta 11 ile 15 ¢ arası.

Birkaç sınırı akılda tutun. Yoğun miksler okunması daha zor, bu yüzden tek şarkılar biraz dağılıyor; çoğu şarkı bu yüzden albümünün değerini kullanıyor ve yalnızca net aykırı değerler (8 ¢ ve üzeri, iyi güvenle ölçülmüş) kendi değerini alıyor. ±4 ¢ içinde olan değer konser akordu sayılır. Bazı okumalar Make It ve Just Push Play başlık parçası gibi kullanılamayacak kadar belirsizdi; şarkı notları ne bulduğumuzu anlatıyor. Bu sayıların hiçbirini yazmanız gerekmiyor: her Akort et düğmesi zaten ölçülen değeri kullanıyor.

Albüm sayfalarındaki her akorda bir durum etiketi eşlik eder.

• Resmî: grup, ekibi ya da plak şirketi akordu tarif etti. Aerosmith için bu nadir; Janie's Got a Gun, Joe Perry'nin kendi sözlerinden ve resmî bas transkripsiyonundan en net örnek.
• Yaygın olarak bildirilen: birkaç bağımsız kaynak aynı şeyi söylüyor; örneğin iki sitedeki insan yapımı tabların uyuştuğu E♭'teki Rocks gibi, ya da bir Guitar World dersinin ve Perry'nin gear listelerinin tarif ettiği Draw the Line ve No More No More'un açık akortları gibi.
• Tab'lara göre: akort, oyuncuların yazdığı tablardan geliyor, çoğunlukla Songsterr'da. Aerosmith şarkılarının çoğu bu seviyede. Yazılımın ürettiği, insanların yazmadığı tablar sayılmadı.
• Tartışmalı: kaynaklar birbirini tutmuyor; en çok destek bulan okumayı gösteriyoruz ve diğerini açıklıyoruz; örneğin Seasons of Wither, Let the Music Do the Talking ve Angel.
• TuneLit ölçtü: orijinal bir CD'nin kendi ses yüksekliği analizimiz. Kütüphanemizdeki her albümde bu etiket var; akort adı yine kaynaklara dayanıyor, çünkü ölçüm sapmayı yalnızca bir yarım ton içinde belirler.

Plak “Akort et”e bastıktan sonra hâlâ biraz yanlış geliyorsa, ince ayarı birkaç sent kaydırın ve kulağınızın kararını verin.

• Aerosmith (1973): E Standard +14 ¢ (A ≈ 443.6). Drop D: Make It.
• Get Your Wings (1974): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.4); Same Old Song and Dance, Spaced ve Woman of the World +5 ¢. Seasons of Wither: standartta tablarda yazılmış, ama Tyler'ın kendi akordunda yazılmış (tartışmalı).
• Toys in the Attic (1975): E Standard A 440'ta; başlık parçası +9 ¢, Sweet Emotion −13 ¢. No More No More: Perry'nin E5 akordu, E B E E B E.
• Rocks (1976): E♭ Standard A 440'ta (+2 ¢); Combination +15 ¢, Last Child −8 ¢, Lick and a Promise −10 ¢. E Standard: Sick as a Dog (+28 ¢, A ≈ 447) ve Home Tonight (−8 ¢).
• Draw the Line (1977): E Standard +4 ¢; I Wanna Know Why −7 ¢, The Hand That Feeds +14 ¢. Draw the Line: açık A, 6. tel düşük A'da, A A E A C♯ E.
• Night in the Ruts (1979): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.5); Mia +4 ¢.
• Rock in a Hard Place (1982): E Standard +4 ¢; başlık parçası −11 ¢.
• Done with Mirrors (1985): E Standard A 440'ta. Açık G, düşük G teliyle (G G D G B D): Let the Music Do the Talking.
• Permanent Vacation (1987): E Standard A 440'ta; Angel +25 ¢. Drop D: St. John, Hangman Jury. Rag Doll'da açık E'de lap steel.
• Pump (1989): E Standard A 440'ta. Janie's Got a Gun: F Standard, yarım ton yukarı, A 437'de. Monkey on My Back: açık A. What It Takes: A 431.
• Get a Grip (1993): A 440'ta E Standard. Drop D: Livin' on the Edge.
• Nine Lives (1997): E Standard A 440'ta; The Farm −13 ¢, Kiss Your Past Good-Bye −12 ¢. Drop D: Attitude Adjustment.
• Just Push Play (2001): E Standard +5 ¢. Drop D: Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin.
• Honkin' on Bobo (2004): E Standard +4 ¢; Back Back Train +15 ¢. Back Back Train ve Jesus Is on the Main Line: slide, akort belgelenmemiş (kulakla bulun).
• Music from Another Dimension! (2012): E Standard A 440'ta; Beautiful −13 ¢, Legendary Child +11 ¢, Street Jesus +14 ¢.
• One More Time (2025): E Standard (ölçülmedi); Back in the Saddle remix'i E♭'te.
• Altın kural: 1970'li albümler için her şeyden önce referans A'yı ayarlayın; 1985'ten itibaren albümler konser akordunda ve yalnızca birkaç şarkının kendi ayarına ihtiyacı var.