Stroje Soundgarden.

• Większość płyt jest na kamertonie, mniej więcej. Każdy album mierzy się 3–6 centów za wysoko, za mało, by to usłyszeć. Nastrój na A 440 to dobry start, a przyciski Nastrój dodają te kilka centów.
• Strój zmienia się z piosenki na piosenkę, a nie z albumu na album. Samo Superunknown używa ośmiu różnych strojów. Sprawdzaj piosenkę, nie album.
• Słowo zespołu bije tabulatury. W 2024 roku Thayil powiedział, że wiele strojów w sieci jest błędnych, i sam poprawił najbardziej znany: My Wave i The Day I Tried to Live to E E B B B E, a nie E E B B B B.
• Dwie słynne piosenki nie są tam, gdzie pokazują tabulatury. Black Hole Sun ma palcowanie w Drop D, ale nagranie brzmi prawie o półton wyżej. Half ma palcowanie w C G C G G E, a nagranie brzmi pełny półton wyżej.
• Kilka piosenek idzie za wysoko. The Day I Tried to Live jest około ćwierć tonu nad swoim strojem, a trzy piosenki z Louder Than Love są o 31 do 42 centów za wysoko.

Wszystkie stroje są podane od struny 6 (najniższej) do struny 1. Nuty w nawiasach to te, które zmieniają się względem E Standard.

Zespół miał przezwiska dla niektórych z nich. Thayil nazywa Drop D z struną A obniżoną do G strojem „digga digga” i mówi, że przyjął się w zespole w okolicach Badmotorfinger. C G C G G E to ten, który nazywają open C albo strojem slide; nie jest to open C z listy TuneLit (C G C G C E), bo struna 2 opada aż do G zamiast do C. Przyciski Nastrój obsługują każdy z nich jako własny strój, więc nie musisz pamiętać nazw.

TuneLit zmierzył pierwsze wydania CD z biblioteki właściciela: Ultramega OK na SST (1988), Louder Than Love na A&M (1989), Badmotorfinger z dwupłytowego wydania A&M z 1992, Superunknown na japońskim CD A&M (1994), Down on the Upside (1996) i King Animal (2012). Każda piosenka podaje odchyłkę od siatki A 440; wartość albumu to środek jego piosenek.

TuneLit sprawdza też z audio, na którym półtonie leży najniższa pusta struna każdej piosenki. Zgadza się z podanym tutaj strojem w 73 z 80 piosenek, które potrafił usłyszeć, w tym w każdym niskim B, każdym niskim C i piosenkach C G C G G E. Dla tego zespołu to ważne: sprawdzenie potwierdza C G C G G E Thayila dla Dusty, tam gdzie najczęściej oglądane tabulatury mówią D G D G B E, oraz niskie D w Boot Camp, które kiedyś podał jako standard.

Biblioteka właściciela ma też wersje LP tych albumów i remaster Superunknown z 2014 roku. Wersje LP dają te same wartości co CD w granicach około 2 centów, piosenka po piosence, w tym ostre piosenki z Louder Than Love i piosenki z Superunknown opisane niżej. Remaster Superunknown z 2014 roku wypada około 3 centy niżej niż CD z 1994 w każdej piosence, co jest za małą różnicą, by ją usłyszeć.

Co mówią źródła. Thayil nauczył się Drop D w 1985 albo 1986 roku, kiedy Buzz Osborne z Melvins mówił im obu, że Tony Iommi stroił niskie E w dół do D. Wrócił do domu i napisał Nothing to Say, które ukazało się na EP Screaming Life w 1987 roku, a Chris Cornell wkrótce napisał Beyond the Wheel w tym samym stroju. Reszta Screaming Life jest zapisana w E Standard; jedna tabulatura obniża Tears to Forget o półton.

Na Ultramega OK, debiutanckim albumie SST, utwory w Drop D to Flower i Beyond the Wheel. Thayil mówił, że ludzie pytali go, jak gra Flower tak szybko, a odpowiedź była prosta: niska struna nastrojona do D, więc power chord bierze jeden palec. Brzęczące intro podobne do sitaru to on dmuchający w struny. Cała reszta albumu jest w E Standard. Nazi Driver bywa dla wygody zapisywana w Drop D, ale jej riff leży na tych samych dźwiękach w E Standard, a na płycie nic nie schodzi poniżej E.

Co zmierzył TuneLit. Płyta CD SST jest około 4 centy za wysoko, o włos powyżej kamertonu. Piosenki rozrzucone są od około 3 centów za nisko do 17 za wysoko, ale najostrzejsze odczyty pochodzą od piosenek, których pomiar jest najmniej pewny, więc żadna piosenka nie dostaje własnej wartości. Sprawdzenie audio zgadza się z E Standard i Drop D tam, gdzie mogło usłyszeć niską strunę.

Jak nastroić. E Standard na A 440 dla większości piosenek; obniż strunę 6 do D dla Flower i Beyond the Wheel. TuneLit nie zmierzył Screaming Life, więc jego stroje pochodzą z tabulatur, na kamertonie.

Co mówią źródła. W tamtym czasie Thayil mówił Guitar World, że wiele utworów było stroszonych w dół do D, dla luźnych, gumowych strun i cięższego brzmienia. Tabulatury i lista strojów magazynu Guitar wymieniają cztery: Hands All Over, Gun, Full On Kevin's Mom i I Awake. Thayil opisuje Hands All Over jako jeden riff, jeden dźwięk i jeden akord, zbudowany na tej niskiej strunie. Reszta, w tym Loud Love, Get on the Snake i Big Dumb Sex, jest w E Standard. Gun jest sporny: starannie zrobione ręcznie tabulatury są w Drop D, a tabulatura, która zaczynała jako automatyczna transkrypcja, jest w D Standard. Obie mają niskie D, na którym opiera się płyta.

Co zmierzył TuneLit. Album jest około 5 centów za wysoko, a większość piosenek mieści się w kilku centach od tego. Trzy nie: Get on the Snake około 31 centów za wysoko (A ≈ 448), Uncovered około 33 centów za wysoko (A ≈ 448,6) i I Awake około 42 centy za wysoko (A ≈ 450,7). To prawie ćwierć tonu, dość, by wyraźnie brzmieć fałszywie przy gitarze nastrojonej na A 440. I Awake jest na tyle blisko środka między dwiema nutami, że jej strona podaje oba odczyty: Drop D 42 centy za wysoko albo Drop C♯ 42 centy za wysoko; sprawdzenie audio słyszy niską strunę na ostrym D, a dźwięki tabulatury zgadzają się z nagraniem tylko przy tym odczycie.

Jak nastroić. E Standard albo Drop D na kamertonie dla większości albumu, a przycisk Nastrój dla trzech ostrych piosenek.

Co mówią źródła. To tu strojenia się rozrosły. Drop D niesie najbardziej znane piosenki: Outshined, Jesus Christ Pose, Slaves & Bulldozers i Room a Thousand Years Wide. Ale Cornell zaczął obniżać strunę 6 jeszcze niżej, aż do B, w Rusty Cage, Searching with My Good Eye Closed i Holy Water. Thayil lubi, że oktawa wtedy wypada cały ton wyżej na następnej strunie; mówi też, że niska struna jest cała chwiejna. W Mind Riot Cornell nastroił każdą strunę na E, po tym, jak Jeff Ament z Pearl Jam zażartował o kimś, kto robi dokładnie to. Nowy basista Ben Shepherd przyszedł z otwartymi i slide'owymi strojami oraz ze strojem E i B swojej piosenki Somewhere, którego Cornell używał przez lata. Face Pollution to Drop D z wysoką E obniżoną do B, więc dwie najwyższe struny brzmią w unisonie; Thayil porównuje ten efekt do gitary 12-strunowej. New Damage jest zapisana w D G D G B E. Drawing Flies, piosenka Matta Camerona, to jedyny zwykły utwór w E Standard. Cornell powiedział wtedy, że zespół potrzebował na scenie około siedmiu strojów.

Co zmierzył TuneLit. Około 6 centów za wysoko (A ≈ 441,5), a każda piosenka blisko albumu. Sprawdzenie audio potwierdza niskie B wszystkich trzech piosenek B, niskie E w Mind Riot i Somewhere oraz niskie D reszty.

Jak nastroić. Zacznij od Drop D. W piosenkach z B poluzuj strunę 6 jeszcze o tercję małą, z D w dół do B. Thayil zwykle używał lekkich kompletów strun .009 z ciężką najniższą struną .056, a grubsza struna 6 nie pozwala niskiemu B się chwiać. W Mind Riot oktawy tutaj idą za głównymi tabulaturami: E E E E E E jako E2 E2 E3 E3 E4 E4, co podnosi strunę 2 o kwartę do E4. To duże napięcie jak na zwykłą strunę B, więc użyj tam lżejszej struny albo zagraj według drugiej tabulatury, która zamiast tego stroi strunę 2 w dół do E3.

Co mówią źródła. Prawie każda piosenka ma własny strój, a Thayil sam je przeszedł, najpierw dla Guitar Player w 1994 roku, a potem znowu dla tego samego magazynu w 2024 roku:

• Drop D: Let Me Drown, Black Hole Sun, Spoonman, Kickstand.
• E Standard: Fell on Black Days (riff jest w 6/4).
• E E B B B E: My Wave i The Day I Tried to Live. Wiele tabulatur i artykułów, a nawet niektóre starsze wywiady, zapisuje E E B B B B; w 2024 roku Thayil powiedział, że to błąd i że struna 1 zostaje na E.
• C G D G B E: Mailman (riff Matta Camerona, w którym Cornell nie gra) i Limo Wreck, który Thayil nazywa najciekawszym strojem na płycie.
• D G D G B E: Superunknown i Fresh Tendrils.
• C G C G G E: Head Down i Half, obie piosenki Bena Shepherda. Head Down to pierwszy utwór, w którym zespół użył tego stroju.
• D G D G B C: Like Suicide. Cornell nie mógł sięgnąć dźwięku, którego chciał w arpeggio, więc obniżył wysoką E do C i pozwolił jej wybrzmieć.
• C F C G B E: 4th of July, strój, którego zespół użył tylko raz. Thayil mówi, że trudno było go utrzymać w stroju: potrzebne były ciężkie struny, a na scenie osobna gitara z grubszymi niskimi strunami.

Co zmierzył TuneLit. Piosenki w Drop D są około 6 ¢ za wysoko, a to jest wartość albumu. Większość piosenek w innych strojach jest jeszcze wyżej: Fresh Tendrils i Half około 9 do 11 ¢, My Wave, Fell on Black Days i Limo Wreck 14 do 15 ¢, Mailman, Head Down i utwór tytułowy 18 do 19 ¢, a 4th of July 21 ¢ za wysoko. Trzy piosenki wymagają większej uwagi:

• Black Hole Sun. Wszystkie źródła i palcowanie mówią Drop D, ale nagranie nie jest w Drop D przy kamertonie. Brzmi około 71 ¢ powyżej Drop D, czyli tak samo jak Drop D♯ nastrojone o 29 ¢ za nisko. Sprawdzenie z audio wyklucza D dla niskiej struny: najczęstsze dźwięki głównej tabulatury prawie nie występują w zapisanej wysokości, a są mocne o jeden półton wyżej. Jedna tabulatura, zatytułowana „original tuning”, jest w Drop D♯. Gitara w Drop D przy A 440 brzmi prawie o półton za nisko w porównaniu z nagraniem. Aby zagrać razem z nagraniem, nastrój Drop D♯ o 29 ¢ za nisko, albo zagraj w Drop D i pozwól funkcji Graj razem z utworem sprowadzić nagranie do ciebie.
• The Day I Tried to Live brzmi około 51 ¢ powyżej E E B B B E: ćwierć tonu za wysoko, A odniesienia ≈ 453. Tuner na A 440 odczytuje jego niską strunę jako F, około 49 ¢ za nisko. Sprawdzenie z audio się zgadza, a nuty w tabulaturze pasują do nagrania przy tym podwyższonym odczycie.
• Half według relacji Thayila jest w C G C G G E, ale na nagraniu ten sam kształt brzmi o półton wyżej, C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F. Najczęściej oglądana tabulatura jest zapisana w ten sposób, a starsza tabulatura mówi, że utwór może być w C♯. Nastrój te struny albo nastrój C G C G G E i załóż kapodaster na 1. próg.

Jak nastroić. Używaj przycisku Nastrój przy każdej piosence; ten album nagradza to bardziej niż jakikolwiek inny. Jeśli odtwarzasz album w całości, wysokość odniesienia przesuwa się o najwyżej 15 ¢ między sąsiednimi piosenkami, a jeszcze bardziej wokół Black Hole Sun i The Day I Tried to Live.

Co mówią źródła. Thayil powiedział, że na albumie jest znacznie więcej standardowego stroju niż na Superunknown: Zero Chance, Ty Cobb, Blow Up the Outside World, Never Named, Applebite, An Unkind i Tighter & Tighter. Szybki riff Ty Cobb gra się na mandolinie i mandoli. Drugim dużym strojem jest C G C G G E, w którym Thayil wtedy pisał na gitarach z przetwornikami single-coil: Pretty Noose, Burden in My Hand (Cornell brzdąkał na gitarze rezonatorowej National w tym stroju), Never the Machine Forever (piosenka Thayila w 9/8) i, według jego relacji, Dusty. Rhinosaur to dla Thayila Drop D, a relacje różnią się co do tego, czy reszta zespołu została w standardzie. No Attention i Switch Opens są w Drop D. Overfloater to standardowy strój z każdą struną obniżoną o cały ton, czyli D Standard, choć najczęściej oglądane tabulatury grają go w Drop D. Boot Camp jest wyjątkiem: Thayil kiedyś wymienił go jako standardowy, ale najniższy dźwięk płyty to D, a tabulatury zgadzają się, że brzmi cały ton niżej.

Co zmierzył TuneLit. Około 3 ¢ za wysoko, co uznaje się za kamerton. Dusty i Never the Machine Forever są około 13 ¢ za wysoko. Sprawdzenie z audio słyszy niskie C w Dusty, bez niskiego D, co przemawia za C G C G G E Thayila, a nie za D G D G B E z najczęściej oglądanych tabulatur ani za G G D G B D z magazynu z 1997 roku.

Jak nastroić. E Standard przy A 440 dla większości albumu; C G C G G E dla czterech wyżej wymienionych piosenek. Z E Standard oznacza to: struna 6 w dół o tercję wielką do C, struna 5 w dół o cały ton do G, struna 4 w dół o cały ton do C, a struna 2 w dół o tercję wielką do G, czyli w unisonie ze strunę 3.

Co mówią źródła. Album po reaktywacji przywrócił dawne stroje. Cornell znalazł riff Been Away Too Long, biorąc ze ściany stary Gretsch, który tam wisiał i wciąż był w stroju E i B z Somewhere; Shepherd mówi, że roboczy tytuł brzmiał "EBE" od nazwy stroju. A Thousand Days Before, piosenka Thayila, jest w C G C G G E, który nazywa otwartym strojem do slajdu; podwojenie gitary w tym stroju dało brzmienie dud w solówce. Thayil mówi, że grał na Firebirdzie w piosenkach E i B, na Telecasterach w C G C G G E i na swoich Guild S-100 do materiału w Drop D. Tabulatury podają, że By Crooked Steps, Bones of Birds, Taree, Attrition i Rowing są w Drop D, Non-State Actor, Halfway There, Black Saturday i Eyelid's Mouth w E Standard, Worse Dreams w stroju E i B, a Blood on the Valley Floor w C G D G B E.

Co zmierzył TuneLit. Około 4 ¢ za wysoko, więc kamerton na przyciskach. Non-State Actor jest około 15 ¢ za wysoko. Sprawdzenie z audio potwierdza niskie C w Blood on the Valley Floor (automatyczna tabulatura mówi Drop C, ręcznie zrobiona mówi C G D G B E) oraz niskie E w Black Saturday, które jedna automatyczna tabulatura zapisała w Drop D.

• Używaj wystarczająco grubych strun. Thayil mówił, że luźne struny idą w górę, gdy ściśniesz gryf, a lekkie struny rozstrajają się w C G C G G E i E E B B B E. Cięższa struna 6 pomaga w piosenkach z niskim B i niskim C; 4th of July potrzebował ciężkich niskich strun, żeby w ogóle utrzymać się w stroju.
• Uważaj na struny, które idą w górę. E E B B B E podnosi strunę 3 z G do B, czyli tercję wielką, a główny układ Mind Riot podnosi strunę 2 z B do E. Lżejsza struna w tym miejscu pozwala uniknąć zerwania struny.
• Stroj ponownie w kolejności, która utrzymuje gryf stabilnie. Najpierw obniż grube struny, potem podnieś te, które idą wyżej, a na końcu sprawdź wszystkie jeszcze raz: obniżenie trzech strun o tercję zmienia napięcie gryfu na tyle, że wyciąga pozostałe.
• Solo w stroju utworu. Thayil zawsze tak robił: znajdował pozycje oktaw w każdym stroju i grał od nich, a otwarte, dudniące struny są częścią brzmienia.
• Jeśli możesz, miej gitarę do każdego stroju. Zespół tak robił: osiem albo dziewięć gitar na jednej trasie.

TuneLit zmierzył tylko albumy studyjne. Wydawnictwa koncertowe, takie jak Louder Than Live (1990) i Live on I-5 (2011), używają tych samych strojów, ale ich wysokość nie została zmierzona, więc zacznij od stroju piosenki studyjnej przy kamertonie i sprawdź ze słuchu.

Stroje pochodzą najpierw od zespołu: wywiady Kima Thayila z Guitar Player (1994, 1996, 2024), Guitar World (1989, 1996, 2013, 2023), The Guitar Magazine (1996), Guitar One (1996), Premier Guitar (2012), Total Guitar (2012, z Chrisem Cornellem) i Musician (1992), kilka z nich zachowanych na starej stronie fanów w Internet Archive. Tam, gdzie zespół nigdy nie podał stroju piosenki, decydują tabulatury na Songsterr i Ultimate Guitar, a status piosenki o tym mówi. Wiele tabulatur mniej znanych piosenek to automatyczne transkrypcje; tam, gdzie różnią się od ręcznie zrobionej tabulatury albo od niskich dźwięków z nagrania, ta strona mówi, której wersji się trzyma i dlaczego. Wysokość każdej płyty to pomiar TuneLit.