Strój Daydream Nation.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 6 w górę o 3 półtony (E → G), struna 4 w dół o 3 półtony (D → B), struna 3 w dół o 5 półtonów (G → D), struna 2 w dół o 7 półtonów (B → E), struna 1 w dół o 9 półtonów (E → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 leży o 9 półtonów poniżej standardowego E4. Na zwykłym komplecie (.010) zachowuje tylko około 35 % zwykłego napięcia i łopocze. Dla zwykłego odczucia użyj struny około .017 albo gitary barytonowej.

Główny riff gra gitara Thurstona w G A B D E G; Lee dubluje i gra drone w G G D D G G.

Gitara Thurstona: G A B D E G, strój pentatoniczny, w którym żadne dwie struny nie są takie same. Gitara Lee Ranaldo: G G D D G G. Oba opublikowane w Guitar Player (1989 i 1991).

Sama ta piosenka mierzy się wyżej: CD +10,7 ¢. Nastrój używa A 440 z albumu.

Jak to osiągnąć ze stroju albumu A2 C3 C3 G3 G♯3 C4: struna 6 w górę o 3 półtony (A → C), struna 4 w górę o 4 półtony (C → E), struna 3 w górę o 4 półtony (G → B), struna 2 w dół o półton (G♯ → G), struna 1 w górę o cały ton (C → D); pozostałe struny zostają bez zmian.

Gitara Thurstona: C C E B G D, wysoko nastrojony strój, którego najniższa struna jest na C poniżej środkowego C. Gitara Lee: G G D D G G. Z wideo z 1989 roku.

Jak to osiągnąć ze stroju albumu A2 C3 C3 G3 G♯3 C4: struna 6 w górę o 3 półtony (A → C), struna 4 w górę o 4 półtony (C → E), struna 3 w górę o 4 półtony (G → B), struna 2 w dół o półton (G♯ → G), struna 1 w górę o cały ton (C → D); pozostałe struny zostają bez zmian.

Gitara Thurstona: C C E B G D; gitara Lee: E E E E F♯ F♯. Obie w Guitar Player, lutym 1989.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 5 w górę o cały ton (A → B), struna 4 w górę o cały ton (D → E), struna 3 w dół o 3 półtony (G → E), struna 2 w dół o cały ton (B → A), struna 1 w dół o 5 półtonów (E → B); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 jest o 5 półtonów poniżej swojego standardowego E4. Na komplecie strun .010 zachowuje tylko około 55 % zwykłego napięcia i wydaje się luźna. Żeby mieć zwykłe odczucie, użyj struny około .013 albo gitary barytonowej.

Lee śpiewa i gra partię prowadzącą.

Gitara Lee Ranaldo, główny głos utworu: E B E E A B (Guitar Player 1989 i 1991). Thurston gra na starej czterostrunowej gitarze „Drifter” nastrojonej strunami basowymi, dwiema na B i dwiema na F♯, dociskając ją pałeczką.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 6 w górę o 3 półtony (E → G), struna 5 w dół o cały ton (A → G), struna 3 w dół o 5 półtonów (G → D), struna 2 w dół o 8 półtonów (B → E♭), struna 1 w dół o 13 półtonów (E → E♭); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 leży o 13 półtonów poniżej standardowego E4. Na zwykłym komplecie (.010) zachowuje tylko około 20 % swojego zwykłego napięcia i łopocze. Dla zwykłego odczucia użyj struny około .021 albo gitary barytonowej.

Gitara Thurstona: G G D D D♯ D♯ (Guitar Player, luty 1989). Gitara Lee: G G D D G G, według techników zespołu.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 5 w górę o cały ton (A → B), struna 4 w górę o cały ton (D → E), struna 3 w dół o 3 półtony (G → E), struna 2 w dół o cały ton (B → A), struna 1 w dół o 5 półtonów (E → B); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 jest o 5 półtonów poniżej swojego standardowego E4. Na komplecie strun .010 zachowuje tylko około 55 % zwykłego napięcia i wydaje się luźna. Żeby mieć zwykłe odczucie, użyj struny około .013 albo gitary barytonowej.

Lee śpiewa i prowadzi.

Gitara Lee: E B E E A B (Guitar Player 1989 i 1991). Gitara Thurstona: G A B D E G, strój Teen Age Riot.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 5 w górę o cały ton (A → B), struna 4 w górę o cały ton (D → E), struna 3 w dół o 3 półtony (G → E), struna 2 w dół o cały ton (B → A), struna 1 w dół o 7 półtonów (E → A); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 leży o 7 półtonów poniżej standardowego E4 (uwzględniając wysokość płyty). Na zwykłym komplecie (.010) zachowuje tylko około 40 % zwykłego napięcia i łopocze. Dla zwykłego odczucia użyj struny około .015 albo gitary barytonowej.

Lee śpiewa. Nawet zespół po dwudziestu latach miał trudności z powrotem do tych strojów. Płyta wychodzi około 46 ¢ za nisko, prawie w połowie między dwiema nutami, a sprawdzenie półtonów TuneLit słyszy nutę o półton niżej niż niskie E Lee, co pasuje do strun D♯ Thurstona. Sprawdź na słuch, do której gitary dopasowujesz.

Gitara Lee: E B E E A A, wariant jego E B E E A B, na którym się ustalił, gdy zespół na nowo uczył się albumu w 2007 roku, i który uważa za oryginalny. Strój Thurstona D♯ D♯ A A E E trzeba było w tym samym czasie ustalić metodą detektywa.

Jak to osiągnąć z E Standard: struna 6 w górę o 3 półtony (E → G), struna 5 w dół o cały ton (A → G), struna 3 w dół o 5 półtonów (G → D), struna 2 w dół o 8 półtonów (B → E♭), struna 1 w dół o 13 półtonów (E → E♭); pozostałe struny zostają bez zmian.

Struna 1 leży o 13 półtonów poniżej standardowego E4. Na zwykłym komplecie (.010) zachowuje tylko około 20 % swojego zwykłego napięcia i łopocze. Dla zwykłego odczucia użyj struny około .021 albo gitary barytonowej.

Jeden 14-minutowy utwór na oryginalnym CD: The Wonder, Hyperstation i Eliminator Jr.

Gitara Thurstona: G G D D D♯ D♯ przez wszystkie trzy części (Guitar Player 1989 i 1992). Lee gra G G C♯ D G G w The Wonder i Hyperstation, a G G D D G G w Eliminator Jr.